غرق‌شوی‌میمیری؛ چه‌در‌ "دریا" ،چه‌در‌ "رویا"

همه چیز یک دروغ بزرگ بود. دروغی به وسعت دنیا. ما عاشق میشدیم تا از دست بدهیم. دل می بستیم تا دلتنگ شویم. حسادت میکردیم و حسرت میخوردیم. قصه میساختیم و غصه میخوردیم. زیر آوار غم از اندوه کوه میساختیم. تا ابد عشق می دادیم و رنگ می باختیم... _پناهگاه

به عتیقه فروشی خاطرآت سر زدم؛ دیدم تنها "تو" را می فروشند..

گیر افتاده در خاک و خاکستر؛ میان آتشی که "حسرت" نام داشت. می سوزاند و تکرار نمیشد. پیکر خیس هیچ اشکی توانی برای خاموش کردنش نداشت و با نسیم هر نفسِ سرخ بیشتر افروخته میشد؛جهنمی از آتش مرگ نوبت برخاستن ققنوس هاست اما بال هایشان نه سوخته بلکه از انتهای روح شکسته است.

پایرونیکس، برای پر کردن جای اون دست به هرکاری نزن.

من جاشو پر نکردم جایگزینش کردم به کل

دلم میخواد شعر بنویسم (این کتاب زندگیمه)

-