🔸من‌ هم مادر رزمندگانم هفتاد سالی دارد. بعد از ازدواج، از تهران آمده خرم‌آباد و ماندگار شده. همسرش قبل انقلاب، چاپخانه داشته و شبانه اعلامیه‌ چاپ می‌کرده. ساواک دستگیرش می‌کند و آنقدر شکنجه‌اش می‌دهند که دیگر نمی‌توانند صاحب فرزند شوند. بیست سالی می‌شود همسرش فوت کرده و حالا تنها توی خانه‌ای قدیمی، زندگی می‌کند. شهر که بمباران شد، رفتیم خانه‌اش. شیشه‌ها را چسب زدیم و شب، کنارش ماندیم تا آرام شود. تصویر بزرگی از امام، کنار تختش نصب کرده بود. گفت: «در پناهِ امام، آرامش دارم.» غصه می‌خورم که فرزندی ندارد تا در این شرایط کنارش باشد، اما خودش با همان لهجه تهرانی ‌می‌گوید: «درسته فرزندی ندارم، اما مرتب دستم رو به آسمونه و برای تمام رزمنده‌ها که فرزندای منم هستن، دعا می‌کنم؛ هر روز براشون صدقه می‌دم.» راست می‌گوید؛ عکسشان را که در تلویزیون می‌بیند، مثل اینکه جگرگوشه‌های خودش باشند، قربان صدقه‌شان می‌رود. همانقدر که او مادر رزمنده‌هاست، همسایه‌ها هم برای او فرزندی می‌کنند. یکی برایش نان تازه می‌‌گیرد؛ یکی سبزی می‌خرد و یکی غذا می‌آورد. پ.ن: خدا در همه‌ی شرایط حواس بنده‌هایش را دارد. ما هم باید بیشتر هوای هم را داشته باشیم؛ به‌خصوص آن‌ها که تنها زندگی می‌کنند. زهرا مومن‌زاده ۱۹اسفند۱۴۰۴ #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

https://ble.ir/ravimah/-7567551210675475396/1773306442296 #ببینید بیعت دهه نودی‌های لرستانی با رهبر سوم انقلاب امام سید مجتبی خامنه‌ای #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

🔸شهید مگر می‌میرد؟ رفته بودم تشییع پیکر پنج شهید از خانواده بازگیر؛ اما پیش از آن‌که به قبرستان برسیم خانه‌ی بمباران شده را دیدیم. از خانه، یک در استوار مانده و تلی از خاک و نخاله‌های آجر و ظرف‌های مادر و جهیزیه مهدیِ عقد کرده و لباس‌های نیمه‌سوخته. در را چهارطاق باز کرده‌اند و سیاهی نصب کرده‌اند؛ یعنی که این خانه حتی اگر نمانده، حرمت دارد و اهل خانه اگر شهید باشند حرمتش دوچندان. از در خانه وارد نمی‌شوم. دلش را ندارم، پا می‌گذارم مابین جوانه‌های گندم، که ۱۰ روز مانده به نوروزی که نداریم، سبز شده‌اند. من دلم نمی‌آید یک گیاه زیر پایم له کنم، چطور یکی خودش را از آن سر دنیا می‌رساند و خانه خراب می‌کند و طفل شیرین می‌کشد و مادر و خواهر و برادر؟ از کنار خانه‌ای که نیست می‌روم سمت زمین خالی که می‌گویند جهیزیه شهید مهدی، تخریب شده و کپه شده روی زمین و دور تا دورش سبز کمرنگ دل‌نشین بهاری است. دنبال چیزی می‌گردم که نمی‌دانم چیست؟ بعد از #رضا_دریکوند، شهید جنگ ۱۲ روزه روستای انگز، گویی گم‌شده‌ای دارم خفته در خاک این روستا و حالا میان وسیله‌های خانه‌ای دنبالش می‌گردم که چهار زن و بچه شهید داده و یک پاسدار شهید دهه هشتادی. چشمم می‌خورد به دفتری؛ بازش می‌کنم؛ نقاشی آسمان ستاره باران است. حتی پرهای ستاره هر کدام‌شان یک رنگ دارند و میان ستاره‌ها دختری است که قد آبشار موی طلایی‌اش از زمین تا عرش آسمان است. دلم ریش می‌شود اما خدا که می‌بیند صاحب آن پرچم ستاره‌ی پنج‌پرِ شوم، چطور رنگ آوارگی می‌کشد روی زندگی مردم از غرب تا میانه‌ی آسیا. صفحه‌ی آخر دفتر، نقشه ساختمان است و رویایی که برای ساختن خانه‌ای آوار کرده‌اند و اول دفتر، نام #رقیه_بازگیر، کارشناس خانه بهداشت محله گلدشت شرقی و ثبت اطلاعات کاری‌اش. یعنی که عمه رقیه دفترش را به برادرزاده داده تا نقاشی بکشد. بیشتر می‌گردم؛ یک کتاب پاره پاره پیدا می‌کنم، خط کتاب را دنبال می‌کنم؛ قصه جنگ و بمباران هوایی و خانه‌های آوار شده‌است. برایم آشناست؛ فقط هنوز شک دارم که کتاب «دا» باشد. چند متر دورتر صفحات آخرش را می‌بینم. راوی از پاپا گفته که بعد از سقوط خرمشهر دیگر به خانه برنگشته و برای بچه‌هایش که شهید شده‌اند، مویه می‌خوانده: «آسمو اوری گریت تیره و تیره، کی دیه بک و برار وایک بمیره؟»٭ و من می‌خوانم: «کی دیه خور و برار وایک بمیره؟» این کتاب مال رقیه است یا مهدی نمی‌دانم! اما وقتی برمی‌گردم چشمم دوباره می‌افتد به در خانه‌ای که هنوز استوار است. استغفار می‌کنم؛ شهید مگر می‌میرد؟ خون شهید مگر نمی‌جوشد مثل همین ساقه‌های سبزی که دور تا دور آن خانه نورانیِ پر از شهید را در بر گرفته و هر سال جان تازه می‌بخشد به زمین. ٭آسمان را ابری تیره و تار گرفت، چه کسی دیده پدر و برادر با هم بمیرند؟ 🔹رعنا مرادی‌نسب ۲۰اسفند۱۴۰۴/ روستای شهید رحیمی انگز #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

