نمی‌دانم کجا ایستاده‌ام. نمی‌دانم چه چیزی را دارم گم می‌کنم. امّا خدا جانم؟ می‌دانم، می‌دانم که برای من عزیز بودی. تو همیشه عزیز هستی، این من خودش را گم کرده‌. می‌شود برگردم؟

خدایا دلم را لرزاندی. آخر چطور شد که پروانه‌ات سمت دستان من یکی آمد؟!

عزیزان، امشب در جمکرانِ مولایمان صاحب‌الزمان، در مجلس عزاداریِ رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله و نوه‌شان امام حسن مجتبی علیه‌السلام، به یاد همگی‌تون بودم:))

به نیابت از شما.

یک چیزی گم است.

بهت گفتم نیا توی خونه‌م! مگه کری؟! زدی در و سقف خونه‌م رو پکوندی! مگه تو پشت پنجره نبودی؟ توی خونه‌ی من که برای تو جا نیست. الآن بارون میاد، چیکار کنم؟! هردومون خیس می‌شیم!

کاش خودم خرابش می‌کردم، نه تو.

حالْ چو کنیم؟ یُخته بشین ببینم می‌تونم زبونتو بفهمم، یا نه...

خدایا می‌شود بصیرت دیدن نعمت‌هایت را به من ببخشی؟ این روزها حس می‌کنم کورِ کور شده‌ام.

دیشب از فرط عاشقی(!) ادبیاتم گسست، عالیه

ای کسی که وصال مارا ترک کرده‌ای و ای کسی که بر جدایی ما سوگند خورده‌ای سوگند خود را بشکن و برگرد ما ابلیس را برای این از خود راندیم که برتو سجده نکرد و چقدر عجیب است که تو اورا دوست خود می‌دانی و مارا ترک کرده‌ای:)