#عکساتون امشب در قبرستان به ملاقات تو می آیم. امشب زیبایی از تار مو و بافت پیراهنت لبریز است. امشب ما دست در دست هم از زمین فاصله میگریم و به اوج آسمان نزدیک میشویم. میخواهم همه چیز را فراموش کنم. میخواهم همه چیز را نادیده بگیرم. این را که تو مدت هاست به جای آسمان، زیر خاک خانه داری... _پناهگاه

#خاطره آسمانی تنها در انتظار نشسته ابرهایش به دلتنگی می بارند درحالی که به فراموشی خورشید ها منتهی میشود و بعد از پاک کردن اشک هایش تو لبخند هفت رنگی به او هدیه میکنی همه چیز به زیبایی یک رنگین کمان به لبخند تو منتهی میشود:) _تقدیم به 08 اردیبهشت 1404_

#عکساتون در خیالاتم تو را میبینم. در هوای تنهایی تنفس میکنی؟ من اما از دور خودم را به تو می رسانم. تو من را نمیبینی اما دستانت را با اختلاف بزرگی در فضا و زمان لمس میکنم. شاید وجودم را احساس نکنی اما همین برای من کافیست که کنار تو هستم. حتی اگر در خیالاتم باشد.. _پناهگاه

دوست داشتم عضو هل فایر باشم یا تو نورمور درس بخونم

خیلی حس بدیه وقتی از یکی خوشتون بیاد ولی طرف هیچی نداشته باشه و همش با خودتون بگین خب چرا این؟

ولی حس وقتی تازه از یکی خوشت میاد>>>

الان نیاین بگین عاشق شدیا😭 ناخودآگاه از یسری آدما خوشم میاد معمولا اونا که متفاوت رفتار میکنن یا خیلی دیوونن

حداقل خوشحالم بعد از این همه تکرار یه اتفاق جدید تو زندگیم افتاده

من عاشق چیزای سادم چیزایی که برای بقیه اهمیتی نداره

#عکساتون نواختن تنها مسیر نجات بود. انگار که نت ها حتی از بین افکار خشکیده ما عبور میکردند و لکه خاکستری تنهایی رو از بین می بردند. وقتی نگاه بی تفاوت آدم ها بین ازدحام از هم گذر میکرد، من ناگهان دیدم لابه لای نوای عجیبی فرو رفتم و همه آدم ها ناپدید شدند. نواختن مثل خوابی بود که نمیخواستم هیچوقت ازش بیدار شم. و من دیگران رو هم به این خواب دعوت میکردم. _پناهگاه