:))))

من خیلی سخت گریه‌م میگیره. شاید به زور بتونی یه قطره اشک از چشمای من بچکونی. ولی اگر گریه کنم؛ عراقی گریه میکنم. من آدم آروم گریه کردن نیستم. ولی وقتی آروم گریه میکنم یعنی دردم خیلی نخ کِش شده. یعنی دردم خیلی به درازا کشیده که الآن به اینجا و به این نَشتی رسوندتم. شاید هیچ کسی باور نکنه ؛ اما من شب‌هایی رو تو زندگیم داشتم که با اشک سر گذاشتم روی بالش، آیه آیه ی قرآن رو لای بغضِ دوران بلوغم قورت دادم و گفتم: خدایا! از عمر من کم کن و به عمر این پیرمرد اضافه کن. ... درباره ی روزهای پرغبار گذشته؛ قطعا «تاریخ» بهتر از ما قضاوت خواهد کرد. من مدیونِ سالهایی که بهش شک داشتم نیستم. و نخواهم بود. ولی بابت آرزوهایی که تو ایامِ جوانی از خدا براش خواستم، مطمئنم که همیشه سرم رو به روی وجدانم بلنده. اما حالا و بعد از رفتنش؛ هرشب این چند ثانیه رو می‌بینم، حسی که ماه‌ها پیش در قلبِ محمودِ کریمی به سخره میگرفتمش، الآن حسرت قلبِ شوکه‌ی خودم شده. تمدنی که این مرد از خودش به جا گذاشت، تنی تنومند در مسیر فتح قله بود. استوار، پر از زخم و طعنه ولی رشید و ایستاده و امیدوار... حالا که از بین ما رفتته، تنِ تنومندِ ما به مثابه پیکری شده که سرش رو زدن ولی پیکر هنوز اینو باور نکرده. انقدر این پیکر در گیر و دارِ مصافه که هنوز متوجه نشده که آقا! دیگه سری به این بدن نمونده. و مطمئنم به حیرانیِ دلِ عباس « و وقف العباس متحیرا» نمیشه این امت... این پیکرِ بی‌ سر می‌دوه می‌دوه تا به امام زمانش برسه... رفتنِ خامنه‌ایِ شهید؛ از دلتای ایران "صحرای کربلا" ساخت. و حالا این تنِ بی‌ سر تا روز موعود می‌دوه و می‌دوه تا به موعود خودش برسه. و من اینو با خون خودم مینویسم و امضا میکنم که می‌رسه...

تازگیا هی میگن «برید رهبرتونو دفن کنید بوی جسدش کل خاورمیانه رو برداشت!» ولی شما به دل نگیرید بچه‌ها! تنِ امام حسین هم بعد از شهادت رو زمین موند، تنِ امام حسن هم حتی بعد از مرگ هم به به تیرِ عایشه ی ملعون آغشته شد. پیکر امام علی دفن شد ولی تا سالها محل دفن‌ش نامعلوم بود. خامنه‌ایِ شهید هم تدفین شده ولی تدفینِ موقت... تاخیر در تدفین علما و بزرگان، گاهی اوقات باعث خنثی شدن فتنه‌ها و آشکارتر شدن چهره ی شر میشه. برای ما که این مسئله طبیعیه. حتی بهتر از قبل نشون میده دشمن ما چقدر کثیفه که ممکنه حتی از پیکر بی‌جان اعاظم ما هم بترسه و بهش حمله کنه، اما یادتون نره که یزیدیا ذات‌شون در اینه که به زخمِ آدما نمک بپاشن...‌

اون فقط یه عکسه قرار نیست باهاش زار بزنی اون عکس :

طرف زده، اگه پهلوی نبود، الان همتون لباس محلی تنتون بود . خدایا صبر که بهمون نمیدی در برابر اینا لاقل یه کلاشیتکف بهمون بده...

من یه دونه اسلحه میخوام میخوام با پهلویچیا تسویه کنم.

حالا «نون به نرخ روز خور» ماییم یا شما؟

سوال اصلی اینه که خاک وطن چو رفت چه خاکی به سر کنم؟

به به... روحم جلا پیدا کرد. مرسی از آقای بسم الله فروشِ استانبول

هی یو برو سلام علیکم و رحمدولاه و برکادو🫦

از این به بعد فقط با کسایی هم‌کلام میشم که همین یه فکت ساده رو متوجه بشن :

لذت بخش‌ترین ناسزا، ناسزاییه که برای دفاع از وطن می‌خوری...