💢تاثیر معنای رنج بر شخصیت فرض کنید دو برادر همسان را به مدت سه سال هر روز به بدترین شکل کتک بزنند، 🔸 به اولی بگویید کتک خوردنش جزئی از یک تمرین ورزشی است 🔸 به دومی هیچ دلیلی برای کتک خوردنش ارائه ندهید، برادر اول بعد از سه سال به ورزشکاری قوی و با اعتماد به‌نفس بالا، و برادر دوم به انسانی سرخورده و آسیب‌دیده و احتمالا سرشار از عقده‌ها و رنج‌ها تبدیل می‌شود. کتک خوردن و رنج برای هر دو برادر یکسان است؛ اما تفاوت در حکمتی است که می تواند به رنج کشیدن‌ «معنا» بخشد، و در ذهنیتی است که بر اساس آن این اتفاقات را تفسیر و برداشت می‌کند. یکی به امید روزهای بهتر درد را تحمل می‌کند، و دیگری با هر ضربه خرُدتر، رنجورتر و ناآرام‌تر می شود... 🔹اینکه چگونه با سختی‌ها و مشقت‌های زندگی کنار بیاییم و به آن‌ها واکنش نشان دهیم، نهایتاً محصول یک «تصمیم شخصی» است. تصمیمی در نوع نگرش به پدیده‌ها و ذهنیت و افکاری که به واسطه آنها پدیده‌ها را تفسیر می‌کنیم. 🔹می‌توانیم تصمیم بگیریم به سختی‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی از منظر «معنا و حکمت» نگاه کنیم تا در پسِ هر ضربهٔ روحی و هر لطمهٔ جسمی تنومندتر، مقاوم‌تر و آگاه‌تر بیرون بیاییم، 🔸یا اینکه تصمیم بگیریم در بهترین حالت، یک «قربانی منفعل» با حیاتی پر از رنج و غم باشیم. https://eitaa.com/ranjganj

🔷 گاهی از حسرت و درد، درک و معرفت می رُوید. من راه رفتن را از یک سنگ آموختم، دویدن را از کرم خاکی و پرواز را از یک درخت. بادها از رفتن به من چیزی نگفتند، زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی‌شناختند! پلنگان، دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند! پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند زیرا چنان غرق در پرواز خود بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند! اما سنگی که درد سکون را کشیده بود، رفتن را می‌شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود، دویدن را می‌فهمید و درختی که پاهایش در گل بود، از پرواز بسیار می‌دانست! آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت... عرفان نظر آهاری #درد #صبر #موفقیت https://eitaa.com/ranjganj

✅همراهی انسان با رنج در دنیا 🔹علامه طباطبایی: 📌 خلقت انسان بر اساس رنج و مشقت است، هیچ شأنى از شؤون حیات را نخواهى دید که توام با تلخی‌ها و رنج‌ها و خستگی‌ها نباشد، از آن روزى که در شکم مادر روح به کالبدش دمیده شد، تا روزى که از این دنیا رخت بر می‌بندد، هیچ راحتى و آسایشى که خالى از تعب و مشقت باشد نمی‌بیند، و هیچ سعادتى را خالص از شقاوت نمی‌یابد، تنها خانه آخرت است که راحتی‌اش آمیخته با تعب نیست. https://eitaa.com/ranjganj

اکنون بارها آزموده‌ای؛ نه چیزی به تو وفا می‌کند و نه تو به چیزی. نه چیزی عطش بی‌پایان تو را سیراب می‌کند و نه تو چیزی را... هیچ چیزی نیست که برای همیشه خوشحال نماید و چیزی که همواره نیکو و از رنج پیراسته باشد، نیست... این چهل و اندی سال چنین بود و به‌احتمال زیاد، تا همیشه چنین خواهد بود. پس دل‌کندن از این سرای فانی را آغاز کن، پیش از آنکه ناگهان تو را از این درخت پوسیده برکنند. تو همان‌گاه که زاییده‌شدی، مردی، و اکنون که به سوی مرگ می‌روی، زنده خواهی شد. در ژرفای قلبت خسته‌ای، گرچه به دنیا می‌خندی. خستگی‌ها را به یاد آور و فرشته‌ای که بار از دوشت می‌ستاند صدا کن. او تو را می‌خواند و تو او را. باشد که به زودی یکدیگر را بیابید... فرشته تو را به بی‌کرانگی خواهد برد؛ جایی که رنج و ملال ناپدید می‌شوند و شادی از دل شیدایی شکوفه می‌دهد... https://eitaa.com/ranjganj

🦋رنج و سختی دنیا بی اثر می شود حضرت آیة الله حاج سید محمد صادق حسینی طهرانی حفظه الله تعالی https://eitaa.com/ranjganj

