حال مرا پرسیدی؟ راستش نمیدانم کجای این خانه ایستاده ام. شاید درست وسط سکوت. سکوتی که از دیوارها هم گذشته، از پنجره هم، از تلفن خاموش هم. هیچکس سراغم را نمیگیرد و من دیگر حتی یادم نیست صدایم مال کیست. با خودم گفتگو میکنم دعوا میکنم. چای میریزم و نگاهش میکنم که سرد میشود. کتاب باز میکنم، اما چشمهایم روی خطها میلغزند و هیچ نمیفهمند. خودم برای خودم شده ام یک غریبه. اما عجیبتر این است که هرچه میگویم: برو، برو، خودت را ول کن، رهایم کن… نمیرود. انگار پایم را به خودم گره زده اند. توی آینه که نگاه میکنم، کسی را میبینم که موهایش پریشان است، زیر چشمهایش قبری کنده شده، و لبخند هم چاره اش نیستُ صبحها سنگینتر از شب بلند میشود. نمیدانم این نامه را برای چه کسی مینویسم. شاید برای تو، شاید برای خودم. شاید برای کسی که قرار بود سراغی بگیرد، حرفی بزند، نگاهم کند. اما نمیدانم کجاست. فقط خواستم بگویم هستم. هنوز. میان همین چایهای سرد و کتابهای ناخوانده و موهای پریشانم، هستم. اگر روزی خواستی پیدایم کنی، پشت همین سکوت نشسته‌ام.

مود بردامو دیدید؟😭😉✨. [ نظرتون چیههه؟ شما هم بفرستین ]

کلا رابطه ام با بچه ها خیلی خوبه خیلی گوجی بوجین نینی ها و بچه ها مظلوم و باحالن بعد زاویه دیدشون نسبت به همه چی خیلی نازه😭😭😭

بعد بچه ها بهت لبخند میزنن ادم قلبش پر نشاط میشه😭😭😭😭😭. بعد بهت میگن دوستم اخه من بگردمت نینینیییی