https://virasty.com/user167165579331/1784413014224839757 🆔 @roqe313

از نيمه شب گذشته و خوابش نبرده بود طفل سه ساله اي كه، دگر سالخورده بود در گوشه ي خرابه ،به جاي ستاره ها تا صبح ،زخم هاي تنش را ،شمرده بود 🔻سخنان مرحوم آیت‌الله‌‌ العظمی شیخ جواد تبریزی(ره) در حرم حضرت رقیه(س) 🆔 @roqe313

⚫️درب‌های بسته ی حرم حضرت رقیه سلام الله علیها در آستانه ی شهادت‌شان... 🆔 @roqe313

🛑 پاسخ به ترور؛ عقلانیت امنیت ملی در تحلیل راهبردی پدیده‌ی ترور رهبران سیاسی، نباید آن را صرفاً در چارچوب عواطف جمعی یا تعهدات ایدئولوژیک بررسی کرد. این مسئله، پیش از هر چیز، به اصل بقای نظم سیاسی و معادلات بازدارندگی در نظام بین‌الملل گره می‌خورد. از منظر مطالعات امنیتی، هرگونه بی‌پاسخی در برابر اقدامات تروریستی علیه رأس هرم قدرت، پیامدی دوگانه دارد: ۱. افول کارآمدی نهادهای حاکمیتی؛ ادامه‌ی این روند، اعتماد عمومی به توانایی دولت در تأمین امنیت را مخدوش و ساختار تصمیم‌گیری را در معرض خطر «فلج راهبردی» قرار می‌دهد. ۲. بحران زنجیره‌ای در اقتصاد و سرمایه‌گذاری؛ ناامنی سیاسی، هزینه‌ی مبادله را افزایش، ریسک سیستماتیک را تشدید و عملاً چرخه‌ی تولید و اشتغال را با اختلالات مزمن مواجه می‌سازد. نکته‌ی ظریف اما کلیدی این است که دوگانه‌سازی «اقتصاد یا انتقام»، نه تنها ساده‌انگارانه است، بلکه با بدیهی‌ترین اصول عقلانیت سیاسی در تناقض قرار دارد؛ زیرا ثبات سیاسی شرطِ پیشینیِ هر برنامه‌ی اقتصادی پایدار است. کشوری که نتواند از ارکان حاکمیت خود در برابر تهدیدات فرامرزی دفاع کند، نه تنها در صحنه‌ی بین‌المللی «قربانی» تلقی می‌شود، بلکه زمینه‌ساز موجی از بحران‌های داخلی خواهد شد که هزینه‌ی آن از هرگونه اقدام متقابل پیشگیرانه بسیار سنگین‌تر است. النتیجة پاسخ متناسب و هوشمند به ترور، نه یک انتخاب عاطفی، که یک ضرورت امنیت‌محور و مصداق بارز «مدیریت هزینه‌-فایده‌ی ملی» است. هرگونه تردید در این اصل، یا ناشی از نادیده گرفتن قواعد بازی سیاسی است، یا در دام تحلیل‌های سطحی و غافل‌گیرانه گرفتار می‌آید و یا مزدوری شیاد است که برای دشمن بسترسازی می‌نماید. در جهانی که قدرت، زاده‌ی «اعتبار بازدارندگی» است، سکوت در برابر ترور، نه صلح، که آغاز فروپاشی تدریجی نظم داخلی خواهد بود. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

🎥 خوش‌چشم، ‌تحلیلگر مسائل استراتژیک: هربار که دست ما برتر می‌شود، آمریکا به‌دنبال مذاکره می‌افتد. 🔹این‌بار دشمن وقیحانه به‌دنبال مذاکره است؛ این‌طور احساس کرده هربار بگوید مذاکره، قبول می‌کنیم. @Farsna

