صبح شروعش کردم الان تموم شد ( :

نه. ساده و سرراست بگویم. آنطور که حس میکردم با پیژامه توش راه میرم. کتاب را خواندم. آنقدر ساده بود که حس کردم درونش راه رفتم. یک‌سری از جمله‌هایش تا همیشه توی ذهنم حک می‌شود. بعد از هفته‌ها که نمی‌توانستم کتابی را تمام کنم، این را شروع کردم و یک‌نفس خواندمش. نه هیجان داشت، نه "پلات تویست" تعریف‌شده. داستان را سه نفر روایت می‌کنند: بهنام که پدرش اسیر است، آرمان دوست نابینا و مسیحی‌اش، و یاسمین، دختر به ظاهر کم‌توان همسایه. همین چندصدایی باعث می‌شود همه چیز را از هر سه طرف ببینی و هیچ وقت یک‌طرفه به قاضی نروی. زیبایی کتاب در همین است. در آن جمله‌های ساده‌ای که آدم را می‌زند. مثل این که: «فقط بابا می‌تواند مرا از خواب بیدار کند.» کتابی ست برای خواندن، برای حس کردن، و برای ماندن. «هر خانه ای مثل دل ادم هایش می‌ماند. گاهی حتی دیوار های خانه برایت شیشه‌ای می‌شوند. و گاهی هم یک خانه‌ی ساده،پیچ در پیچ میشود و خودت را در آن گم می‌کنی. همان چند در ساده را هم پیدا نمی‌کنی! مثلا گاهی تو خانه‌ای هستی که هی دیوارها به تو نزدیک و نزدیک تر میشوند و تو دلت میخواهد زودتر خانه را ترک کنی. من هنوز غریبه‌ام. چون توی دلتان راه پیدا نکرده‌ام.»

ببخشید دیس اد کرد_ برمیگردم💗

[ من زنده هستم بچه ها😭 .]

کلی شعر حفظ کردم و اینطوریم که:✨✨

نه! کاری به کار عشق ندارم! من هیچ چیز و هیچ کسی را دیگر در این زمانه دوست ندارم! انگار این روزگار چشم ندارد من و تو را یک روز خوشحال و بی ملال ببیند! زیرا هرچیز و هرکسی را که دوستر بداری حتی اگر یک نخ سیگار یا زهرمار باشد از تو دریغ می کند! پس من با همه وجودم خود را زدم به مردن تا روزگار دیگر کاری به من نداشته باشد! این شعر تازه را هم ناگفته می گذارم تا روزگار بو نبرد... گفتم که ... کاری به کار عشق ندارم! _قیصر امین پور