#ارجعی_الی_طواف_علی از موکب و حسینیه که بیرون آمدیم، نزدیک به دو‌ ساعت در خیابان‌های نجف طی طریق کردیم تا به آن زاویه‌دید دوست‌داشتنی از گنبد تاجدار حضرت امیر برسیم. چشمم که به گنبد افتاد، سلام دادم: «سلام دلیل خلقت عالم، امیر عالم، امیرالمومنین» تا از گیت‌ و گشت‌ها عبور کنیم خورشید در مقابل نور آن گنبد تاجدار رنگ باخت. دوباره حرم بسته بود. من ماندم و حسرت زیارت آن ضریح و حتی زیارت عالمان از شیخ طوسی و سید بحرالعلوم و علامه حلی تا شیخ مرتضی انصاری که در آن اطراف گرد پیکر علی(ع) به خاک سپرده شده‌اند، از قدیم تا امروز. و یعنی که علی(ع) نور ازلی و ابدی‌ست که زمان‌ها بر مدار وجودش می‌چرخند. با آرزو و مبینا، دو هم‌سفر اربعین‌اولی، و فریبا توی صحن چرخی زدیم تا از نزدیک‌ترین زاویه ضریح را ببینیم. از مردم به خادمان حرم اصرار و از آن‌ها انکار بود. از همان دور درد دل شروع شد. باید سفر را کوتاه می‌کردیم. دل کندن برای مبینا سخت بود. روبه‌روی باب‌القبله ایستاده و دستش را بالا برده و حرف می‌زد. این حال بی‌خجالتش را خریدار بودم. بعد رفتیم تا عکس بگیریم که عبور ره‌گذرها آن‌ حالِ درام را کمدی کرد. به سمت وسایل برگشتیم، تا پسرخاله مجتبی نمازش را بخواند و راه بیفتیم به سمت وادی‌السلام. وقتی برگشتیم، دیدیم نماز جماعت برپا کرده‌اند. روحانی افغانستانی بود و مردم ایران و عراق و پاکستان پشت سرش نماز می‌خواندند. در یک وسعت شاید ۱۲ متری، جهانی جمع شده و به دیدار خدا رفته بودند. برای خروج از حرم به سمت وادی‌السلام قسمتی از حرم را دور زدیم؛ به باب‌الرضا رسیدیم؛ جلوی باب‌الرضا ایستادم و‌ خواندم: «السلام علیک یا ابالحسن» که علی همان رضا(ع) است و رضا همان علی(ع) و تفکیک ندارند. وادی‌السلام را توی تاریکی شروع کردیم. شلوغ بود و وسیع و پر از موکب؛ چنان که زوار روی فرشی می‌خوابیدند که در زیر زمینش اموات در خواب قیامت بودند. هم‌زیستی مردگان و زندگان را کجای عالم می‌شد دید جز در عراق و مسیر اربعین؟ زوار روی زمین، مردگان زیر زمین و هر دو انگار منتظر روزی بودند که صدای «یا ایتها النفس‌المطمئنه ارجعی الی ربک!..» در فضا بپیچد. تا یار که را خواهد و خطابش با چه کسی باشد. ما هم قاطی‌شان شدیم و دو ساعتی در یک موکب مشغول استراحت شدیم. مسیر رسیدن به سیدعلی قاضی دور بود و پیچ‌درپیچ. اکتفاء کردیم به شهید هادی ذوالفقاری و پرچم ایران بر فراز مقبره‌اش و بوسیدن پرچم. اربعین شلوغ است و توقف کم، جای فکر کردن و خلوت کردن هم کم. اما عجایب زیادند و راه تدبر زیاد. با این فکرها دوباره بلند شدیم و به راه افتادیم تا مسیر طولانی برای رسیدن به عمود یک را طی کنیم. سال‌های گذشته همه مسیر را پیاده نرفته بودیم، امسال که بیشتر وقت گذاشته‌ایم برای پیاده‌روی، گویی عمود یک بگوید: «رسیدن به من خودش کلی مقدمه می‌خواهد، خیال کردی به همین سادگی‌هاست؟» ادامه دارد... 