برای شهید #محمدجواد_بازگیر می‌خواهم از تو بنویسم؛ اما ناتوانم از نوشتنِ سنگینی ظلمی که بر جسم کوچکت آوار شد. نه می‌شود بوسه‌ی گلویت که طعم شیر می‌دهد را توصیف کرد و نه از کنار لبخند شیرینی که قاب شده است توی عکس، بگذرم. نه می‌دانم مادرت، وقتی بی‌خبر از اینکه دارد تو را با خود به قتلگاه می‌برد، چگونه شال و کلاهت را پوشید که نکند سردی هوا به تنت بنشیند؛ و نه تاب دیدن آغوش خالی گهواره‌ات را دارم. برای از تو نوشتن، یک اَبَر قلم لازم دارم. قلمی که بشود با آن، قاتلت را چنان خط خطی کرد که نام منحوسش از صفحه روزگار محو شود. 🔹سمانه قاسمی‌منش #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

https://ble.ir/ravimah/-5677037417436618569/1773316218436 #ببینید اینجا لرستان؛ همچنان ایستاده‌ایم. قرار ما، هر روز و شب، خیابان! 🎬 حسن احمدوند/ حسن صالحی #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

✅ * بسم الله الرحمن الرحیم* #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah

🔸دنیای کودکانه این روزها جنگ را در خانه‌ی عمو می‌گذرانیم. هر روز تعداد مهمان‌ها کم و زیاد می‌شود؛ اما یکتا، دخترعمویم، و فاطمه‌زهرا، خواهرم، مشتری ثابت هر شب شده‌اند. بعضی وقت‌ها هم دوقلوها و آرشیدا می‌آیند. یکتا پیش‌دبستانی است؛ دختری تپل و بامزه. اسباب‌بازی‌اش را آورد. توی اتاق بودم. گفت: «فقط برای تو ساز می‌زنم.» و من که چشمانم قلبی شده بود، به ساز زدن ناملایمش واکنش خوبی نشان دادم. بعد آرشیدا آمد داخل اتاق و نمی‌دانم چطور شد که مرا بردند وسط مامان‌بازیشان؛ هرچند می‌دانستم این انتخاب چیزی جز پشیمانی و غلط کردن ندارد، چون دیگر ولم نمی‌کنند و باید مامان‌بازی کنم؛ منِ بیست‌ساله! به اطراف نگاه می‌کنم. در این روزهای جنگی، صدای جنگنده که می‌آید، واکنش بچه‌ها متفاوت است. یکتا آن‌بار هدفون گذاشته بود و به آهنگ مورد علاقه‌اش گوش می‌داد. خواهرم ترسیده بود و دوقلوها هم به روی خودشان نمی‌آوردند؛ اما روسری سرشان کردند برای فرار. جدای از این‌ها، بهشان که دقت می‌کنم، انگار نه انگار جنگ است. یکی مثلاً الساست با قدرت یخ، یکی مثلاً قدرت گُل دارد که هنوز هم نمی‌دانم یعنی چه! مدام هم در بازی‌هایشان کلمه‌ی «مثلاً» تکرار می‌شود. برای خودشان دنیایی دارند. سحری‌ها هم کنار ما بیدار می‌شوند و برای ناهار هم چیزی می‌خواهند. این کودکان امیدهای فردای ایران هستند. مطمئناً سال‌های بعد، مثل کودکانی که جنگِ هشت‌ساله‌ی دفاع مقدس را زندگی کرده‌اند، برای بچه‌هایشان تعریف خواهند کرد و نام خودشان را بچه‌ی جنگ خواهند گذاشت. من با دیدنشان به دنیای کودکی‌ام برمی‌گردم و می‌فهمم چقدر دنیا را ساده می‌گیرند. به رسم آن‌ها، مثلاً جنگ تمام شده است و مردی که قدرت گُل دارد، البته نه فقط گل، قدرت‌های زیادی، می‌آید و همه‌ی دنیا را پر از شادی و گل می‌کند؛ پر از رنگ‌های قشنگ؛ دنیایی رنگارنگ. و آن روز نزدیک است، به اذن‌الله. 🔹زهرا زادسری 21اسفند1404 #رهبر_شهید #تا_پای_جان_برای_ایران #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #خانه_روایت_ماه #لرستان 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah