شرافتی از جنس خودش داشت.
انسانی نبود که با چند جمله بتوان اورا توصیف کرد.
مهربانی اش اجازه نمیداد خودخواهی در او رخنه کند..
یک خیانتکار!
دوستش داشت اما نه به اندازه طرف مقابل،فکرِخیانت وگناهی نابخشودنی او را به لبه پرتگاه جنون نزدیک کرده بود .
حس میکرد چون ترازوی عشق آنها مساوی نیست،به معشوقه اش خیانت بزرگی کرده است.
با او بودن را اتلاف وقت میدانست.
خود خوری هایش اورا از درون سست میکرد..
زمانی فکر این که هر کسی لیاقتِ شخصیت فوق العاده اش را ندارد به خودش غره میشد .
و حالا در این رابطه خودش را باخته بود .
_نه. نه.من خیانتکار نیستم!
شبیه اون دختر بچه پنج ساله که بهترین عروسکشو ازش گرفتن.
یه تیکه از روحی که خودش به عروسک داده بود رو بهش نمیدن.
برای اون دختر بچه عروسک یعنی زنده بودن و با اون بازی کردن یعنی زندگی:))))))))))
