این استرس مزمن، به مرور باعث می‌شه پدیده‌ای به نام Cognitive Dissonance «ناهماهنگی شناختی» سراغمون بیاد یعنی از یک طرف می‌خوایم به زندگی عادی و کار حرفه‌ایمون برسیم، و از طرف دیگه ذهن‌مون جای دیگه مشغولِ سناریوچینی برای آینده‌ست

فقط خواستم بگم اگه این روزها حس می‌کنید بازدهی‌تون پایین اومده یا زودتر از همیشه خسته می‌شید، بدونید که بخش زیادی از انرژی روانی شما داره صرفِ مدیریتِ این «ابهامِ محیطی» می‌شه این کرختی یا خستگی، یک واکنش کاملاً طبیعیِ سیستم عصبی برای حفظ بقاست البته اثرات فصل بهار رو هم دست کم نمیگیریم😁

با چندتا از همکارا الان داشتیم درمورد یک مساله ای صحبت میکردیم به نظرم بد نیست اینجا هم با شما به اشتراک بذاریم

این رفیقمون میگفت دقت کردین چقدر این روزا افتادیم رو دور مرور خاطرات گذشته و قدیمی دقت کردید مراجعینمون (و حتی خودمون!) چقدر افتادیم روی دورِ دیدن سریال‌های قدیمی و گوش دادن به آهنگ‌های دهه‌های گذشته؟ ناخودآگاه یا خودآگاه هم این جمله رو زیاد میگیم «یادش بخیر اون روزا» طرف دیروز میگفت دارم سریال پایتخت رو دوباره میبینم انگار الان بیشتر بهم حال میده😁

داشتم فکر میکردم این فقط یک خاطره بازی ساده نیست قطعا، فکر میکنم از دید روان‌شناسیِ تکاملی ماجرا عمیق‌تره. وقتی «آینده» تاریک و پر از ابهام می‌شه، ذهن ما به شدت احساس ناامنی می‌کنه. راهِ حلش چیه؟ عقب‌نشینی به تنها پناهگاهِ امنی که می‌شناسه؛ یعنی «گذشته»!

ما در واقع با مکانیزمی به نام (نوستالژی دفاعی) Defensive Nostalgia روبرو هستیم. گذشته اینجا مثل یه پتوی امن عمل می‌کنه تا روانِ ما رو گرم نگه‌داره.

تازه مغز تو این شرایط دست به یه تحریفِ شناختیِ جالب هم می‌زنه که بهش می‌گیم (گذشته‌نگریِ خوش‌بینانه) یعنی تمام سختی‌ها و تلخی‌های گذشته رو فیلتر می‌کنه و فقط یه تصویرِ شیرین و امن ازش می‌سازه چرا؟ تا بتونه با این دوپامینِ قرضی، تحملِ زمان حال رو برامون ممکن کنه

حالا اینکه میبینیم این روزا توی گذشته غرق میشیم، فکر نمیکنم نشونه درجا زدن باشه این فقط تلاشِ هوشمندانه‌ی روانِ ما هست برای پیدا کردنِ یه لنگرگاهِ امن وسطِ طوفانِ بلاتکلیفی این روزها به خودمون و مراجعینمون سخت نگیریم.