چه کسی می‌تونه بگه در این تصویر چی نوشته؟ https://eitaa.com/publicationNajafi

هزار شب تا سپیده‌دم قسمت شانزدهم: نامی در میان فراموش‌شدگان سامان تمام شب را بیدار ماند. پیام ناشناس مثل خاری در ذهنش فرو رفته بود. ساعت شش صبح؛ همان مکانی که نخستین بار صدای پدرش را شنیده بود. اما پیش از آنکه به آن قرار برسد، باید می‌فهمید نام سوم روی دیوار برج متعلق به چه کسی است. آنچه بیش از همه آزارش می‌داد، واکنش زن جوان بود. وقتی نام را دیده بود، رنگ از چهره‌اش پریده و سکوتی سنگین بر لبانش نشسته بود. انگار چیزی را می‌دانست که نمی‌خواست بر زبان بیاورد. نزدیک سپیده‌دم، سامان از جا برخاست. پنجره را باز کرد. هوای سرد صبحگاهی به اتاق هجوم آورد. خیابان هنوز خلوت بود و چراغ‌های چند مغازه در دوردست روشن مانده بودند. تلفنش را برداشت و دوباره پیام را خواند. ناگهان متوجه نکته‌ای شد که شب گذشته از آن غافل مانده بود. پیام از شماره‌ای ناشناس ارسال شده بود، اما زمان دریافت آن دقیقاً همان لحظه‌ای بود که صدای ناقوس در برج پیچیده بود. یعنی فرستنده یا در برج حضور داشت یا به نحوی از اتفاقات داخل آن باخبر بود. لباس پوشید و به راه افتاد. وقتی به محل قرار رسید، ساعت شش و پنج دقیقه را نشان می‌داد. ساختمان قدیمی کوچکی در انتهای خیابان قرار داشت؛ ساختمانی که سال‌ها پیش پدرش او را برای نخستین بار به آنجا برده بود. سامان هنوز صدای یوسف را به خاطر داشت که آن روز گفته بود: «اگر روزی مرا گم کردی، دنبال نشانه‌هایی بگرد که دیگران از کنارشان بی‌تفاوت عبور می‌کنند.» درِ ساختمان قفل نبود. آن را هل داد و وارد شد. بوی نم و کاغذهای کهنه در فضا پیچیده بود. چند میز چوبی شکسته و قفسه‌هایی پر از پرونده‌های خاک‌گرفته در اتاق دیده می‌شد. صدایی از پشت سر گفت: «فکر نمی‌کردم این‌قدر زود بیایی.» سامان برگشت. مردی حدوداً شصت‌ساله با کت قهوه‌ای و موهای جوگندمی کنار در ایستاده بود. سامان پرسید: «شما برای من پیام فرستادید؟» مرد بدون پاسخ مستقیم گفت: «پدرت آدم عجیبی بود. همیشه می‌گفت حقیقت را نباید از کسی پرسید که خودش از آن سود می‌برد.» سامان یک قدم جلو رفت. «شما پدرم را می‌شناسید؟» مرد صندلی را جلو کشید و نشست. «بیشتر از آنچه تصور می‌کنی. من سال‌ها در این ساختمان مسئول ثبت و نگهداری پرونده‌ها بودم. پدرت هم مدتی با ما همکاری می‌کرد.» سامان با تعجب گفت: «پس چرا هیچ‌وقت نامی از شما نبرده بود؟» مرد لبخند تلخی زد. «چون قرار نبود کسی از وجود من خبر داشته باشد.» سپس پوشه‌ای از داخل کیفش بیرون آورد و روی میز گذاشت. «این پرونده را ببین. شاید جواب بعضی از سؤال‌هایت را پیدا کنی.» سامان پوشه را باز کرد. چند برگ قدیمی، تصویرهایی سیاه‌وسفید و فهرستی از اسامی درون آن بود. تاریخ بالای نخستین صفحه مربوط به بیست‌وهفت سال قبل بود. چشمش روی یکی از نام‌ها متوقف شد. یوسف. کنار نام پدرش مهر قرمزی دیده می‌شد که روی آن نوشته بودند: «حذف از سوابق». سامان با صدایی لرزان پرسید: «یعنی چه؟ چرا باید نام پدرم را از سوابق پاک می‌کردند؟» مرد پاسخ داد: «چون پدرت تنها کسی نبود که از آن ماجرا خبر داشت. چند نفر دیگر هم درگیر بودند. بعد از اتفاقی که افتاد، تصمیم گرفتند تمام نشانه‌های مربوط به آن ماجرا را از بین ببرند.» «چه اتفاقی؟» مرد لحظه‌ای مکث کرد. «حادثه‌ای که باعث شد یک کودک ناپدید شود.» سامان احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است. «کودک؟ چه کودکی؟» مرد پوشه را بست و گفت: «هنوز نمی‌توانم همه‌چیز را برایت تعریف کنم. اما یک چیز را باید بدانی؛ نام سوم روی دیوار برج، نام یک فرد غریبه نبود. آن نام به کسی تعلق دارد که اکنون در کنار توست.» سامان بلافاصله به یاد زن جوان افتاد. مرد ادامه داد: «در آن پرونده، سه نام وجود داشت. یوسف، نام دوم و نام سوم. هر سه نفر به نحوی با ناپدیدشدن آن کودک ارتباط داشتند. دو نفرشان از صحنه زندگی کنار گذاشته شدند و نفر سوم با هویتی تازه به زندگی ادامه داد.» سامان پرسید: «چرا؟» مرد گفت: «چون آن کودک نباید می‌فهمید چه کسانی خانواده واقعی او بوده‌اند.» سامان دیگر نتوانست آرام بماند. «شما دارید درباره چه کسی حرف می‌زنید؟» مرد به چشمان او خیره شد. «درباره همان زنی که دیشب همراهت بود.» سامان چند لحظه سکوت کرد. تمام خاطرات شب گذشته در ذهنش مرور شد؛ دستپاچگی زن، نگاهش به نوشته روی دیوار و عقب‌رفتنش هنگام شنیدن صدای ناقوس. پرسید: «اسم واقعی او چیست؟» مرد گفت: «در پرونده نام مهتاب ثبت شده است. اما خودش سال‌هاست با نام دیگری زندگی می‌کند.» سامان پوشه را دوباره باز کرد. در صفحه آخر، عکسی کوچک از دختربچه‌ای حدوداً هفت‌ساله وجود داشت. پشت عکس نوشته شده بود: «مهتاب؛ آخرین بازمانده حادثه».

سامان عکس را برداشت. چهره کودک برایش آشنا نبود، اما در پشت تصویر، جمله‌ای با دست‌خط پدرش نوشته شده بود: «اگر روزی این دختر مرا شناخت، بدانید که زمان بازگشت حقیقت فرا رسیده است.» در همین لحظه صدای زنگ تلفن مرد بلند شد. مرد به صفحه نگاه کرد و رنگ چهره‌اش تغییر کرد. آهسته گفت: «دیر شده... آن‌ها فهمیده‌اند پرونده باز شده است.» سامان پرسید: «چه کسانی؟» مرد از جا برخاست و به سمت پنجره رفت. خودروی مشکی‌رنگی مقابل ساختمان توقف کرده بود. دو مرد از آن پیاده شدند و اطراف را زیر نظر گرفتند. مرد پوشه را به سامان داد و گفت: «باید از اینجا بروی. این پرونده را به هیچ‌کس نشان نده؛ حتی به همراهانت.» سامان با عصبانیت گفت: «شما نمی‌توانید مرا با چند جمله و یک پرونده رها کنید. من باید بدانم پدرم کجاست!» مرد دستش را روی شانه سامان گذاشت. «یوسف زنده است. دست‌کم تا آخرین باری که خبری از او داشتم، زنده بود. اما اگر می‌خواهی پیدایش کنی، باید اول بفهمی چرا مهتاب حافظه‌اش را از دست داده است.» سامان با تعجب پرسید: «یعنی او واقعاً گذشته‌اش را به یاد نمی‌آورد؟» مرد گفت: «بله. بعد از حادثه، مدتی طولانی در بیمارستان بستری بود. وقتی به هوش آمد، بسیاری از خاطرات کودکی‌اش را فراموش کرده بود. کسانی هم که باید به او کمک می‌کردند حقیقت را به یاد بیاورد، ترجیح دادند سکوت کنند.» سامان پوشه را زیر لباسش پنهان کرد و به سمت در رفت. پیش از خروج برگشت و پرسید: «شما خودتان چه کسی هستید؟» مرد پاسخی نداد. فقط گفت: «اگر نام مرا در این پرونده پیدا کردی، آن وقت می‌فهمی چرا تا امروز سکوت کرده‌ام.» سامان از ساختمان خارج شد و در کوچه پیچید. چند دقیقه بعد، وقتی به خیابان اصلی رسید، تلفنش زنگ خورد. تماس از طرف زن جوان بود. با عجله پاسخ داد. «کجایی؟ از صبح دنبالت می‌گردم!» سامان گفت: «باید همدیگر را ببینیم. موضوع مهمی پیش آمده.» زن با صدایی نگران پرسید: «چیزی پیدا کردی؟» سامان لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت: «بله. درباره تو چیزهایی فهمیده‌ام.» آن سوی خط سکوت برقرار شد. چند ثانیه بعد زن آهسته گفت: «سامان، قبل از اینکه چیزی بگویی، باید من هم اعترافی بکنم.» «چه اعترافی؟» «دیشب وقتی نام روی دیوار را دیدم، ترسیدم. نه به خاطر اینکه آن نام را نمی‌شناختم؛ به خاطر اینکه احساس کردم قبلاً آن را بارها شنیده‌ام. از کودکی همیشه یک کابوس تکراری می‌دیدم. در آن کابوس، زنی مرا صدا می‌زد و می‌گفت: مهتاب، از اینجا برو!» سامان نفس عمیقی کشید. «پس تو هم این نام را شنیده‌ای؟» زن با صدایی لرزان گفت: «سامان، من نمی‌دانم واقعاً چه کسی هستم. اما یک چیز را به خاطر آورده‌ام. پدر و مادری که مرا بزرگ کردند، همیشه می‌گفتند وقتی خیلی کوچک بودم، مرا در مقابل خانه‌شان پیدا کرده‌اند. هیچ‌وقت هم حاضر نشدند درباره گذشته‌ام بیشتر توضیح بدهند.» سامان گفت: «باید همه‌چیز را کنار هم بگذاریم. من پرونده‌ای پیدا کرده‌ام که شاید پاسخ سؤال‌هایمان در آن باشد.» زن گفت: «پس همین امروز همدیگر را ببینیم. اما یک خواهش دارم؛ تا وقتی مطمئن نشده‌ایم، درباره این موضوع با مرد روحانی حرف نزن.» سامان تعجب کرد. «چرا؟» زن با مکث پاسخ داد: «چون دیشب، درست قبل از ناپدیدشدن مرد شنل‌پوش، جمله‌ای گفت که هنوز نمی‌توانم فراموشش کنم. او به من نگاه کرد و گفت: تو تنها کسی هستی که می‌تواند حقیقت را به یاد بیاورد؛ اما اگر به یاد بیاوری، ممکن است همه‌چیز را از دست بدهی.» تماس قطع شد. سامان به صفحه تلفن خیره ماند. حالا دیگر تردیدی نداشت که ماجرای برج ناقوس فقط به ناپدیدشدن یوسف مربوط نمی‌شد. پای زندگی انسانی دیگر نیز در میان بود؛ انسانی که شاید تمام عمرش را با هویتی نادرست سپری کرده بود. به خانه برگشت و پوشه را روی میز گذاشت. نخستین بار بود که احساس می‌کرد به حقیقت نزدیک شده است. اما درست هنگامی که می‌خواست آخرین برگ پرونده را بخواند، متوجه شد صفحه‌ای از آن جدا شده است. صفحه‌ای که احتمالاً مهم‌ترین اطلاعات را در خود داشت. جای خالی آن با دقت بریده شده بود. ناگهان صدای کوبیده‌شدن در، سکوت خانه را شکست. سامان پوشه را بست و به سمت در رفت. از پشت در صدای مرد روحانی را شنید. «سامان! در را باز کن. باید همین حالا با تو صحبت کنم.» سامان در را باز کرد. مرد روحانی با چهره‌ای خسته و نگران وارد شد. هنوز ننشسته بود که پرسید: «امروز صبح کجا رفته بودی؟» سامان با تعجب گفت: «چطور؟» مرد روحانی گفت: «چون کسی به من زنگ زده و گفته تو پرونده‌ای را پیدا کرده‌ای که نباید به آن دست می‌زدی.»