🔹رعنا مرادی‌نسب ۱۷مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#ماجرای_یخ #قسمت_سوم #به_دنبال_کمک با سروصدای بچه‌ها بیدار می‌شوم. آمارش را دارم. ۳ ساعت و ۲۶ دقیقه و ۵۷ ثانیه خوابیده‌ام. برای لحظاتی حس می‌کنم هنوز در خانه خودمان هستم. منتظر می‌مانم تا سفره صبحانه را بیاندازند. خبری نمی‌شود. انگار خودم باید چیزی برای خوردن پیدا کنم. دست و صورت را می‌شویم و می‌روم در خیابان‌های اطراف دوری می‌زنم بلکه چیزی پیدا کنم. نیست. ناامیدانه برمی‌گردم. موکب‌های نجف، در کمیت و کیفیت همیشه نسبت به مشایه و کربلا، عقب‌ترند؛ برای همین هم بچه‌ها این چندساله همت می‌کنند تا علاوه‌بر پشتیبانی مواکب کربلا، خودشان هم در نجف موکبی برپا کنند. ‌صبحانه نخورده، می‌روم سمت سرتیم کارخانه یخ و تکلیفم را می‌پرسم. در جواب می‌گوید که از سرنوشت ماشین باری خبری ندارند و راننده هم جواب نمی‌دهد و فقط می‌دانند که از مرز رد شده! قرار می‌شود در بقیه بخش‌ها کمک دهم و در دسترس باشم تا هرزمان که کارخانه برسد، مشغول شویم. در خرم آباد به بچه‌های آشپزخانه قول داده بودم که اگر مشغول کارخانه یخ نبودم، حتما به کمک‌شان بروم. بچه‌های هیئت عشاق مسئول آشپزخانه هستند. خیلی گرم تحویل می‌گیرند. برایم شیر و کیک می‌آوردند. برای منی که چندین ساعت است چیزی نخورده‌ام، شیر و کیک حکم چلوکباب دارد. وضعیت بچه‌های آشپزخانه را می‌پرسم. بار آن‌ها هم نرسیده و فعلا کاری از دستشان برنمی‌آید. ناراحت می‌شوم. خداحافظی می‌کنم و راه می‌افتم سمت موکب حضرت ابوالفضل. آنقدر درگیر پیدا کردن کاری برای کمک می‌شوم که فراموش می‌کنم مادر و خواهرم در این موکب خادم هستند و باید برای عرض ادب، خدمت حضرت مادر رسید... 🔹امیرمهدی جعفری ۱۴مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#خوشه‌های_نور پیرمردی دیدم، سپید موی، تکیه بر تنی رنجور از سفری به گمانم ۸۰ ساله داشت. شاید آداب حضور نمی‌دانست. اما آداب نوکری را خوب بلد بود. هیبت مردانه‌اش مغلوب ادب بود. در میانه مسیر بی‌هیچ تکلف بر زمین نشسته بود. طبقی از خوشه‌های انگور بر سر نهاده بود و خود خوشه‌های نور می‌چید. نگاهش ملتمسانه به سوی زوار حسین(ع) می‌دوید. هر خوشه انگور که می‌رفت خوشه‌ای از نور بر طبق می‌نشست. سنگینی طبق بر تن نحیف پیرمرد رفته رفته به سبکی نور می‌رسید. چشمان او اما حکایتی دیگر داشت. نه در اندیشه رفتن خوشه‌های انگور بود نه نشستن خوشه‌های نور. آن چه بود، دریایی از اشک بود؛ گرم و جوشان. گرم از عشق و ارادتی عمیق. گویی اشک‌ها در سیری از ازل تا به ابد در جریان بودند. آدم ابوالبشر را می‌دیدند در هبوط از بهشت و چله‌ی اشک، نوح و چله‌ی دریا، موسی و چله‌ی نجوا، چله‌ی یونس در دهان ماهی. فخر عالم بشر که دارد پس از چهل سال با خود نور می‌آورد از حرا برای خدیجه(س). در این سیر حسین(ع) ذکر اعظم است و روح همه‌ی چله‌ها. و شاید پیرمرد چله‌ی اشک و نور گرفته است به سوی بی‌کرانه‌های نور. 🔹معصومه پرهیز ۱۷مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

