دقیقا همونجام که د دان میگه: با چی اروم کنم دل پرمو؟.

زیادی گشتم دنبال مقصر،آدم بدِ داستان خودم بودم.

حس تعلق نداشتن داره از درون نابودم می‌کنه. تعلق نداشتن به این خانواده، تعلق نداشتن به هر جمعی، تعلق نداشتن به دوستام، تعلق نداشتن به هر محیطی پامو توش می‌ذارم، تعلق نداشتن به کره ی زمین، تعلق نداشتن به این دنیا. انگار واقعا جای اشتباهی به دنیا اومدم یا اشتباهی تناسخ پیدا کردم. وگرنه این همه نداشتن اشتیاق، حال نکردن با آدما و درک نکردن کارایی که انجام می‌دن، کلافه شدن از حرفای سطحیشون و حال نکردن با هیچ چیزی بجز تنهایی، سکوت، جکوزی، بارون، سفر، کتاب، طبیعت و موسیقی عادی نیست. -دیاکو.

:)))))

Loading...

تو طول روز گریه نمیکنی گریه نمیکنی گریه نمیکنی، تهش میشه گریه تو خواب.

خواب، تو دوست خوبی برای من بودی.لطفا بازم عمیق باش و شیرین.

میشه برای آخرین بار بغلت کنم؟.