□ و چه آرامشی در وجودت بود اسماعیل غرور طوفان تو را به سجده انداخت و پیام شهادت عزیزانت جز لحظه‌ای مکث از تو نستاند خبر دارم آن شب از شهادت می‌گفتی و حال و هوایت این دنیایی نبود می‌دانم تو با خبر هر بمباران غزه از درون تکه‌تکه می‌شدی و با تصاویر هر ویرانی غزه تکه‌ای از وجودت فرو می‌ریخت و دوری‌ات از غزه روحت را می‌آزرد من تو را در غزه دیده بودم با همان آرامش همیشگی با همان لبخند زیبا با همان چشمان گیرا و همان روز وقتی داشتم بوسه بر شانه‌ات می‌زدم از خود می‌پرسیدم: چه آرامشی در وجودت هست اسماعیل. 🔻 ویدیو: با شهید اسماعیل هنیه نخست وزیر وقت حکومت در نوار غزه ژانویه ۲۰۱۱

#یادداشت مصاحبه‌ی آقای عباس عراقچی وزیر خارجه با جواد موگویی بسیار خوب بود؛ خوب که می‌گویم مرادم هم اصل ایده است و هم تقریبا سوالات و هم از همه مهمتر پاسخ‌های وزیر. در مورد اصل ایده این شاید از معدود کنش‌های رسانه‌ای درست ایام پس از جنگ بود که ما دست به روایتی اولیه از ماوقع جنگ در چنین سطحی زدیم طوری که واکنش رئیس جمهور حال‌به‌هم‌زن آمریکا را نیز به دنبال داشت. پذیرفتن این مصاحبه از سوی وزارت خارجه هم نشان از نگرش درست این وزارت‌خانه به امر رسانه دارد. طبعا شخص آقای عراقچی هم در این اقدام به تعبیر من جسورانه موثر بودند و امیدوارم این رویه تداوم یابد چه آنکه اثراتش در فضای رسانه‌ای روشن بود. در باب سوالات اولا بنظر می‌آمد پرسش‌ها خاستگاهی حزب‌اللهی دارند اما رویدادهای جنگ این سوالات را به اذهان بسیاری از جامعه کشانده بود و از این باب پرسش صریح چنین سوالاتی برای روشن شدن گوشه‌های ناگفته از مدیریت جنگ در نظام خیلی مهم بود. من البته پاسخ‌های صرف یک مسوول را روشن کننده تمام ابعاد مدیریت جنگ نمی‌دانم اما قطعا چنین رویه‌ای اگر تداوم یابد می‌توان امیدوار به شفافیتی بسیار بیشتر بود. دوستانی که نوع برخی سوالات و ورود به جزئیات را جناحی و سیاسی و مبتنی بر حب و بغض‌ها می‌دانند هم نباید از یاد ببرند که اولا هیچ کسی منفک از نگاه‌های پیشینی خود کار رسانه‌ای نمی‌کند و ثانیا اصل این رویه کارهای رسانه‌ای جزیی و دقیق، کمک کننده به فضای افکار عمومی کشور است. نکته‌ی بسیار مهمتر پاسخ‌های منطقی و در بسیاری از موارد قانع کننده وزیر خارجه بود؛ پاسخ‌هاییکه جا دارد در فضا و بستر بین‌المللی نیز بازتاب یابند. ای کاش که همین گفتگو و رفت و برگشت صریح در بستری بین‌المللی و برای مخاطبینی فراتر رقم می‌خورد و معتقدم که آن گفتگو می‌توانست تاثیر بسیار زیادی در روایت سازی ما در عرصه رسانه‌ای بین‌الملل داشته باشد. از برادرم جواد موگویی - که اختلاف نظرات متعددی با او در حوزه‌های مختلف دارم - برای رقم زدم این گفتگو و سختی‌هاییکه متحمل شدند کمال امتنان را دارم و باور دارم که باز شدن پای مجموعه فعالیت‌های همسو با نظام رسانه‌های جدید به سیمای ملی - با رعایت چارچوب‌های متعارف این بستر پخش - بیش از همه به نفع افکار عمومی کشور و البته خود سیمای ملی است. ما قادر نیستیم تا ابد با روایت اصابت موشک به ساختمان شیشه‌ای دنبال توجیه و تبیین افکار جامعه مخاطب باشیم.

