براتون از تشییع بگم؟

این مراسم انقدر غم داشت که کوچیک و بزرگ گریه میکردن..

دخترانی که خانواده شونو از دست دادن عموشونو، زن عموشونو از دست دادن ولی با صلابت حرف از مقاومت میزدن...

پسر مجروحی که میگفت: میدونید چرا من لبخند روی لبمه؟ چون وقتی خبرگان رو زدن و بابا اومد خونه ما باهم عهد بستیم که هیچ وقت بی قراری نکنیم. من لبخند میزنم چون بابام همیشه لبخند رو لباش بود...

پدر شهیدان رسولی جانباز جنگ ۸ ساله بود میگفت اون سالها قسمت نشد شهید بشم موندم که شهید پرور بشم... ایشون ۶ تا عضو خانوادشونو از دست دادن...

راوی میگفت شهید جاوید پارسال پاسدار شد به من گفت آقا کمکم کن پاسدار بشم قول میدم حججی دیگه ای بشم... و حالا...💔

خدایا یعنی میشه ماهم با شهادت بریم؟ به قول شهید خامنه ای... ای کاش مرگ ماهم مثل بچه های شما باشه (خطاب به خانواده شهدا)

یه خانومی بود از اقوام شهدا، خیلی بی قراری میکرد آنقدر که از شدت فشار و غم تمام بدنش میلرزید همین آقا پسر بهش دلداری میداد...

و ما اگر به این خاک خیانت کنیم مدیون تمام این خانواده هاییم... که جگر گوشه هاشون رو فدا کردن تا ما بمونیم تا این وطن بمونه تا ناموس بمونه... خدایا عاقبت مارو بخیر کن...

شهید خردسال، محمد حسن رسولی...

بزرگترین غم ما در این جنگ شهادت کودکانمون هست..

عروج خانوادگی...💔