غمگین‌ترین مصرع؟ «بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکرد.»

درد‌خویش‌،‌همه‌در‌مصرع‌بعد‌است! من‌ماندم‌و‌او‌رفت‌.. اما‌دیگر‌بر‌نگشت . . .

کاشکی هنوزم واسم یع غریبه بودی!

باور کردن وجود اسب تک شاخ، به مراتب منطقی تر از اینکه تو باور میکنی ،اون کل روز کار داره و وقت نداره جوابتو بده....

باز باران بی ترانه گریه هایم عاشقانه میخورد بر سقف قلبم میزند سیلی به صورت باورت شاید نباشد مرده است قلبم زدستت در درون خاطراتت گم شدم در خاطراتت

اَز خُدا پُرسیدَم تو کِه میدونِستی میره چِرا آودیش تو زِندگیم گفت:والا اونجوری کِه اون گفت دوسِت دار‍َم مَنَم باوَرَم شُد

ملامت میکنندم دوستان در عشق ُ حق دارند ؛ تو بی‌زار از منی، اما مگر من دست بردارم؟

بی تو مهتاب شبی باز...ولش کن دیگر این منِ بی تو، مگر کوچه خیابان بلد است؟!

بَر سرش چتر گِرفتم دیدم ؛ او خودش باران بود ... !

به آغوش که می‌توان پناه برد وقتی از تمام جهان رنجیده ای؟

...

زیر باران ڪه به من زل بزنی خواهی دید فن تشخیص نم از چهره‌ی گریان سخت است...