بعضیا میگن که اگه ایران قرار نیست بمب اتم بسازه پس چرا اینقدر سر غنی‌سازی داره چونه میزنه؟ خب بده بره این غنی‌سازی رو هم و بعدم توافق بکنه و تحریما برداشته بشه. جواب بعضیا اینه که ایران بمب نمی‌خواد بسازه اما از آستانه‌ی هسته‌ای شدنم نمی‌خواد فاصله بگیره تا اگه یک وقت دکترین هسته‌ایش عوض شد بتونه بره سمت بمب. اما بنظرم جواب اصلی اینه که اساسا ایران در برابر غربی قرار گرفته که هر چی ایران کوتاه بیاد طرف مقابلش یک قدم میاد جلو. ایران باید یه خط قرمز بذاره و روش محکم واسته و گرنه گام به گام باید عقب بشینه. تصمیم نظام اینه که اون خط قرمز غنی‌سازی توی کشور باشه. اگه ازش عدول کنه اون وقت تا جمع کردن کل موشک‌هاشم باید بره جلو. برای همین خود مساله غنی‌سازی لزوما ربطی به حتی آستانه هسته‌ای هم نداره و یه خط قرمزه.

داشتم امشب بازم گفتگوی مورگان رو میدیدم و به این فکر می‌کردم این گفتگوهای #آزاد که شده عشق یه جمعی از رسانه‌ای‌های داخلی ما واقعا چه خاصیتی بجز تخدیر دارن؟ یعنی می‌بینی طرف انگلیسی یا آمریکایی داره مثلا یه اسراییلی رو تو رسانه‌ش سین جیم می‌کنه بعد ما کیف می‌کنیم که اوووف چه برنامه‌ی جذابی اما در نهایت این رسانه‌ی آزاد که رکن دموکراسیه هیچ تاثیری توی توقف نسل کشی نمیذاره. رسانه‌های آزاد دنیا فقط وقتی پاشون به جهان جنوب و کشورهای مقابل غربی‌ها باز میشه یدفعه میشن ابزار قدرتمند رژیم چینج و تحول و آشوب. ایرانو ببینید؛ سوریه؛ لیبی و ... . همین رسانه‌های آزاد وقتی تو دل کشورای غربی هستند مهمترین کارکردشون میشه تخدیر مخاطب که: ببین میذارن این حرفا رو بزنن و این سوالاتو بپرسن. دمشون گرم که اینقدر آزادی هست. بدیل این افیون آزادی رسانه‌ها البته از نظر من سانسور و خفقان نیست اما آزادی هیچ وقت نمی‌شه بدون قید و بند باشه.

مقاومت فلسطین نه فقط توی جنگ چریکی سقف زده توی جنگ روانی و رسانه‌ای هم محشره؛ این فیلم اسیر اسرائیلی هست که مثل مردم غزه گرسنگی کشیده و پوست و استخون شده. حالا این فیلم رو بچه‌های قسام پخش کردند که اثرش به اندازه خمپاره‌ها و بمب‌های مقاومته.

این فریم برنامه خط مقاومت شبکه سه چقدر خوبه؛ یه گفتگوی واقعی وسط نوار غزه که وسط یه اردوگاهه و پشت صحنه مردم میرن میان آمبولانس میاد و ... خیلی خوب بو هرچند دوبله گفتگو اصلا خوب نبود اما کلا این فضا عالی بود.

✅ برای نخستین‌بار تصاویر و اطلاعات برخی خلبان رژیم صهیونیستی که در بمباران مردم ایران نقش داشتند، فاش شد. ✅ @BisimchiMedia

یه محتوای مهم و خبری و جنجالی رو اینجوری میشه توی یه قالب کلیشه‌ای تکراری ریخت و هدرش داد. بابا ما تونستیم با یه عملیات سایبری ویژه رد خلبان‌هاییکه ناموس اسراییل هستند رو بزنیم بعد کلا یه گزارش تکراری مثل هر شب و هر موضوع دیگه‌ای سرش میریم بدون هیچ خلاقیت و سناریوپردازی. سر همچین خبر و اطلاعاتی جا داشت مستند جنجالی رو کنیم. تبدیلش کردیم به همین کلیشه هرشبه. واقعا جای تاسف داره.

