خلاصه که الان داشتم یه چنلی رو می‌دیدم یه چیزی زد به سرم؛ @revayat00

چرا ما همه‌ش گِلِه می‌کنیم؟ چرا زبونمون فقط به گله و شکایت می‌چرخه؟ یکم به حرف‌هامون، به کارای روزمره‌مون نگاه کنیم می‌بینیم مدااممم در حال گله کردنیم، از زمین و آسمان شکایت داریم، از رنگ قوریِ آشپزخونه شکایت داریم، از هوای بارونی و سرد شکایت داریم، از هوای آفتابی و گرم شکایت داریم، از بیکاری شکایت داریم، از پُرکاری شکایت داریم! از بی خوابی شکایت داریم، از خواب زیاد شکایت داریم! از گشنگی شکایت داریم، از سیر بودن بیش از حد شکایت می‌کنیم! خلاصه انگار از همه چیز شکایت داریم، انگار از هیچ چیزی راضی نیستیم! #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

خب چرا از هیچ چیزی راضی نیستیم؟ چون اون چیزی که برای خودمون تصور میکردیم نشده، چون اون چیزی که ایده‌آلمون بوده اتفاق نیفتاده. من فکر میکنم باید اول از همه به این فکر کنیم که قرار نیست همه چی تو زندگی و روزمره به درخواست و میلِ ما پیش بره، اگه اونجوری بود که اصلا می‌شدیم خالق و مخلوق نبودیم(نعوذباللّه)، اصلا همین که تو زندگی یه چیزایی هست که خلاف میل ما پیش میره و نمی تونیم کاری براش بکنیم و درستش کنیم یکی از چیزاییه که نشون میده یه خالقی هست و وجود داره و یه قدرتی فراتر از قدرت محدود ما هست که برای پیشبرد امور تصمیم میگیره و ما تصمیم گیرنده نیستیم(می دونم کلی تبصره و ماده می‌خوره این حرف ها ولی لطفا به کلیت و اصل موضوع توجه کنین) پس میتونیم تو برخی اموری که هرچقدر براش تلاش کردیم و دعا کردیم و نماز خوندیم و... ولی بهش نرسیدیم، به این فکر کنیم که لابد مصلحت خدا نبوده و قرار نبوده به اون چیز تو زندگیم برسم و اگه به اون چیز می رسیدم و اون کار براساس درخواست من پیش می‌رفت چه بسا ضرر بزرگ تری بهم می‌رسید...(دقت کنید گفتم برخی از امور نه همه امور! نمیشه برای هر مشکل کوچیکی که جلو پامونه بگیم مصلحت خداست! شاید امتحانه که ببینه چطور باهاش برخورد می کنیم، شاید سطح تلاشمون برای رسیدن به اون چیز کافی نبوده... و هزارتا شاید دیگه) #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

و خب مورد دوم از نظر من اینه که ماها عادت کردیم گله و شکایت کنیم و غر بزنیم! تو زندگی تا یکم مشکل و سختی بهمون میرسه، تا یه ذره اذیت میشیم، تا یه مانع کوچیک سر راهمون می‌بینیم به جای اینکه اول تلاش کنیم برای کنار زدن اون مانع یا رد شدن ازش و حل اون مشکل، تقصیر میندازیم گردن در و دیوار و آسمون و زمینُ مقصر می‌دونیم و به هر دست آویز و هر راه و روشی که هست می‌خوایم از خودمون سلب تقصیر کنیم و بندازیم گردن بقیه‌، گردن مملکت، گردن جامعه، گردن مصلحت!! خب راجب مصلحت که ما تصمیم گیرنده نیستیم! راجب مملکت و جامعه هم خب کی قراره مملکت و جامعه رو درست کنه؟ ما! وظیفه خودمونه دیگه، خودمون کاری انجام ندادیم که اینجوری شده، خودمون کم گذاشتیم، خودمون به موقعش به خاطر اینکه درگیر بحث نشیم و فحش نخوریم هشدار ندادیم، خودمون به موقعش چون اطلاعات کافی نداشتیم تو امر به معروف کردن کم گذاشتیم، خودمون اجازه دادیم بالابالایی ها هرکاری خواستن بکنن چون فکر می‌کردیم کاری نمیتونیم بکنیم درحالی که میتونستیم، خودمون تو درس خوندن و خدمت به کشور کم گذاشتیم، خودمون حرف های ولی جامعه مون رو با دوتا حرف بی‌خود و بی‌جهت و لایک کردن دوتا پست بدون هیچ ریشه و سند تاریخی ای کم اعتبار کردیم... مقصر وضع الانمون فقط خودمونیم، پس چرا به جای غر زدن و تقصیر گردن بقیه انداختن از تغییر دادن خودمون شروع نمیکنیم؟ چرا سعی نمی‌کنیم به جای غر زدن برای نشدن، تلاش کنیم برای شدن؟(دارم از زبان مردم و خودمون صحبت میکنم پس نگین پس مسئولین چی، الان داریم راجب وظایف نادیده گرفته شده خودمون حرف می‌زنیم نه وظایف نادیده گرفته شده مسئولین) ( حالا از اونورِ بوم هم نیفتیم که یهو تو همه چی خودمونُ مقصر بدونیم و افسردگی بگیریم که چرا هیچ کاری نکردیم. کلا تعادل تو هر چیزی باید برقرار باشه) #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

