کمتر کسی این متنو درک میکنه ولی خب امیدوارم درکش نکنین . :)

رِفامم ! حالا بگو ، چطور باور کنم فراموشت کرده ام ؟ وقتی هنوز نامت می‌تواند مرا از میانِ یک روزِ معمولی بیرون بکشد و پرت کند به جایی که سال هاست سعی میکنم از آن برگردم . من شاید یاد گرفته باشم درباره ات حرف نزنم ، اما هنوز بعضی شب ها دلم همان آدمی ست که تو را با تمام جانش دوست داشت . شاید یک روز تمام موهایم سفید شوند ، چهره ام عوض شود ، سال های زیادی از آخرین دیدارمان بگذرد و حتی خودم آدمِ امروز نباشم .. اما اگر هنوز با شنیدنِ نامت برای چند ثانیه تمام جهان از حرکت بایستد ، اگر هنوز چیزی در من به سمتِ تو برگردد ، فراموشی چه معنایی دارد ؟ پس بگذار همه فکر کنند خوبم . بگذار باور کنند سال ها گذشته و من بلخره فراموشت کرده ام . من چیزی نمی‌گویم .. فقط خودم می‌دانم آدمی که اینهمه خوب به زندگی برگشته ، هنوز در عمیق ترین جای خودش کسی را دارد که نتوانسته از یاد ببرد . شاید آدم بتواند نبودنِ کسی را یاد بگیرد ؛ اما فراموش کردنِ کسی که یک روز تمام جانش بوده ، چیز دیگری‌ست .. :) #ع_د #شش‌ماه‌و‌یک‌روز

آخه از کجا پیدات شد ؟ همه ی هم و غمم چشمات شد .. :)

خُرد کن لا مذهب آن کوه غرورت را بگو ؛ دوستت دارم مگر چیزی ز تو کم می شود ؟ :)

فرهاد ، شهرزاد را دوست داشت ؛ دوست داشتنی از جنسِ دلبستگیِ امن . همان نخی که دو روح را آرام کنارِ هم نگه می‌دارد . قباد اما ، شهرزاد را می‌پرستید ؛ پرستیدنی از جنسِ وابستگیِ بیمارگونه . همان ریسمانی که دورِ گردنِ آدم می‌پیچد و نفسش را می‌برد . اما رِفامم‌ .. تو زیباترینِ این قصه‌ها بودی ، اما تلخ‌ترینِ‌شان . من تو را نه دلبسته بودم و نه حتی عاشق ؛ منِ خسته ، تو را پرستیدم . پرستشی از جنسِ همان وابستگیِ محتوم که آدم را از خودش می‌گیرد و به هیچ‌چیز نمی‌رساند . من در میانِ آن دو قطبِ عشق ، خودم را گم کردم ؛ نه به امنِ فرهاد رسیدم و نه به جنونِ قباد .. فقط در آوارِ این پرستش ، زیرِ سنگینیِ خودم له شدم . آری ؛ عشق ، معیارِ حقیقت است و حقیقتِ من ، همین ویرانه‌ای‌ست که از این وابستگی باقی مانده . :) #ع_د #شش‌ماه‌و‌یک‌روز

ببخش که عاشق تر نمیتونستم واست باشم من . :)

اما یادت نره که یادم نرفت دوست دارم .. :)