.
این گلبرگهای سرخ بعد از بردن تابوت شهیدنوتلایی به غسالخانه روی موکت سالن وداع افتاده بودند. خودم اسمش را گذاشتم نوتلایی چون به دوست دخترش گفته بود: «ساعت یازده صبح از ایست بازرسی میام پیشت برات نوتلا خریدم.» کسی حواسش به این گلبرگها نبود. همه را گذاشتم توی دستمال و روی قلبم گذاشتم. میدانم هنوز خیلی زود است برای نوشتن متن استخواندار. همیشه مخالف نوشتنهای حماسی و ملتهب بودم، اما امروز فیلم کوتاهی از آیت الله حائری شیرازی دیدم که دلم خواست این متن را بنویسم و حرفی که توی گلویم مانده را بزنم. راستش ترسیدم توی مسیر رفتوآمد بمیرم و این را به آدمها نگفته باشم.
استاد اخلاق در جواب نگرانی مجری که گفت: «اوضاع فرهنگی جامعه خوب نیست.» جواب داد: «ظاهرشان اینطور است نه باطن!» این تفکیکپذیری بیرون و درون آدمها را این روزها زندگی کردم. اگر بیرون از معراج میدیدمشان شاید با خودم میگفتم: «معلوم است من و پسرم از اینها بهتریم.» جنگ اما بهم ثابت کرد اینطور نیست. بهم ثابت کرد وطندوستی مال همه است. ایران میتواند مال پسری سرتاپا تتویی باشد که فقط یک شب عکس آقا را استوری کرده و روز بعد شهید شده. وطن مال جوانی است که ابروها و موهایش زیادی سوسول به نظر میرسند.
آن شیشه نوتلا هیچوقت به دست دختر جوانی که حجاب هم نداشت نرسید، اما داشت روی تابوت دوست پسرش فریاد میکشید: «یاحیدر!» وطن میتواند متعلق به دختر لب ژل زده و پروتزی باشد که تا آخرین لحظه مشغول تدریس زبان انگلیسی باشد و حاضر نباشد شهر و شاگردانش را لحظهای ترک کند. این را باید امشب مینوشتم. به اندازه کافی در قلبم تهنشین شده بود. حالا مطمئنترم شهادت میتواند به ظاهر آدمها ارتباطی نداشته باشد. مطمئنترم به جمله آقای حائری شیرازی که شناخته بودشان: «این انقلاب جوانهای خداجوی پای کار جان برکف زیادی دارد. وقتی موقع امتحان برسد تازه معلوم میشود.»
@chiiiiimeh
.
🔺️ موج ۶۵جدید حملات موشکی ایران هم اکنون...
🚩عملیات ما: دعای #سهم_الیل