‌‌‌‌‌‌‌‌‌ترکی بر گونه سنگی اش نشست و لبخند تراش خورده اش شکست. دنیا پر بود از مجسمه های سنگی. مجسمه هایی که چشم هایشان دیگر اشکی برای جاری شدن و قلبی برای شکستن نداشتند. و آنگاه آتشی تمنای نگاهش را به سوی خود فراخواند و او را در آغوش کشید. عشق به پیکری از جنس سنگ پیوست و همچون شیشه ظریفی شکسته شد. هنگامی که شیشه ها قلبش را در مخزن سینه اش خراش میدادند، عشق به رنگ تیره سنگ درآمد و قلب های سنگی پدید آمدند. اما اینبار تفاوت داشت. او حالا تماما سنگی شده بود. حتی روحش هم در ضخامت بی رحم سنگ قطعه قطعه شد و ردپای اشک با گونه اش غریبی میکردند. دیگر حتی درخشش مغموم و سرخ خون در سیاهی پیکرش آمیخته نمیشد. انسان ها همه به مجسمه های سنگی بدل شدند که احساسات آنها را چنگ نمیزد. آنها ما بودیم و ما بودیم که این کار را کردیم. ما خود قاتل سنگی خود بودیم. قاتلان سنگی! _پناهگاه

-

سید مجید نقطه زن بازم نقطه بزن آتش بس چیه.

موضوع واسه حرص خوردن کم داشتیم الان باید واسه آتش بس هم حرص بخوریم

الان سه سال😦

زندگی خیلی عجیبه من نمیتانم

عجب آتش بس آتش نبسی بود

دوسش نداشتم تکرار نشه☝️🏻

آدمای برونگرا واقعا به دلم میشینن با اینکه خودم درونگرام