👇مربوط به روایت بعد

#به_وقت_نجف از شهر نجف خاطره‌ی دلچسب و شیرینی نداشتم. هر سال که رفته بودم، اتوبوس اولین جایی که پیاده‌مان می‌کرد، زباله‌های زیاد توی پیاده‌‌رو و خیابان‌ها، گرمای وحشتناک و خستگی مفرط بالای ده ساعت یکجانشینی توی ون‌های عراقی و اتوبوس و شروع پیاده‌روی بلافاصله‌ بعد از آن بود و باز هم آفتاب داغی که وسط مغزم می‌زد و تحمل بوی بد آشغال‌ها. امسال اما حکایت کمی فرق می‌کرد. با مریم خواهر تا از اتوبوس پیاده شدیم، پا پی آقا مجتبی، پسرخاله‌ی بزرگ که برادر شوهرش هم باشد، شد که این سر ظهری و قبل از هر جایی رفتن، باید استراحت کنیم. پنج شش ساعت استراحت و حمام و خواب، قدری گروه هشت نفره‌مان را سرپا کرد. مقصد اول‌مان حرم امام اول‌مان مولا علی بود. چقدر حیف بود که دو سال گذشته و در اربعین‌ها، حرم را از این زاویه ندیده بودم. می‌دیدم بچه‌ها چقدر به حرم امام علی و همین نجف دلبستگی و علاقه داشتند. دو ساعت تمام روبروی باب‌القبله نشستیم با آرزو و مبینای دهه هشتادی زائراولی. و مبینا چقدر درددل کرد و گریه. چقدر به دلم نشست این محبت و علاقه. آقای امام علی چقدر حیف که من از شما فقط دو کتاب آنهم از زبان یک مسیحی و شهید مطهری خوانده‌ام. چقدر حیف که نهج‌ابلاغه را فقط در حد چند حکمت و نامه و پند خوانده‌ام. چقدر حیف که اگر از من سوالی در مورد شمای امام اولم بپرسند، زبانم گیر می‌کند که احتمالا نمیدانم. محبت حرم امام علی به دل و قلبم نشست. اما باز هم مثل دو سال گذشته قسمت خانمها بسته بود برای زیارت. دل کندیم از این حرم امن و راهی وادی‌السلام شدیم. بزرگترین قبرستان دنیا. از قبر حضرت آدم ابوالبشر و هود و صالح اینجاست تا مزار آدم‌هایی که همین الان تابوت‌شان روی ماشین و ون‌های عراقی اول به حرم امام علی می‌رود تا راهی خانه‌ی‌شان در وادی‌السلام بشوند. تابلوی مزار شهید هموطنم شهید ذوالفقاری روبروی مزار حاج آقای قاضی است. یکی اشاره می‌کند که برویم. به رسم ادب به شهدا می‌رویم به آرامگاهش. درد دل می‌کنم با شهید که داشتیم از اینجا رد می‌شدیم، فکر کردیم شما برای وطن از جانت گذشتی، ما هم یک سر بیاییم کنار آرامگاه شما. هوا تاریک شده است. فاتحه می‌خوانیم و از آرامگاه و وادی السلام و موکب‌هایش فاصله می‌گیریم. 🔹فریبا مرادی‌نسب ۱۸مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#امسال_هم_موکب_برپاست #قسمت_چهارم #ما_همچنان_هستیم تمرکزی برای نوشتن ندارم. شیفت‌ها مدام عوض می‌شود. هر شیفت اتفاقات خاصی دارد. چند بار اسکان بودم؛ تجربه سخت و خاص خودش را دارد. مدام با زائر چانه می‌زنی و کارها را رفع و رجوع می‌کنی. یکی پتو ندارد؛ یکی آب می‌خواهد؛ جدیدالورودها جای خواب می‌خواهند و قدیمی‌ها روی جای خوابشان حساسند.‌ به همه گفته‌ایم «عزیزان، پتو را روی کوله نندازید، کوله‌ها را هم طوری نچینید که نصف سالن بشود انبار» دیشب زائری که از حرم برگشته و دید که جایش را گرفته‌اند، به تلافی جای پنج نفر دیگر را گرفت. چطور؟ به بدحالت‌ترین شکل ممکن خوابیده بود! جوری که هر طرفش عملا غیرقابل‌استفاده بود. حالا هرچه می‌گفتیم که جهت خوابیدنت را درست کن، گوش نمی‌کرد. می‌گفت خسته‌ام و شما اگر می‌خواهید جهت من را تغییر بدهید باید بروید و آن سه نفر سر جایم را بلند کنید! حاج خانوم تکان نمی‌خورد و عملا پنج نفر را ساعت ۳ شب آواره کرده بود. جر و بحثشان که بالا گرفت، بیشتر زوار بیدار شدند و هر چه می‌گفتیم مردم آزاری نکن، ول نمی‌کرد. با خواهش و التماس آرامشان کردیم. تمام این بحث‌ها فقط برای چهل درجه نچرخاندن پا به سمت دیگر بود که عملا زحمت خاصی نداشت. دست آخر با صدای بلند گفت «باید با ظلم مبارزه کرد.» تمام حسینیه خندیدند! در عوض این حرکت، بقیه زوار با خوش‌رویی بهشان جای خواب دادند. یک سری دیگر از زائران هم داخل حیاط و زیر سایه‌بان می‌خوابند. لازم است بگویم محوطه این پادگان که الان موکب ماست، مشرف به حیاط یک خانه ویلایی بزرگ است که چندمرغِ تپلِ پُررو دارد که به پایت نوک هم می‌زنند! چند گربه لاغر ترسو هم هست که با هم شب‌ها می‌روند بین زوار و ما باید بدون سر و صدا و بیدار کردن بقیه فراری‌شان بدهیم. آن بنده خداها از خستگی متوجه نمی‌شوند، البته‌ اگر فاطمه جعفری، شب، عملیات تعقیب و گریز با مرغ‌ها راه نیاندازد! موکب نورآباد هم دایر شده، سر کوچه مسجد حنانه. موکب شناخته‌شده‌ای است. همان روز اول یک دبه شربت به ما دادند. پذیرایی‌شان همیشه خوب بوده. پارسال، خود عراقی‌ها صف می‌کشیدند برای قیمه و‌ قرمه‌های بدون برنجشان. ما هم ظرفیت‌ پذیرشمان را تا حد ممکن بالا برده‌ایم. نقطه قوت‌مان، آب‌رسانی منظم، نظافت سرویس‌ها و حمام است. می‌گویند تمیزترین موکب همین‌جاست. خب ما شهردار هم داریم. شیفتی در پست آن سر کرده‌ام. کسی که با یک دستکش سفید و یک کیسه زباله در محوطه بچرخد و هر زباله ریز و درشتی که دید جمع کند. ابدا حس بدی ندارد. تنها اذیتش رعایت همزمان حجاب در محوطه است. اگر شاعرانه‌اش نکنم باید بگویم همین برداشتن زباله، هر چند که کار کوچک و پستی به نظر برسد ولی چون پوچ نیست، آزارش از بین می‌رود و از قضا همان شب حاج ابوذر بهاروند را دیدم که به همراه یک نفر دیگر زباله‌های جلوی درب موکب را جمع می‌کردند و تازه فهمیدم تعداد زیادی از بچه‌ها برای شیفت نظافت سرویس بهداشتی نوبت زده‌اند و صف گرفته‌اند‌. منِ تا صبح بیدار، نماز شب خواندنشان را هم می‌بینم. و اگر بنده قلمی داشتم و قلب و عقیده‌ام اسیر نبود قطعا چیزهای خوبی از این زیبایی می‌نوشتم. ادامه دارد... 🔹فاطمه عزیزی 18مرداد1404 #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#قدم_برداشتن_اینجا_سیر_است_و_حرکت قدم برداشتن اینجا، تنها برداشتن پای از پای نیست. قدم‌ها در یک هویت تاریخی می‌تراوند. در یک سیر نظام‌مند به بلوغ می‌رسند و در یک حرکت هدفمند ارتقاء تو را رقم می‌زنند. قدم برداشتن اینجا، سیر است و حرکت. سیری متصل به ازل و حرکتی در قلب تاریخ. سیری که در تاریخ زمین به حرکت درآمده و به ابدیت گره خورده است. می‌بینی؟ قدم‌هایت اینجا هویت می‌گیرند. قدم‌ها را در مسیر تاریخ برمی‌داری؛ تاریخی به قدمت امید. امیدی که با محمد(ص) در قلب بشر درخشید؛ علی(ع) آن را پروراند و فرزندانش آن را از دل تاریخ عبور دادند، به خمینی(ره) رساندند و شهادت، آن را زنده نگه داشت. در این مسیر تاریخی این امید قدم به قدم با تو می‌آید و تو را به سمت آخرین وارث آدم و نوح و عیسی و موسی می‌برد. 🔹معصومه پرهیز ۱۹مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#گرما_یخ_و_حال‌وهوای_نجف گرمایی‌ام و همیشه فراری از آن. حتی وقتی خرم‌آبادم، دلم نمی‌خواهد تابستان‌ها هیچ‌ جای دیگری جز یک جای خنک باشم. حالا فکر کن که راهی نجف شدم برای زیارت اربعین؛ آنهم وسط این هوای داغ و سوزان! بزرگ‌ترین دغدغه‌ام این بود که یک جای خنک پیدا کنم که برقش هم قطع نشود‌. تجربه سال‌های قبل ثابت کرده، در نبود کولر، گرما می‌شود عذاب مطلق! وقتی رسیدیم نجف، توی مکان همیشگی استقرار مواکب لرستان، دنبال دوستان و جاهایی می‌گشتیم که شاید بتوانند کمکی برسانند برای پیدا‌کردن همان جای خنک و مناسبی که ذکرش رفت. آخرش سر از کارخانه یخ درآوردیم که رفقای دهه هشتادی و نودی اداره‌‌اش می‌کردند. بچه‌هایی با سن و جثه‌های کوچک، اما پر از انرژی و ادب؛ خونگرم و همه‌چی تمام. محل اسکانشان کانکس کوچکی بود نهایتا مناسب برای هشت نفر که ۲۵نفره خودمان را تویش جا کردیم. شده بودیم سربار بچه‌ها و مایه تنگی بیشترِ جا؛ اما از روی لطف چیزی نمی‌گفتند. بزرگ‌تر گروه امیرمحمد مهدی‌نیا بود. می‌گفت چند روزی است که رسیده‌اند و کارخانه را علم کرده‌اند؛ اما قطعی مرتب برق، عاملی شده که نتوانند یخ درست و حسابی تولید کنند. توی چهره‌ بچه‌ها کلافگی و غمی عجیب بود. انگار که داستانی طولانی پشت این برق رفتن‌ها و گرما وجود داشت. بعد از یکی دو روز، برق درست شد و کارخانه راه افتاد. یخ‌ها که بین مواکب توزیع شد، بچه‌ها انگار نفس راحتی کشیدند. شادی و امید، دوباره برگشت به صورت‌هایشان و غم‌ها کم‌رنگ شد. نکته خوب ماجرا هم وجود سیدیحیی بود که هر جا باشد حال‌وهوای آنجا پر از خنده و شوخی است. اصطلاحات و کلمات خاص خودش را هم دارد که حسابی مایه خنداندن بچه‌هاست. باید توی جمع ما باشید تا معانی خاص «تلورایز»، «ریزش و رویش» و «حیران» را بدانید. بیشتر شوخی‌هایش هم با رضا مرادی است. کلی داستان دارند سر اسم محلات و هیئات خرم‌آباد. با اینکه بچه‌ها بی‌وقفه و تقریباً ۲۴ ساعته مشغول تولید یخ بودند، هیچ نشانه‌ای از خستگی در چهره‌هایشان دیده نمی‌شد. انگار انرژی‌شان از منبع نامحدودی می‌آمد و انگیزه‌شان، بیشتر از هر چیزی، خدمت به زائرها بود. 