داشتم فکر میکردم این فقط یک خاطره بازی ساده نیست قطعا،
فکر میکنم از دید روانشناسیِ تکاملی ماجرا عمیقتره.
وقتی «آینده» تاریک و پر از ابهام میشه، ذهن ما به شدت احساس ناامنی میکنه.
راهِ حلش چیه؟عقبنشینی به تنها پناهگاهِ امنی که میشناسه؛ یعنی «گذشته»!
تازه مغز تو این شرایط دست به یه تحریفِ شناختیِ جالب هم میزنه
که بهش میگیم
(گذشتهنگریِ خوشبینانه)
یعنی تمام سختیها و تلخیهای گذشته رو فیلتر میکنه و فقط یه تصویرِ شیرین و امن ازش میسازه
چرا؟
تا بتونه با این دوپامینِ قرضی، تحملِ زمان حال رو برامون ممکن کنه
حالا اینکه میبینیم این روزا توی گذشته غرق میشیم، فکر نمیکنم نشونه درجا زدن باشه
این فقط تلاشِ هوشمندانهی روانِ ما هست برای پیدا کردنِ یه لنگرگاهِ امن وسطِ طوفانِ بلاتکلیفی
این روزها به خودمون و مراجعینمون سخت نگیریم.
