بهترین دوست من تختم بود. اولین جایی که وقتی اشکامم همراهم نمیشدن تختم بود. وقتی از هر سمت خسته ،کلافه و درمونده بودم؛ این تخت و خواب بودن که در هر ساعتی از شبانه روز بودن و به دادم میرسیدن.

وقتی که تو موقعیت های پر از اضطراب و استرس دلت به یکی گرمه میدونی که هر چی بشه پشتته>>>>>>>

اونقد دوستت دارم که بیا بغلم'🤝'

حاجی ولم کن":/ یه ان تراک به خودت بده قول میدم دَر نرم. -خطاب به غم:

باشه دختر. من دوستت دارم:) تمومش کن لطفا.

رنجِ فهم؟!

خسته شدم از بس خودمو گول زدم.

بغل کن روحمو کِ خسته هست!

شاید وودکای داخل یخچال من رو اروم تر میکرد. یا کمی ماری. موسیقی ملایم؟ یک سفر چند روزه؟ خوردن غذای مورد علاقم؟ یا انواع و اقسام قرص های ارام بخش .. ولی نه. هیچ چیزی نمیتونست به اندازه خواب من رو اروم کنه. چند روزی،چند هفته ای خواب ..

بیا بازم سرما خوردم:|

مسخره تر از زندگی چیه؟ دقیقا مایی که داریم به هر نحوی وسط این زندگی جون میدیم🤝

فرار کنیم به کجا بریم؟ با کی بریم؟ چرا بریم؟ کی تهش جز خودت میمونه برات؟ که اکثر مواقع همونم نیست،حتی سایت.