در غم‌ها، فقط ماییم که تمام می‌شویم... «برخیز و مخور غم جهان گذران» @razm59

آرزوهای زیادی را در خود کشتیم و با هر آرزو، یک تکه از «من» را هم کنارش دفن کردیم... بعد هم، بر سر مزار خویش، سخت گریستیم و بلند شدیم و باز زندگی را پی گرفتیم برای قتل‌های بعدی‌ای که بر گردنمان است. @razm59

خودم که به حرم‌تون نرسیدم؛ کاش سلامم برسه...

گفت: خدا تنها نور و روشنایی زندگی منه و همه‌ی آدم‌ها و چیزهای قشنگی که دارم و ازشون حس خوب می‌گیرم، انگار آینه‌هایی هستن که نور اون رو ساطع می‌کنن. خدا تنها دارایی من تو زندگیه...🌕

در هیاهوی روزگار، «تو را داشتنم» کم است... @razm59

محکوم بود به دوام آوردن، به نفس کشیدن، به ادامه دادن... به لوح زندگی‌اش می‌نگریست و به خودش و پیوسته به خدا می‌گفت: این همه رنج؟ خدا جواب می‌داد: پاداشش بزرگ است. دوباره می‌نگریست و با حلقه‌ی اشک در چشم، می‌گفت: اگر روحم این همه رنج را تاب نیاورد؟ اگر نفس ببُرم؟ اگر دیگر نتوانم بلند شوم؟ خدا لبخند زد. لبخندی شیرین که آرامش را به دل پرهیاهوی دختر سرریز کرد. خدا گفت: نگران نباش عزیزم... من همراهت خواهم بود. تاب می‌آوری. تو از منی، مگر می‌شود ببازی؟ مگر می‌شود خم شوی؟ تو تاب می‌آوری... دختر گفت: اگر روزی دلتنگت شدم می‌آیی؟ خدا جواب داد: من نرفته‌ام که بیایم، من همیشه کنارت هستم. حالا برو و پا به زندگی بگذار. دختر حرکت کرد... به عقب ننگریست؛ چون خدا بود، خدا همه جا بود. او خدا را پست سر نگذاشته بود که حالا بخواهد با نگاه به عقب، او را بیابد... اما... چیزی یادش رفت. دوباره خدا را صدا زد: خدایا، چطور دوام بیاورم؟ با چه؟ صدایی نشنید؛ به زندگی پرت شد و روح را زندانی جسمی دید. جسم قد کشید، روح قد کشید، و غمش هم، رنجش هم، دلتنگی‌اش هم. و هنوز می‌خواست بداند چطور دوام بیاورد؟ با چه؟ روزی، کاغذی سفید پیش چشمش دید و قلمی به سرخیِ عشق. یادِ لوحِ زندگی‌اش افتاد؛ یادِ خدا. و نوشت... درهم و پشت سر هم نوشت. انگار که با نوشتن بار غمش کم می‌شد و دردِ روحش تسکین می‌یافت. برایش مهم نبود چه می‌نویسد، مهم فقط نوشتن بود... و دریافت که دوامش در نوشتن است. و تسکین و مرهمش هم...

کاش می‌شد برگردم به دورانی که منتظر بودم تا برم کلاس چهارم و بتونم مشقام رو با خودکار بنویسم.

آدما میان و می‌رن؛ فقط خداست که می‌مونه...

گفتم: چرا پیوسته غمگینم؟ گفت: زیادی به دنیا دل خوش کرده‌ای عزیز من. او را دوست خود می‌دانی و انتظار داری آسیبی از جانب او به تو نرسد؛ در حالی که دنیا فانی است و با کسی دوستی ندارد. دل اگر به باقی خوش کنی، خنجر غم‌ها زخم می‌زنند اما نمی‌کشندت. باقی خداست، باقی آخرت است، باقی ولایت حیدر است و باقی حسین بن علی‌ست که فرمود: اما بعد فکان الدنیا لم تکن و کان الاخرة لم تزل؛ والسلام.

واسه دو ساعت بیشتر خوابیدن یکم بیشتر خندیدن یکم بیشتر سرخوش بودن واسه خالی شدن عصبانیتت محبوب‌تر و دوست‌داشتنی‌تر بودنت کمتر احساس تنهایی کردنت و واسه دنیا رضایت خدا رو از دست نده:)

همیشه وقتی به یک عکس نگاه می‌کردم، کلی واژه تو سرم می‌چرخید. دلم می‌خواست داستانی که از اون عکس تو ذهنم می‌شینه و کلمه‌هایی که حس و حال عکس‌ رو توصیف می‌کنن رو بنویسم. از این به بعد، با عنوانِ داستانِ #عکس‌ها، اینجا می‌ذارمشون.