#عکساتون و اما آغوش سیاه پوش او... آغوش او عمیق ترین سرپناه جسم پناهجوی من بود. آغوش او، هنگامی که دستان خسته و سردش را دور من گره میکرد. و من در حلقه ای از کهکشان غم انگیزش گم میشدم.. _پناهگاه

_آغوش او

1900 متری گالریم چیزای جالبی پیدا میکنم

#عکساتون روزی پرواز خواهم کرد. همان روز که پرندگان به سرزمین بهار کوچ می کنند، من به همراه آنها بال می گشایم و میروم. همان روز که آسمان مزین به انوار طلایی خورشید شد، شناور در میان نورها و فراتر از ابرها آسمان را طی میکنم. روزی پرواز خواهم کرد و از اینجا میروم. _پناهگاه

حس کور شدن ذوق🚮

اینکه شما به من عکس میدید بنویسم باعث میشه سبک های جدید رو امتحان کنم و این خیلی باحاله

#عکساتون دوام آوردم دوام آوردم حتی در آن لحظه که سرخی خون بر جسم خسته ام می درخشید. حتی وقتی قطرات مذاب اشک گونه ام را می سوزاند. دستانم هم دیگر توانی نداشتند. اما من با تمام این ها نفس های خون آلودم را بیرون می دادم. تا آنجا که درد از چشمان محزونم چکه می کرد... _پناهگاه

#بیوهاتون ما را به صبر خود چنین گمان نبود :)