مورد سوم اینه که اکثرا دیدگاه یه جانبه طور داریم، یعنی فقط خودمونُ میبینیم، به خاطر همین تا یه مشکل کوچیکی پیش میاد یا یکی ازمون ناراحت میشه یا عصبانی میشه یا انتقاد میکنه، سریع به خودمون می‌گیریم، وای چرا اینجوری رفتار کرد؟ چرا مردم اینجوری شدن این روزا؟ چقدر آدم بی فرهنگیه! چرا این حرف ها رو میزنیم؟ چون اکثرا فقط به خودمون فکر می‌کنیم و خودمون رو محور دنیا می‌دونیم و فکر می‌کنیم همه کس و همه چیز باید دورِ ما بچرخه. نه بابا اینجوری نیست، گاهی وقت ها، حالا اگه نگم اکثر وقت ها، فقط بهتره دیدگاهمون رو به مسئله یا مشکلی که داریم عوض کنیم، یکم فکر کنیم که همون مشکلاتی که ما باهاشون درگیریم، دیگران هم باهاشون درگیرن، ولو با مشکلاتی بیشتر و سخت تر از ما! یکم فکر کنیم که اگه یکی دیگه هم بد برخورد کرد، اگه زندگی هم سخت شد، اگه مشکلات هم بیشتر شدن، ما میتونیم خوب برخورد کنیم، ما میتونیم آروم باشیم، ما میتونیم توکل کنیم و به دونفر دیگه هم امید بدیم به جای اینکه خودمون رو ببازیم و از زمین و زمان گله کنیم و بیفتیم تو چاهِ بی انتهایِ ناامیدی! اینکه این‌طوری دیدگاهمون رو عوض کنیم و به زندگی و به هر مشکل و سختی ای نگاهِ دیگه ای داشته باشیم، باعث میشه حداقلش خودمون تو زندگی، رفتارها و روزمره مون آرامش داشته باشیم و دائم عصبی نباشیم و دچار افسردگی نشیم و مدام درگیر رفتار و حرف های مردم نباشیم و خدای نکرده دچار گناهِ تهمت و غیبت هم نشیم... #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