سامان به چشمان او خیره شد. «چه کسی این خبر را به شما داده؟» مرد روحانی لحظه‌ای سکوت کرد. سپس دست در جیبش برد و کاغذ کوچکی بیرون آورد. «این را امروز صبح جلوی در خانه‌ام پیدا کردم.» سامان کاغذ را گرفت. دست‌خط برایش آشنا بود؛ همان خط لرزانی که روی دیوار برج و تکه کاغذ مرد شنل‌پوش دیده بود. روی آن نوشته شده بود: «حقیقت را از کسی بپرس که بیشتر از همه برای پنهان‌کردنش تلاش کرده است.» سامان سرش را بلند کرد. «شما چیزی درباره مهتاب می‌دانید؟» مرد روحانی رنگش پرید. چند لحظه به سامان نگاه کرد و سپس آهسته گفت: «مهتاب... پس بالاخره نامش را پیدا کرده‌ای.» سامان با ناباوری پرسید: «شما هم او را می‌شناسید؟» مرد روحانی سرش را پایین انداخت. «من فقط او را نمی‌شناسم، سامان. من یکی از کسانی هستم که بیست‌وهفت سال پیش قول دادند هیچ‌وقت درباره آن حادثه حرف نزنند.» سامان یک قدم عقب رفت. «یعنی شما هم در این ماجرا دست دارید؟» مرد روحانی پاسخ نداد. نگاهش به پوشه روی میز افتاد. سپس با صدایی گرفته گفت: «قبل از اینکه مرا قضاوت کنی، باید چیزی را بدانی. آن شب، وقتی همه تصور می‌کردند مهتاب مرده است، من خودم او را از میان آوار بیرون آوردم. اما کسی که آن حادثه را به وجود آورد، هنوز آزاد است.» سامان احساس کرد تمام معماهای گذشته در حال تبدیل‌شدن به یک کابوس واقعی هستند. پرسید: «آن شخص چه کسی است؟» مرد روحانی لب‌هایش را به هم فشرد و گفت: «کسی که هر روز با او روبه‌رو می‌شوی و حتی یک‌بار هم به وجودش شک نکرده‌ای.» در همین لحظه تلفن سامان روشن شد. پیام تازه‌ای از شماره ناشناس رسیده بود: «حالا که نام مهتاب را می‌دانی، مراقب باش. نفر بعدی که از گذشته‌اش حرف می‌زند، ممکن است دیگر فرصت گفتن حقیقت را پیدا نکند.» سامان به مرد روحانی نگاه کرد. مرد هم پیام را خواند و برای نخستین بار ترسی آشکار در چهره‌اش دیده شد. بیرون، خودرویی آرام از مقابل خانه عبور کرد و چند متر جلوتر ایستاد. مرد روحانی به پنجره خیره شد و زیر لب گفت: «او ما را پیدا کرده است...» سامان پرسید: «چه کسی؟» مرد به‌آرامی جواب داد: «همان کسی که بیست‌وهفت سال پیش همه‌چیز را آغاز کرد.» سامان به طرف پنجره رفت، اما خودرو دیگر آنجا نبود. فقط پاکت سفیدی روی زمین مقابل در خانه دیده می‌شد. آن را برداشت و باز کرد. داخل پاکت، عکسی قدیمی قرار داشت؛ عکسی از یوسف، مرد روحانی، مرد شنل‌پوش و مردی چهارم که چهره‌اش با خودکار سیاه پوشانده شده بود. پشت عکس نوشته شده بود: «چهار نفر آن شب حقیقت را می‌دانستند؛ سه نفرشان هنوز زنده‌اند. نفر چهارم را خودتان به خاک سپردید.» سامان عکس را محکم در دست گرفت. اگر نفر چهارم مرده بود، پس چه کسی این پیام‌ها را می‌فرستاد؟ و مهم‌تر از آن، چرا مرد شنل‌پوش هنوز از حقیقتی خبر داشت که حتی نزدیک‌ترین همراهان سامان هم از آن بی‌اطلاع بودند؟ سامان نمی‌دانست پاسخ این پرسش‌ها او را به پدرش نزدیک‌تر خواهد کرد یا به خطری بزرگ‌تر خواهد کشاند؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: از این لحظه به بعد، دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست با سکوت و پنهان‌کاری او را از رسیدن به حقیقت بازدارد. پایان قسمت شانزدهم معمای قسمت شانزدهم: ۱. چهارمین مردی که در عکس چهره‌اش پوشانده شده، چه کسی است و چرا همه تصور می‌کنند او مرده است؟ ۲. مرد روحانی چه رازی را از سامان پنهان کرده و چرا بیست‌وهفت سال سکوت کرده است؟ ۳. چه کسی حادثه ناپدیدشدن مهتاب را رقم زده و چرا اکنون دوباره وارد زندگی سامان شده است؟ ۴. مرد شنل‌پوش چه ارتباطی با آن چهار نفر دارد؟ آیا او دشمن سامان است یا تنها کسی است که می‌تواند او را به حقیقت برساند؟

پاسخ معمای قسمت پانزدهم نام سوم، مهتاب است؛ همان زن جوانی که همراه سامان بوده و هویت تازه‌ای دارد، درحالی‌که بخشی از خاطرات کودکی‌اش را فراموش کرده است. اما سه نکته هنوز باید در ادامه داستان روشن شوند: 1. ارتباط مهتاب با گذشته یوسف چیست؟ 2. چرا نام واقعی او از اسناد و خاطرات حذف شده است؟ 3. مرد شنل‌پوش از کجا این راز را می‌داند و چرا آن را مستقیماً به سامان نمی‌گوید؟

نیایش شبانه با حضـــــرت عشق ❤️❤️ خدایا✨♥️ صفحه‌ای دیگر ازعمرمان ورق خورد ✨ روز را درپناهت به شب رساندیم ✨ پروردگارا🤲 شب را برعزیزانمان مملو از آرامش✨🍂 و درپناه خود حافظشان باش✨🍂 آمیـــن یا رَبَّ ✨🤲 🍂شبتون زیبـا 🍁لحظه هاتون لبریز از آرامـش #انتشارات_نجفی https://eitaa.com/publicationNajafi

زنده یاد کورش زارعی شادی روحش صلوات #انتشارات_نجفی https://eitaa.com/publicationNajafi

استاد شهریار عزیز روحش شاد ‌⌛ 📺

شکرگزاری امروز.... شکر برای نوری که هر صبح برمی‌خیزد و یادآوری می‌کند که امید هست.. خدایا شکرت🤲 #انتشارات_نجفی https://eitaa.com/publicationNajafi