-

امروز، یکی از پربارترین روزهای این چندماه گذشته‌ام بود.

گلزار شهدا، امامزاده، حرم حضرت معصومه(س) و...هرچیز دیگری که قرار است امروز قسمت ما باشد. :))

۱۴۰۵/۴/۳۱ یا امام حسن"ع"، چرا انقدر غریبی؟

وَمَن أَحْیَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا «هر کس انسانی را زندگی ببخشد، گویی همه مردم را زندگی بخشیده است.»

زندگی بخشِ من، عشق یک‌سری افراد نسبت به چیزهایی فرای محدودیت‌های انسانیه. عشقی بی‌ادعا و پر از تلاشی که برای جوونه‌‌های دل من، شدن نور خورشید و طراوت آب.

و الهی که ثروتمندم کنی با بخشیدن دو چشمِ خیس به من. به هنگام روضه و... دیدنِ حرم:)))

دستم را روی گل‌های زرکوب‌ ضریح‌ش کشیدم و گفتم: «اگر حاجت‌م رو بدی، قول می‌دم زودی برگردم!» آخر چیزی در دلم می‌تپید که حتماً حاجتم را از او می‌گیرم. نمی‌دانم چرا، شاید به خاطر خلوتی‌اش، یا از سر کنجی و خاکی بودنش. هرچه که بود این یقین را به من بخشید که حتماً راهی بهتر در پیش دارم. می‌دانم که طلب دعایی که از سمتش به سوی خدا کردم، مستجاب خواهد شد... . ۱۴۰۵/۵/۱

...

از این‌همه درندگی و شرارتی که تن کوچک و پاک کودکان معصوم را تکه‌تکه کرد، صورت‌های سرخ و کبودی مادران و پدرانی که از فرط سوگ، مدام چنگ می‌خورند، که ای کاش فرزند خود را اینگونه پاره پاره در آغوش نمی‌گرفتند و اینچنین در گهواره‌ی‌ خاک تاب نمی‌دادند؛ از کوچکی خودم، از ناتوانی‌ام که نمی‌تواند ذره‌ای آب بر این آتش‌های جگر‌سوز باشد می‌نالم...! آتش خشمِ غم‌ِ مظلومیتشان از قلب من شعله می‌کشد، صورتم را می‌سوزاند، زیر چشمانم را زخم می‌کند و از چانه‌ام می‌چکد بر دستان خالی از لطف من... .

امروز روزی‌ام چیست؟