مورد چهارم و آخر از نظر من، امتحان الهیه! خدا گفته [ و نَبْلوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیرِ فِتنَةً و اِلَینا تُرْجَعون/ ما شمارا با مبتلا کردن به بدی ها و خوبی ها آزمایش می‌کنیم و به سوی ما بازگردانده می‌شوید -سوره انبیاء آیه ۳۵-] یعنی خدا با زبونِ خودش گفته ما شما رو با هر خیر و شری آزمایش می‌کنیم، یعنی اون امور خیر و خوب و نعمت هایی که بهمون داده هم امتحانه چه برسه به امور شر و مشکلاتی که برامون پیش میاد و بدی هایی که بهمون میشه. حالا اگه اینجوری فکر کنیم که هر چیزی تو زندگی اعم از مشکلات و موانع برامون پیش اومده امتحان الهیه، واقعا ترجیح میدیم بشینیم ناله کنیم که چرا گرفتار این مشکل شدیم و غر بزنیم که دنیا مشکل داره یا اینکه تلاش کنیم تا این امتحان الهی رو به بهترین شکل بگذرونیم و ازش سربلند بیایم بیرون؟ قضاوتش با خودتون دیگه! اینم بگم که این موضوع صرفا برای مشکلات آنچنانی و بزرگ مثل چمیدونم قرض و قوله و اختلاف با همسر و بچه ناخلف نیست! برای هر مسئله کوچیکیه، هرچیزی، حتی به عنوان مثال اینکه موقع حموم کردن یهو آب یخ بشه! یا یهو وسط درس خوندن برقا بره! یا یهو شامِ اون شب یه چیز بدمزه باشه! همه اینا هرچند کوچیک به نظر میرسن ولی به نوبه خودشون میتونن امتحان الهی باشن! شاید خدا میخواد بسنجه ببینه مایی که انقدر از یاری امام حسین و امام زمانمون دم میزنیم واقعا چند مرده حلاجیم! چقدر تحمل داریم! اونقدر تحمل داریم که به خاطر یه شب شام ناجور عصبی نشیم و قیافه مونو برای مادر پدرمون کج و کوله نکنیم؟ اونقدر تحمل داریم که یه دوش با آب سرد و تحمل کنیم و به جای اینکه از نبود امکانات و بی کفایتی بقیه ناله کنیم بگیم خدایا شکرت که آبِ گرم داریم؟ اونقدر پشتکار داریم برای ثابت کردن حرفمون که هر مانعی رو کنار بزنیم و تا تهش پیش بریم یا نه؟ یا نه؟ واقعا لازمه که گاهی به این چیزا فکر کنیم... و به جای اینکه فقط درگیر این بشیم چرا این اتفاق برای من افتاد، از خودمون بپرسیم حالا که این اتفاق افتاده، من چطور می‌تونم درست باهاش روبه‌رو بشم...؟ #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

لازمه یه مورد هم اضافه کنم تا بحث یک طرفه نباشه، اینکه این موضوعات و پیش کشیدم معنی‌ش این نیست که اصلا نباید شکایت کنیم و لام تا کام حرف نزنیم و ساکت شیم! نمیشه که! اتفاقا بعضی وقت ها باید شکایت کنیم، باید شکایت کنیم تا حقمون رو نخورن، باید شکایت کنیم تا جامعه مون روز به روز بیشتر و بیشتر از قوانین و اصل و اسمش فاصله نگیره! باید شکایت کنیم تا یه عده نتونن با کثرت جمعیت گولمون بزنن و کاری کنن ساکت بشیم و فقط نگاه کنیم که چطور مثل گرگ های درنده میریزن سرمون و پاره پاره‌مون میکنن. اتفاقا بعضی جاها باید شکایت کنیم! بعضی جاها حق داریم ناراحت باشیم ولی موضوع اینجاست که نباید بزاریم این ناراحتی منفعلمون کنه و مارو از تلاش برای بهبود شرایط بندازه! نباید بزاریم این ناراحتی و شکایت کردنه بشه محور اون مشکل و حل کردنش بشه فقط وظیفه دیگران! خلاصه که قرار نیست هیچ‌وقت ناراحت نشیم یا از چیزی گلایه نکنیم؛ بلکه قراره نذاریم گلایه کردن، جای شکرگزاری، تلاش، توکل، همدلی و اصلاح رو بگیره...! در پناهِ خدا باشین🌱✨ #روایتِ_شکایت_های_بی‌پایان @revayat00

چه هشتگی بزنم... هممم @revayat00

روایتِ گِلِه؟ روایتِ به جای ناله تلاش؟ @revayat00

تا همین دو سه ساعت پیش میگفتم بحثی ندارم باز کنم حالا که یه بحثی باز کردم قشنگ قابلیت اینو دارم از هر خطش یه روایتِ دیگه بیرون بکشم انقدر که گسترده‌است، واقعا تمومی نداره... @revayat00

امیدوارم که حداقلش به خاطر خودتون مطالب رو بخونین، جذب و ویو اونقدر مهم نیست که توجه ما به این چیزا برای زندگیمون مهمه🌱 @revayat00