«دلم می‌خواهد هرچه خوشحالت می‌کند فهرست کنی و من هم در آن فهرست باشم.» شعله‌ورم کن`

حال که رحم نکردی و یک قلب لرزان و نحیف و لطیف آفریدی و سبد سبد غم هدیه کردی به بنده‌هایت، لااقل راهی برای تسلی یافتن و مرهم می‌آفریدی. آخر این زبان و قلبِ ناتوان و بیچاره‌تر از خود، به چه درد می‌خورد تصدقت شوم؟

نه تنها دستمال، بلکه خیلی چیزهای بزرگ‌تر و مهمِ دیگه‌ای زیرِ درخت آلبالو گم شده .

میگن اسب که پاش می‌شکنه، باید بُکُشنش که زجرکُش نشه. من که میگم زجرکُش شدنِ اسب از دردش نیست، از اینه که دیگه نمی‌تونه بدوه. رویای اسب دویدنه؛ نقطه‌ی عطف داستانش، بال‌هاش، نورِ آرزوهاش، برقِ چشم‌های دُرُشتِ مشکیش، دلخوشیِ یال‌هاش، دویدنه. اسب رویاشو از دست داد، آینده‌شو، پوئنی که اونو تعریفش می‌کرد رو از دست داد. پس پژمرده شد، قلبش شکست، و یه گوشه افتاد و با زندگی قهر کرد .

ماهیِ قرمز بمان، حتی اگر بد بگذرد ؛ می‌رسد روزی که این دریاچه از سد بگذرد ..

آدمی‌زاد که کوه نیست. آدمکِ بیچاره از بدو تولد در به در دنبالِ یه جو درک شدن می‌گشت تو کوچه پس‌کوچه‌ها. تمامِ سکانسِ فیلم‌ها و خطوطِ کتاب‌ها، همه‌ی کافه‌ها، نُت به نُتِ آهنگ‌ها؛ می‌گرده و می‌گرده برای جرعه‌ای فهمیده شدن، درک شدن. خوبه آدمی چیزی برای درک شدن داشته باشه، نیازه، چیزی برای فهمیده شدن؛ یک کتاب، یک فیلم، یک آهنگ، یک هُنر، یک آدم، یک آدم، یک آدم.

دِ ل پَ ر ی ش ا ن _ دِل‌پریشان/ آشفتگی ، به نوعی فُتادن ، دل‌آشوبی ، نگرانی ، بی‌قراری ، اضطراب ، استرس .