🔹مرتضی نامدارزاده ۱۸مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#ماجرای_یخ #قسمت_چهارم #رسیدن_بارها حوالی ساعت پنج عصر، تریلی می‌رسد. بار کارخانه یخ ما و نانوایی سیارِ مسجد امام حسن عسکری روی تریلی است. بچه‌های مسجد امسال نیت کرده‌اند که در محضر امیرالمومنین، به نیت شهید علیرضا سبزی‌پور و علی بهاروند خادمی کنند. دو شهیدی که خودشان خادم اهل‌بیت بودند و با همین نانوایی چند سال برای زائران اباعبدالله نان پخته بودند. برادرم از راه می‌رسد. قرار می‌شود همراه مادر و خواهرم، خانوادگی به زیارت برویم. صحبت می‌کنم و اجازه می‌گیرم تا از تخلیه‌ی بار، معافم کنند. صدقه‌سری قولی که به خانواده داده‌ام، با خوش‌رویی قبول می‌کنند. البته به یک شرط؛ اینکه تمام شب را شیفت باشم! دنبال راهی هستم برای زیارت؛ قبول می‌کنم. از محله حی السعد که وارد شارع الکوفه می‌شویم، پذیرایی مواکب هم شروع می‌شود. شربت لیموی عمانی و چای عراقی پای ثابت اکثر موکب‌هاست. موکب اخوه الزینب را می‌بینم که برای بچه‌های حشدالشعبی است. با فارسی دست و پا شکسته‌ایی فریاد می‌زنند که بیایید و شربت موهیتو بخورید. می‌رویم سمتشان. ابوجعفر را می‌بینم که متواضعانه، لیوان دست مردم می‌دهد و التماس دعا می‌گوید. از فرماندهان ارشد عصائب اهل حق است؛ اما به قول خودش، خادمِ خادمِ خادمان حسین هم نیست. شربت می‌خوریم، تشکر می‌کنیم و به سمت حرم، راه می‌افتیم. نیم ساعتی پیاده می‌رویم تا به ورودی حرم مولا می‌رسیم. حرم شلوغ است. جایی برای نشستن و خواندن زیارت امین الله پیدا می‌کنیم. بعد از یک ساعت به سمت موکب‌هایمان برمی‌گردیم. سر کوچه بچه‌های مسجد امام حسن را می‌بینم که دارند نانوایی را راه می‌اندازند. به نظرم می‌رسد که حتماً کارخانه یخ هم باید مستقر شده باشد. از خانواده خداحافظی می‌کنم و می‌روم دنبال کارخانه... شب می‌شود؛ می‌گویند خسته‌ای و باید بخوابی. از شیفت شب معاف می‌شوم... 🔹امیرمهدی جعفری 15مرداد1404 #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv

#قصه_درد درد این بین، خودش حکایتی شنیدنی دارد. شاید اولین زبانه‌های درد بین دو کتفت تیر کشیده باشد. کوله سبک در مدت طولانی پیاده‌روی روی دوش، سنگینی زیادی ایجاد کرده است. سنگینی کوله را با دست کم می‌کنی اما دست‌ها خیلی زود کم می‌آورند و بار به شانه‌ها برمی‌گردد. سنگینی چند ساعته کوله‌بار باعث تورم دست‌ها شده. تورم دست‌ها مانع جمع کردن انگشتان می‌شود. چند بار دست را مشت می‌کنی و باز می‌کنی. تاثیر چندانی ندارد. خیالت را به جاده می‌دهی. عشق جریان دارد. چند ساعتی گذشته. کمرت از سنگینی چند ساعته کوله‌بار گرفته است. پاها دوام خوبی آورده‌اند. اما انگشتان پا تیزی یک درد را در یکی دو نقطه نشان می‌دهند. این علامت شروع تاول‌هاست. نمی‌خواهی تسلیم دردهای کوچک شوی. تاول‌ها اما مانع درست راه رفتنت می‌شوند و درد جدیدی در استخوان‌های پنجه پا حس می‌کنی که به علت بد راه رفتن است؛ بد راه رفتن بخاطر تاول‌ها. هنوز برای کوتاه آمدن در برابر درد زود است. درد به ساق پا می‌رسد. ساعتی را با مجموع دردها ادامه می‌دهی. به محل قرار با همراهانت نرسیده‌ای. درد جای خود را به حالتی شبیه به کرختی، بی‌حسی یا چیزی شبیه به احساس