برگرد، رهی، برگرد به راهی که براش نامیده شدی.

تو باید قدرتی بیابی که منشأش آسمان است. از آسمان ستاره می‌ریزد، چقدر برای با دست جمع‌کردنشان استقامت و صبر داری؟

وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۝ وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ «و اینکه برای انسان جز حاصل تلاش او نیست؛ و تلاش او به‌زودی دیده خواهد شد.» سورهٔ نجم، آیات ۳۹–۴۰

این ورود جدید من به اجتماع، زمینی سخت برای امتحان من است. امتحان از تمام آنچه در این مدت طولانی جمع کرده‌ام، که از تمام آن، تنها دو ماهش را سودآور و مفید می‌بینم.

امتحانی بزرگ. آزمونی کاملا خاص، مشخص و سرسام آور، که با هر لحظه‌اش، روبه‌روی تو و تمام اعمالت علامت سوال می‌کشد. «ما قلبت را در میان جمعیت امتحان می‌کنیم. به راستی که آیا تو مؤمنی حقیقی هستی؟»

آنها که راه دراز و وقت کم را فهمیده‌اند، مجبورند که خود را زیاد کنند و رشد بدهند... _ علی‌صفائ‌حائری

از تو رزقی نمی‌طلبیم، ما به تو روزی می‌دهیم و همانا..

خاکِ وجودم هنوز آنقدر زنده نیست که دانه‌ای را زنده سازد.

لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ «هیچ چیزی مانند او نیست.» سوره شوری، آیه ۱۱. آنجا بود که فهمیدم چقدر راه را کج رفته‌ام. باید بهتر می‌دانستم که آن خدایی که در ذهن دارم، خیلی کوچک‌تر از خدای حقیقی‌ست. این من هستم که کوچک، ناتوان و محدود هستم. این را باید مدام به خود یادآوری کرد، آری؛ که خدا خیلی از آن موجودی عظیمی که برای خودت متصور شده‌ای، بزرگ‌تر است. هیچ چیزی، مانند او نیست. خدا مرا ببخشد. باید دوباره بازگردم و بگویم: سبحان الله! خدا منزّه است از هرآنچه من درباره‌‌اش پنداشته‌ام، اما در شأن‌ راستین‌ش نیست... .