نسل‌کشی و گرسنه‌کشی داره توسط تمدن غرب رقم می‌خوره. بارها گفتم بازم میگم که اسراییل واقعا نمونه تمدن غربی تو منطقه ماست. دموکراسی و حقوق بشر و آزادی توی اسراییل داره اجرا میشه. اما چون زاییده اون تمدن غربیه بشری که باید واسش این چیزا رعایت بشه همه‌ی بشر نیست. یه بشر خاصه. بشریت غربی هم نژادی نیست؛ یعنی توی شرقی هم می‌تونی یه بشر غربی باشی وقتی به نظام ارزشی این غرب تعظیم بکنی. کردی میری داخل بشر؛ نکردی از سگ کمتری. اگه توی سبک زندگی متاثر از این تمدن غربی هستی و نسل‌کشی غزه بیدارت نکرده اوضاعت خیلی خرابه.

آدم به خوش‌باوری و ساده‌لوحی آن طیفی که از به رسمیت شناخته شدن فلسطین توسط کشورهای اروپایی دل خوش کرده‌اند، حسرت می‌خورد. اروپایی‌ها کمتر از یک قرن پیش بیش از صد میلیون نفر از یکدیگر را که همه تقریبا از یک تاریخ و نژاد و دین و فرهنگ هستند را به خاطر منافعشان کشتند، آنوقت می‌خواهند، کارگزار کارهای کثیف خودشان را تنبیه کنند؟ این ژست انسان دوستی آنها بیشتر از سلاح‌فروشی آنها به اسرائیل انسان را می‌ترساند. ⏪ ویرژیل می گوید: «من از یونانی ها می‌ترسم، حتی وقتی که هدیه می آورند» (اشاره ویرژیل به «اسب تروا» و هدیه آن به مردم تروا توسط یونانی هاست) حال با الهام از کلام ویرژیل می توان گفت: من از غربی‌ها می ترسم، هنگامی که از صدور آزادی و دموکراسی سخن می گویند، هنگامی که از حقوق بشر و عدالت سخن می گویند، هنگامی که از فلسطین سخن می گویند، هنگامی که از محاکمه جنایتکار جنگی سخن می گویند، هنگامی که از منع استفاده و اشاعه سلاح‌های هسته‌ای و شیمیایی سخن می‌گویند. هنگامی که از دلسوزی برای کودکان غزه سخن می‌گویند. هنگامی که از زنان ایران سخن می‌گویند و... من از غربی‌ها بیشتر می‌ترسم هنگامی که ژست انسانی می‌گیرند. @kharmagaas

نگفتم این فیلم اسرائیل رو منفجر می‌کنه! حالا اسرائیل داره دست و پا میزنه یجوری با کمک هلال احمر غذا به اسیرهاش برسونه. اگه شد تو میدان فردا در موردش حرف می‌زنیم.

از اینکه یک یا چند عکس از رهبر انقلاب توی تظاهرات حامیان فلسطین استرالیا بلند بشه نمی‌خوام استنباط کنم که دنیای غرب به آغوش اسلام آمده اما حتما می‌خوام اینو بگم که فضای این تظاهرات طوری هست که اجازه میده چهار نفر حتی تصاویر رهبری با سلاح رو وسط جمعیت بگیرن بالا و این خیلی خیلی مهمه. تظاهرات‌های حامیان فلسطین توی دنیا بنظرم چند تا مرحله داشتند: اولا حمایت از فلسطین بود با شعارهای آزادی فلسطین Free Free Palestine بعد شد حمایت از فلسطین با شعار از رود اردن تا دریای مدیترانه From the river to the sea Palestine will be free بعد شد شعارهای مرگ علیه ارتش اسرائیل Death Death to the IDF بعد شد بلند شدن پرچم ایران توی این تظاهرات‌ها این سیر تغییرات خیلی جالبه و کاملا نشون میده افکار عمومی دنیا داره شدیدا به نفع ایران و محور مقاومت جلوی اسرائیل تغییر می‌کنه.