برای درکِ غم این روزها زیادی جوان و برای تحملش زیادی پیرم.

رهبر شهید؛ مردی که آنقدر که مشهور بود، شناخته نشد :))

روز خوبی نبود برام. خداجون اینجور آدما رو فرسنگ ها از من دور کن. من زندگی بی دراما‌ و نازنازی خودمو میخوام.

روز اول کاریم به شدت پر کار و جالب و خسته کننده بود.

صبورانه رفتار می‌کنم و انتظار دارم همون‌قدر صبورانه باهام رفتار شه ولی هربار باید به خودم یادآوری کنم که ساز و کار آدما به این صورته که هرچی بیشتر باهاشون راه بیای، وقیح‌تر میشن.

حالم مثل عمانی هست که پاکستان و بهش ترجیح دادن.

گاهی احساس می‌کنم هیچوقت نتونستم از دریچه‌ی درستی به زندگیم نگاه کنم، انگار که از همون اول از در اشتباهی وارد شدم و حالا به جای لابی سر از انبار درآوردم، از اون‌طرف دیوار صداهای ضعیفی میاد اما هیچ چیزش واضح نیست، و تردیدی ترسناک، اینکه نکنه پشت این دیوار هم انباری دیگه‌ای باشه؟ کامو جایی در یادداشت‌های شخصیش نوشته بود افسوس که به خودم جرأت دادم و فکر کردم، باید برم و دوباره سرم‌رو روی پاهای مادرم بذارم و اونی که زندگی‌رو سرراست‌تر از من فهمیده بهم بگه عیبی نداره، چیزی نیست.

روز دوم؟ کار و کار و کار برای فرار از هرگونه فکر و خیال اضافه.

الان تنها کاری که برای زندگیم از دستم برمیاد انجام بدم اینه که زود بخوابم.

روز سوم؟ خرابکاری و ناراحتی.

نمی‌تونم به آدمی که همیشه با همه از همه‌چیز حرف می‌زنه اعتماد کنم. گوینده‌ی رادیویی مگه؟ چرا برات مهم نیست چقدر از چی رو داری کجا و به کی می‌گی؟

برای کسی که زیاد نمیشناسمش( ریحانه ادمین کانال گرافات) ساعت هاست ناراحتم و غم کل وجودمو گرفته. دعا کنیم برای سلامتیش بچه‌هاجون.