این متن پر محتوا و فصیح از کتاب ینابیع المودة نوشته خواجه کلان بن محمد، که از اساطیر متاخر اهل سنت حنفی مسلک بوده، روایتیست از امیر المؤمنین علی علیه السلام که بین علما شهرت به خطبة البیان یافته.

انشا الله چند روز خود خطبه رو با هم مطالعه میکنیم. و سپس با دقت به برخی عبارات حضرت امیر که عمق و محتوای مهم تری دارند وجذابیتشون هم مشهوده میپردازیم. البته به شرط توفیق

زیبا ترین صدایی که شنیدم #رهبر_شهید

در نگاهِ خلق، از دیوانگان کم  نیستم فکرِ زخمی دیگرم، دنبال مرهم نیستم #خیمه‌گاه

من علیو دوسش دارم

گفتی فمن یمت یرنی عاشقان و نوکرانت جوان جوان رفتند...

السَّلامُ عَلَيْ أَمِينَ اللّٰهِ فِي أَرْضِهِ

... قال: فصاح السائل صيحة عظيمة و خرّ ميتا. فعقب أمير المؤمنين (كرّم اللّه وجهه) كلامه بان قال: الحمد للّه بارئ النسم، و ذارى‌ء الأمم و الصلوات على الاسم الأعظم، و النور الأقدم، محمد و آله و سلّم. ثم قال: سلوني عن طرق السماء فانّي أعلم بها من طرق الأرض، سلوني قبل أن تفقدوني، فانّ بين جنبي علوما كثيرة كالبحار الزواخر. راوی میگوید: پس آن پرسشگر فریادی عظیم برکشید و بر زمین افتاد و مرد. پس از آن، امیرالمؤمنین (کرّم الله وجهه) در ادامه‌ی سخن خود فرمود: «ستایش خدای را که آفریننده‌ی جان‌ها و پراکنده‌کننده‌ی امت‌هاست، و درودها بر نام اعظم و نورِ قدیم، محمد و خاندان او باد.» سپس فرمود: «از راه‌های آسمان از من بپرسید، که من به آنها از راه‌های زمین آگاه‌ترم. پیش از آنکه مرا از دست دهید، از من بپرسید، چرا که در سینه‌ام دانش‌های فراوانی همچون دریاهای خروشان نهفته است.»

صلی الله علیک یا ابا عبد الله

چه خلاف سر زد از ما که درِ سرای بستی💔 برِ دشمنان نشستی، دلِ دوستان شکستی ز تو خواهش غرامت نکند تنی که کُشتی ز تو آرزوی مرهم نکند دلی که خَستی کسی از خرابهٔ دل نگرفته باج هرگز تو بر آن خراج بستی و به سلطنت نشستی

وقتی که تو بر اسب سوار میشوی، ماه باید پیاده شود از استر آسمان. سقای آب و ادب

... فنهض إليه الرسخ من العلماء، و المهرة من الحكماء، و أحدق به الكمل من الأولياء، و الندر من الأصفياء، يقبلون مواطئ قدميه، و يقسمون بالاسم الأعظم عليه، بان يتم كلامه، و يكمل نظامه. فقال بحر الراسخين، و حبر العارفين، الامام الغالب علي بن أبي طالب (كرّم اللّه وجهه) : يظهر صاحب الراية المحمدية، و الدولة الأحمدية، القائم بالسيف، و الحال الصادق في المقال، يمهد الأرض، و يحيي السنة و الفرض. راسخون در علم برخاستند، و کاملان از اولیا و کمیاب‌ها از اصفیاء گرد او را گرفتند؛ جای پاهایش را می‌بوسیدند و او را به اسم اعظم سوگند می‌دادند که سخنش را تمام کند و نظام آن را کامل نماید. پس آن دریایِ راسخان و دانشمندِ عارفان، امامِ غالب علی بن ابی طالب (کرّم الله وجهه) فرمود: «به زودی صاحبِ رایتِ محمدی و دولتِ احمدی ظاهر می‌شود، آنکه با شمشیر قیام می‌کند، و در سخن راست‌گوست، زمین را هموار می‌سازد، و سنت و واجب را زنده می‌گرداند.»