وقتی انسان به بنبست میرسد ، معمولاً مسئله فقط نداشتنِ راه نیست؛ گاهی ذهن آنقدر خسته و مضطرب شده که دیگر توان دیدنِ راههای ممکن را ندارد.
در چنین لحظهای، احساس درماندگی، خشم، ترس و حتی بیحسی میتواند طبیعی باشد؛ چون روان در مواجهه با فشارِ طولانی، وارد حالت «بقا» میشود.
اما بنبستِ ذهنی الزاماً به معنای بنبستِ زندگی نیست. گاهی لازم است بهجای پیدا کردن یک راهِ بزرگ، فقط قدم بعدیِ قابلتحمل را پیدا کنیم.
همهچیز قرار نیست همین امروز حل شود؛ بعضی دورههای زندگی فقط از ما میخواهند دوام بیاوریم، نفس بکشیم و تصمیمهای بزرگ را به زمانی موکول کنیم که ذهن دوباره کمی آرامتر شده باشد.
و شاید بلوغ روانی دقیقاً همین باشد: پذیرفتن اینکه «الان نمیدانم چه کنم»، بدون اینکه از این ندانستن نتیجه بگیریم که هیچ راهی وجود ندارد
https://eitaa.com/ravanyar
یک قطره اشک 😢
مدیرعامل یک شرکت بودم. یک روز یکی از کارگرها اشتباهی کرد و من اخراجش کردم. فردای آن روز با من تماس گرفت و گفت: «خواهش میکنم من رو برگردون. اشتباه کردم، زن و بچه دارم»
بهش گفتم: «میخواستی این اشتباه رو نکنی.»
گفت: « التماست میکنم » و شروع کرد به گریه کردن.
بهش گفتم «بدم میاد از آدمهایی که وقتی هیچ کاری از دستشون برنمیاد، فقط گریه میکنن»و تلفن رو قطع کردم
بعد سوار ماشینم شدم و راه افتادم. در مسیر، تابلویی دیدم که نوشته بود: «کارگران مشغول کارند» در حال رانندگی بودم و با تلفن صحبت میکردم که حواسم پرت شد و تصادف کردم.
بعد از اون، چیزی یادم نمیاد. فقط صدای امدادگرها رو میشنیدم که میگفتند «همه فوت شدن. پنج نفر فوت شدن؛ کارگرها و راننده هم فوت شدن.»
من همه چیز رو میشنیدم، اما نمیتونستم هیچ حرکتی کنم. نه دستم، نه پام؛ هیچکس نمیفهمید که من هنوز زندهام. فقط میتونستم شست پایم رو کمی تکون بدم، اما در آن همه سر و صدا کسی متوجه نمیشد.
کارهای اداری انجام شد و من رو به سمت سردخونه بردند. من زنده بودم، همه چیز رو میشنیدم، اما هیچ کاری از دستم برنمیاومد که بهشون بفهمونم هنوز زندهام.
وقتی نزدیک درِ سردخونه رسیدم، یک قطره اشک از گوشه چشمم افتاد. یکی از امدادگرها دید و گفت: «این قطره اشک نشونه اینه که زندهست! برش گردونید.»
همون لحظه یاد حرفی افتادم که زده بودم😔 از آدمهایی بدم میاد که وقتی هیچ کاری از دستشون برنمیاد، گریه میکنن.
اما آنجا فهمیدم گاهی آدم واقعاً به جایی میرسه که هیچ کاری از دستش برنمیاد.جز گریه کردن...
https://eitaa.com/ravanyar
اگه دیگه از ته دلت نمیخندی و شاد نیستی، بگرد و ببین برای از دست دادنِ چه کسی یا چه چیزی سوگواری نکردی. اگه دیگه نمیتونی به کسی دل ببندی و عاشق بشی، بگرد و ببین چه کسی رو هنوز به خاطر اشتباهاتش نبخشیدی. اگه دیگه انگیزه ادامه دادن نداری، بگرد و ببین با کدوم حسرت زندگیت هنوز کنار نیومدی. اگه دیگه خودت و دوست نداری، بگرد و ببین تیکههای عزت نفست رو تو چه اتفاقی از دست دادی. قبل از اینکه به خودت بیای و ببینی همه سالهای عمرت رو با غم، خشم، حسرت و پوچی گذروندی؛ بگرد و ببین کجای داستانت، خودت رو گم کردی.
https://eitaa.com/ravanyar
روزی سقراط حکیم معروف یونانی مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثراست؛
علت ناراحتیش را پرسید، پاسخ داد: در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم، سلام کردم جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت
و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم ...
سقراط گفت: چرا رنجیدی؟
مرد با تعجب گفت: خب معلوم است چنین رفتاری ناراحت کننده است!!
سقراط پرسید: اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده و از درد وبیماری به خود می پیچد، آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟
مرد گفت : مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم؛ آدم که از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود!
سقراط پرسید: به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی؟
مرد جواب داد: احساس دلسوزی و شفقت و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم ...
سقراط گفت : همه ی این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می دانستی آیا انسان تنها جسمش بیمار می شود؟
و آیا کسی که رفتارش نادرست است روانش بیمار نیست؟
اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود؟
بیماری فکر و روان نامش "غفلت" است و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند!!
پس از دست هیچکس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان که هر وقت کسی بدی می کند، در آن لحظه بیمار است!
https://eitaa.com/ravanyar