۲۵ دقیقه‌است خودکار به دست سر کلاسم. ده دقیقه‌ی اولو سکوت کرد کل شهدا رو اسم برد تمام دعاهای ممکنو کرد نصیحت کرد روشش رو توضیح داد (هزارساله باهاش کلاس داریم) ولی هنوز شروع نکرده.

داداش، هممون.

پریشب گم شده بودم کل شهرو پیاده روی کردم تا پیدا شدم. خودمم فکر می‌کردم معجزه بشه و بخوابم ولی نشددددد

می‌گن ۴۰ روز یه کاری رو بکنی برات عادت می‌شه کل ماه رمضون و قبل و بعدش بازه‌ی زمانی بین ۴ تا ۸ صبح خوابیدم الان که کلاسا شروع شده داره چوب تو آستینم می‌ره ممنون از زندگی.

آرهههه! یه ایستگاه اتوبوس رد شدم و یه جای ناشناخته پیاده شدم اومدم تلاش کنم پیدا شم یهو دیدم وسط بیابونم. بدترین قسمتش این بود که به نفر یهو پشت سرم گفت "پیس" و وقتی برگشتم هیچ کسی نبود...🙂🤣

اونجا بود که فهمیدم ترجیح می‌دادم مزاحم دنبالم باشه تا جن

دعا کنید امشب بخوابم

خب اگه الانم نخوابی می‌میری خاک تو سرت.

اگه قبل عید به علت گستردگی غیبت نکرده بودم الان راحت می‌تونستم فردا بخوابم

من نمی‌دونم هنوز کسی در دنیا هست که ادعا داشته باشه زندگی عادلانه‌است؟

بعضی آدما خوشبخت و احمق به دنیا میان و خوشبخت و احمق از دنیا می‌رن بعضی دیگه در نکبت به دنیا میان و متاسفانه قدرت درک اوج فاجعه رو حتی بیشتر از دیگران دارن. این چه معنی‌ای می‌تونه داشته باشه؟

یعنی چی که آدما انقدر خوشگلن؟ پاسخگو باشید.