آلن دوباتن میگه:
تنهایی‌ای که ما در بزرگسالی تجربه می‌کنیم،ناشی از محبت بی قید و
شرطی عه که در کودکی نصیبمون شده،
بدون توقع،
بدون انتظار.
اما حالا باید برای دوست داشته شدن و دریافت کردن همون عشق بجنگی.
موقع حضور و غیاب
وقتی استاد به اسم من رسید گفت چرا انقدر ساکتی؟ کجایی هستی؟ گفتم شیرازی.
کلاس منفجر شد از خنده .
[ لاجَرم ]
به اولین دعوت قهوه در پائیز بلی گفتم.
حالا درسته از طرف ملکا کوچولو بوده
ولیکن مهم نیته.