در خانۀ بهشتی، در ماه رمضان، همگی واقعاً احساس می‌کنیم که مهمان خداییم. مگر می‌شود در خانه‌ای که خشت‌هایش همه از محبت و ولایت توست زندگی کرد و در ماه رمضان حس مهمانی نداشت!؟ ما تو را امام احساس خویش می‌دانیم. تو هر حسی به هر چیزی داشته باشی، دل ما مأموم دل تو می‌شود و همان حس را پیدا می‌کند. تو در این ماه، سرا پا شور و شوقی و وجودت لبریز از شعف مهمانی خداست. سرریز این همه نشاط و شادابی، روی دل ما می‌ریزد و ما را هم سرمست دعوت خدا به مهمانی خویش می‌کند. حالا احساس ما خودش را مأموم احساس تو می‌داند، باید عملمان را هم مأموم عمل تو کنیم. پس در خانۀ بهشتی در ماه رمضان همان طور روزه‌داری می‌کنیم که تو می‌کنی. روزۀ تو نوری دارد که عالمی با آن روشن می‌شود، ما که روزه‌مان به گرد پای روزۀ تو نمی‌رسد؛ اما می‌شود روزه‌ای بگیریم که با نورش خانه‌مان را روشن کنیم. اگر روزه‌مان رنگ و بوی روزۀ تو را نگیرد، روزه‌مان را تنها لب‌فروبستن از آب و طعام می‌دانیم و رنجی بی‌ثمر. به خدا پناه می‌برم از رنج بی‌ثمر! https://eitaa.com/ranjganj

📗چرا من خودم را اینجا، در این بدن، رنج کشیده می‌یابم؟ چرا هرکاری می‌کنم قلبم تنگ است؟ چرا نمی‌توانم آزاد فکر کنم؟ چرا نمی‌توانم روحم را پرواز دهم؟ 📝علتش این است که؛ "من و هستِ من" طوری خلق شده که اگر به دنیا و ماده توجه کند خود را آنجا می‌یابد و اگر به عالم مافوق دنیا و مافوق حس توجه کند خود را مافوق حس می بیند و خود را در حضور خدا می‌یابد. پس چرا خودم را در دنیا می‌یابم و چرا دری باز نمی‌شود؟ چون توجه من به پایین است. ذکر زیاد گفتم، زیارت عاشورا زیاد خواندم، مجلس زیاد رفتم، نماز شب خواندم، اربعین پیاده به زیارت رفتم ولی توجه ام معطوف به عالم دنیا بوده. نفس و حقیقت انسان به هر چیز و هر جا توجه ‌کند خود را آنجا می‌یابد https://eitaa.com/ranjganj

🔰مقام عیش میسّر نمى شود بى رنج [مرحوم علامه والد] مى‌فرمودند: خداوند رؤوف و عطوف و مهربان است، رحمت خاصّه وعامّه او سراسر عالم را گرفته است، ولى با همه اینها، مؤمنى که آهنگ توحید و لقاء او را دارد و می‌گوید: من خدا را مى خواهم، خداوند او را زیر سنگ بلا مى گذارد و لِه می‌کند تا هستى موهوم و مجازى او را بگیرد و او به عجز و نیستى خود إقرار و اعتراف کند. ناله و فریادش بلند مى شود اما او را رها نمی‌کنند و می‌گویند: مگر نمى گفتى من از اهل توحیدم و طالب لقاء خدا؛ باید از خود و غیرخدا پاک شوى تا بتوانى با چشم خدابین او را ببینى. از ازل بنا براین گذاشته شده است که راه خدا با ابتلاء همراه باشد. مقام عیش میسّر نمى شود بى رنج بلى به حکم بلا بسته اند عهد الست  به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش مى‌باش که نیستى است سرانجام هر کمال که هست  📚کتاب #نور_مجرد ج۱ @ranjganj

🎥 استاد عالی: کسی که مشکل ندارد خدا با او کاری ندارد 🔹انسانی که در زندگی‌اش مشکلی نداشته باشد را نداریم و حتی اگر هم داشته باشیم به این معناست که خداوند با او کاری ندارد. 🔹دنیا، عالم مشکلات و گرفتاری‌هاست. خداوند این عالم را با مشکلات و گرفتاری‌هایش خلق کرده است. 🔹خداوند عوالم بدون مشکل هم مثل عالم بهشت و عالم ملائکه دارد. بنابراین خداوند می‌توانست عالم دنیا را بدون مشکلات بیافریند. لازمهٔ این دنیا رنج و بلاست. 🔹انسان موفق آن کسی نیست که در زندگی مشکلی نداشته باشد بلکه آن کسی است که با زندگی مشکلی نداشته باشد. صرفا به‌دنبال آرامش در بیرون خودمان نباشیم. خودمان را باید تغییر بدهیم @ranjganj