دوستان باید یادمون باشه، توی شرایط بحرانی هیچ تصمیمی نگرفتن خودش بدترین تصمیمه باید مراقب باشیم مغزمون رو با داده‌های زیاد بمباران نکنیم؛ باید روی اولین قدمِ منطقی تمرکز کنیم *مراقب باشیم دچار فلج تحلیلی نشیم*

دوستان عزیز، امیدوارم خوب باشید اینجا میخواییم بجای یک کانال خشک و نچسب به زبون خودمونی و ساده یکسری مفاهیم و موضوعات رو بهشون بپردازیم و درموردشون گفتگو کنیم، موضوعاتی که ذهنمون رو نسبت به اوضاع و احوال اطرافمون و اتفاقاتی که داره رقم میخوره کمی روشن تر کنه حتما یکجاهایی نظرات شما رو هم دریافت میکنیم و درمورد موضوعاتی که دور هم تصمیم میگیریم دوره های جامع یا حتی کوتات مدت هم برگزار میکنیم توی این مورد شک نکنید😁 قبلا با دوره های زیاد بخصوص رایگان سعی کردیم برادریمون رو ثابت کنیم😅 بعضی وقتا هم فایل ها، جزوه ها، ویدیو و تصایر مرتبط با بحث هامون رو هم به اشتراک میذاریم. البته واضح هست که تعداد اعضای گروه کمه ولی اشکالی نداره با دلگرمی حضور شما کم کم شروع میکنیم تا دوستان دیگمون هم به جمع ما اضاف بشن☺️ راستی دوتا پیام بالا هم که ارسال شد تست بود ببینیم از این تعداد کم چند نفر در لحظه گروه رو چک میکنن بریم کم کم بحثامون رو شروع کنیم الهی به امید تو😅🤲

اون بالا یک کلیپ ارسال کردم اگه نگاه نکردین پیشنهاد میکنم نگاه کنید 👆 راستش داشتم فکر میکردم این روزا اکثر ما درگیر یک پدیده ای شدیم به اسم *Doomscrolling* یا همون «پیمایشِ مرگبارِ اخبار»

انگار مغز ما به صورت تکاملی برنامه‌ریزی شده که توی شرایط بحرانی، مدام دنبال تهدید بگرده تا بتونه بقای ما رو تضمین کنه. اما واقعیتِ علمیِ ماجرا اینجاست که وقتی مدام اخبار ضدونقیض رو چک می‌کنیم، سیستمِ آمیگدال مغز (مرکز ترس) در وضعیت Overdrive یا فعالیت بیش‌ازحد قرار می‌گیره. جالبه بدونید مغز ما فرق بین «تهدید واقعی» و «خبرِ تهدید» رو خیلی متوجه نمی‌شه؛ *یعنی وقتی خبر احتمال جنگ رو می‌خونیم، بدن ما دقیقاً همون مقدار کورتیزولی رو ترشح می‌کنه که انگار وسط میدون جنگ ایستادیم!*

این استرس مزمن، به مرور باعث می‌شه پدیده‌ای به نام Cognitive Dissonance «ناهماهنگی شناختی» سراغمون بیاد یعنی از یک طرف می‌خوایم به زندگی عادی و کار حرفه‌ایمون برسیم، و از طرف دیگه ذهن‌مون جای دیگه مشغولِ سناریوچینی برای آینده‌ست

فقط خواستم بگم اگه این روزها حس می‌کنید بازدهی‌تون پایین اومده یا زودتر از همیشه خسته می‌شید، بدونید که بخش زیادی از انرژی روانی شما داره صرفِ مدیریتِ این «ابهامِ محیطی» می‌شه این کرختی یا خستگی، یک واکنش کاملاً طبیعیِ سیستم عصبی برای حفظ بقاست البته اثرات فصل بهار رو هم دست کم نمیگیریم😁

با چندتا از همکارا الان داشتیم درمورد یک مساله ای صحبت میکردیم به نظرم بد نیست اینجا هم با شما به اشتراک بذاریم

این رفیقمون میگفت دقت کردین چقدر این روزا افتادیم رو دور مرور خاطرات گذشته و قدیمی دقت کردید مراجعینمون (و حتی خودمون!) چقدر افتادیم روی دورِ دیدن سریال‌های قدیمی و گوش دادن به آهنگ‌های دهه‌های گذشته؟ ناخودآگاه یا خودآگاه هم این جمله رو زیاد میگیم «یادش بخیر اون روزا» طرف دیروز میگفت دارم سریال پایتخت رو دوباره میبینم انگار الان بیشتر بهم حال میده😁

داشتم فکر میکردم این فقط یک خاطره بازی ساده نیست قطعا، فکر میکنم از دید روان‌شناسیِ تکاملی ماجرا عمیق‌تره. وقتی «آینده» تاریک و پر از ابهام می‌شه، ذهن ما به شدت احساس ناامنی می‌کنه. راهِ حلش چیه؟ عقب‌نشینی به تنها پناهگاهِ امنی که می‌شناسه؛ یعنی «گذشته»!

ما در واقع با مکانیزمی به نام (نوستالژی دفاعی) Defensive Nostalgia روبرو هستیم. گذشته اینجا مثل یه پتوی امن عمل می‌کنه تا روانِ ما رو گرم نگه‌داره.

تازه مغز تو این شرایط دست به یه تحریفِ شناختیِ جالب هم می‌زنه که بهش می‌گیم (گذشته‌نگریِ خوش‌بینانه) یعنی تمام سختی‌ها و تلخی‌های گذشته رو فیلتر می‌کنه و فقط یه تصویرِ شیرین و امن ازش می‌سازه چرا؟ تا بتونه با این دوپامینِ قرضی، تحملِ زمان حال رو برامون ممکن کنه

حالا اینکه میبینیم این روزا توی گذشته غرق میشیم، فکر نمیکنم نشونه درجا زدن باشه این فقط تلاشِ هوشمندانه‌ی روانِ ما هست برای پیدا کردنِ یه لنگرگاهِ امن وسطِ طوفانِ بلاتکلیفی این روزها به خودمون و مراجعینمون سخت نگیریم.