یک ستون بتنی داده است. پاها را حس نمی‌کنی اما دو عضو بتنی دارند جسمت را به جلو می‌کشانند. چاره‌ای جز ادامه نداری. کمرت حسی شبیه به درد استخوان‌های پوکیده از یک انفجار را دارد. اغراق نیست. همه این‌ها را در جسمت احساس می‌کنی. خون انگار در رگ‌های پا دنبال اکسیژن می‌گردد. نفس‌های پا به شماره افتاده. صدای کشیده شدن پاها روی زمین در گوش‌هایت می‌پیچد و تو به آن‌ها التماس می‌کنی طاقت بیاورند. خیالت به کمک پاهایت می‌آیند. در خیال خود پاها را درون کوله‌ات می‌گذاری و بر روی دوشت می‌اندازی و می‌روی. تا اینجا آن‌ها تو را آورده‌اند از اینجا به بعد تو آن‌ها را می‌کشی‌. داری به محل قرار نزدیک می‌شوی. رسیدی. از شدت درد نمی‌توانی جسمت را به زمین برسانی. جز کفش‌ها و کوله، توان جدا کردن چیزی را از خودت نداری. اصلا نمی‌دانی کجا داری خودت را بین زوار خسته جا می‌دهی. شاید جایی به اندازه یک خواب جنینی. جسمت که به زمین می‌رسد تازه درد جان تازه‌ای می‌گیرد. گویی ماری با چند سر در تمام جهات در اعضای بدنت می‌دود و زهر خود را به بند بند وجودت می‌رساند. خواب رویایی است که نمی‌تواند به جانت بنشیند. روحت در تب و تاب جدا شدن است و جسمت در گیرودار نگه داشتنش. درد لحظه به لحظه تیزتر زبانه می‌کشد. پلک‌هایت توان باز ماندن ندارند اما کار درد تمام نشده. خستگی در تلاش است و صبح به یادت نمی‌آید آخرین پلک قبل از خواب را کجا بستی. به درد که فکر می کنی میان 61 هجری قمری و احوالات اربعین 1447 قمری می‌چرخی. هرازچندگاهی چند سطر می‌خوانی و رزقی از گوشه‌ای از زمان صاف می‌افتد وسط روزمرگی هایت که حتی در مسیر هم گرفتار آنی. رنج‌های دختری سه ساله بر قلبت چنگ می‌اندازد. از شرم گلایه‌هایت را فرو می‌خوری. قیاس چند ساعت پیاده‌روی آن هم غرق مهر، با روزها و فرسنگ‌ها اسارت در چنگال شقی‌ترین مردم در هیچ جای منطقت جای نمی‌گیرد. اشک تنها پاسخ توست. سعی مدام تو در یافتن مستمسکی است که در دریای خروشان ناامیدی به قلاب نگاهت درآید. گاه به چنگ گیسوی سرخوشان کوی حسین(ع) می‌آویزی. طنین آهنگش به تمام هستی تو درمی‌آمیزد. گاه در تو چیزی زنده می‌شود و گاه می‌میرد. در این حیات و مماتِ گاه و بی‌گاهِ سفر، لحظه‌ای چنان بی‌پناه می‌شوی که می‌خواهی به هر دستاویزی چنگ بزنی. نه چله کمال بر دلت گذشته نه اشک معرفتی داری که به دامان حسین(ع) بریزی. اما مگر می‌شود از دامان حسین(ع) دست کشید؟ خوف و رجای دلت به دل‌هایی که به دامان حسین(ع) پناه آورده‌اند چشم دوخته. دل‌های معترف به سیاهی خود. اما هنوز حسین(ع) دست از آن‌ها برنداشته است. تو خود را کمتر از همه می‌بینی. اما شاید هنوز هم برای تو جایی باشد. پای نه، دل به راه می‌سپاری. راه از پس چشم انتظاری‌ها تو را به خود خوانده است و با جان، روح، دل و حتی با جسم تو کارها دارد. 🔹معصومه پرهیز ۲۰مرداد۱۴۰۴ #روایت_اربعین #خانه_روایت_ماه #راوی_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah @ravimahtv