از اینکه همهی آدما، تک تک شون، تمام تلاشها و کارهام رو نادیده میگیرن واقعا خستهم. احتمالا یه مدت همه چیز رو شل کنم.
توو صدای آوازِ آقاجون، یه جور آرامشیه که باعث میشه مغزم سکوت کنه و چند دقیقه، نه فقط آرامش، که سکوت ذهنی رو هم تجربه میکنم. (((=
یه سری از آدما، اصولا زاده شدن برای فقط و فقط حرف زدن. فقط و فقط و فقط، حرررف. بی هیچ اقدامی، بدون حتی توانی برای اقدام و عمل.. فقط، حرف...
این آدمها، سوهان روح و روانمن. از اون آدمهایی که اصلا مهم نیست کین، به هر حال ازشون متنفرم.
تفکرم یکم گالاناوجاییه؛ "اگه صرفا راهنما و ناصحی، و نمیتونی کاری انجام بدی، اصلا آدم نیستی."
چیشد که قلقش از دستت رفت؟ چرا انقدر امیدوار شدی که قفل و کلیدش رو باهم گم کردی؟ یادت رفت بعضی چیزا، انگار که سرنوشتن؟ حالا، جونِ خوردنِ چوبِ این فراموشکاری رو، داری؟