🛑 از اوج قدرت میدانی تا خنثی‌سازی جاده‌سازان دشمن؛ وظیفه‌ی تاریخی امروز عملیات‌های تهاجمی جمهوری اسلامی ایران در رویارویی با دشمنان فرامنطقه‌ای، طی ماه‌های اخیر به سطحی از پیچیدگی تاکتیکی و قدرت تخریبی دست یافته است که در کارنامه‌ی دفاعی کشور بی‌سابقه بوده و قابل قیاس با هیچ دوره‌ی تاریخی‌ای نیست. مؤلفه‌های این برتری راهبردی، صرفاً به حجم انبوه و تداوم شبانه‌روزی حملات خلاصه نمی‌شود؛ بلکه شامل انتخاب هوشمندانه و جراحی‌وار اهداف حیاتی، پهنه‌ی گسترده‌ی جغرافیایی عملیات، نرخ بالای اصابت و دقت نقطه‌زنی، غافلگیری مستمر و تنوع کم‌نظیر تاکتیکی در شیوه‌های شلیک موشک‌های بالستیک و کروز و به‌کارگیری پهپادهای انتحاری است. همگرایی این مجموعه از عوامل پیچیده، معادله‌ی نظامی موجود را کاملاً به نفع تهران دگرگون ساخته و عملاً گزینه‌های واکنش سریع و متقابل را از حریف سلب کرده است. به‌گونه‌ای که دشمن، با اذعان به این تغییر میدان، چاره‌ای جز عقب‌نشینی از مواضع نظامی و بازگشت به میز مذاکره ندیده است. ضربه اثربخش به پایگاه موفق‌السلطی اردن را در همین چارچوب ببینید. در چنین فضای متغیری، نقش‌آفرینی میانجی‌گرایانه‌ی بازیگران منطقه‌ای نظیر قطر و پاکستان در خارج از مرزها، و نیز تلاش برای بسترسازی دیپلماتیک توسط برخی تحلیلگران و مقاله‌نویسان نشریه‌ی فارن افرز در فضای داخلی کشور، در واقع تلاشی هدفمند برای مدیریت افکار عمومی و فراهم آوردن فضای تنفس برای حریفِ به‌حاشیه‌رانده‌شده، جهت خروج از مخمصه‌ی عمیق راهبردی کنونی است. با عنایت به این تحولات میدانی، امروز بیش از هر زمان دیگری، دو وظیفه‌ی همزمان بر عهده‌ی نخبگان، رسانه‌ها و آحاد جامعه قرار دارد: نخست، حفظ انسجام و وحدت ملی به‌عنوان مهم‌ترین سرمایه‌ی راهبردی در برابر توطئه‌های ترکیبی دشمن؛ دوم، به اوج رساندن حمایت همه‌جانبه از نیروهای مسلح به‌عنوان خط مقدم دفاع از امنیت پایدار کشور. این حمایت، نه در شعار، بلکه در عمل و با تقویت روحیه‌ی جهادی و پشتیبانی لجستیکی و اطلاعاتی، باید به سطحی بی‌سابقه ارتقا یابد تا بستر برای طراحی و اجرای ضربات مکرر، حساب‌شده و فزاینده علیه دشمن در سطوح مختلف فراهم شود. در عین حال، هوشیاری تاریخی اقتضا می‌کند که هرگز اجازه ندهیم جریان‌های معلوم‌الحال داخلی - که با تحلیل‌های انفعالی یا القای فضای سازش، عملاً برای دشمن جاده می‌گشایند - این فرصت طلایی را خنثی کنند. چرا که دقیقاً همین روزنه‌های امنیت‌ساز، همان مسیرهایی است که حریفِ بهت‌زده برای فرار از بن‌بست استراتژیک خود، با دامن زدن به آنها، به‌دنبال التیام شکست‌های میدانی خویش است. بیداری، وحدت و حمایت حداکثری از مردان میدان، کلیدواژه‌های عبور از این پیچ تاریخی و تداوم پیروزی‌های بزرگ خواهد بود. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

❇️ شوک قیمت نفت و تابوت‌های سربازانی که برای اسرائیل جان دادند با عنایت به مؤلفه‌های ژئوپلیتیک و فاصله‌ی راهبردی ایالات متحده از کانون مناقشات غرب آسیا، هرگونه اقدام نظامی مستقیم علیه تأسیسات فراسرزمینی این کشور، نه‌تنها به دلیل برخورداری از سامانه‌های پدافندی لایه‌لایه و پراکندگی جغرافیایی پایگاه‌ها، فاقد کارایی عملیاتی ملموس است، بلکه در محاسبات هزینه-فایده نظامی نیز به‌هیچ‌وجه نمی‌تواند توازن قدرت را برهم‌زند. با این حال، واشنگتن در برابر دو آسیب‌پذیری راهبردی به‌شدت شکننده است که می‌تواند معادلات امنیت ملی آن را با چالش مواجه سازد: اول، شوک‌های قیمت نفت و اختلال در زنجیره‌ی تأمین انرژی جهانی که مستقیماً بر تورم و رفاه داخلی تأثیر می‌گذارد؛ و دوم، حساسیت فوق‌العاده‌ی افکار عمومی نسبت به تلفات انسانی، که میراث تلخ جنگ‌های ویتنام و عراق هنوز در حافظه‌ی تاریخی آن حک شده است. فضای متلاطم رسانه‌ای و واکنش‌های هیجانی یک تا دو روز اخیر در محافل سیاسی و اجتماعی آمریکا، دقیقاً ریشه در همین نقطه‌ی دوم دارد؛ اعلام رسمی آمار کشته‌شدگان نیروهای این کشور در سوریه و عراق، برگی تکراری از همان برگه‌های کهنه‌ی تراژدی انسانی است. آنچه این رویداد را تلخ‌تر و پیچیده‌تر ساخته، این واقعیت است که این سربازان، نه در دفاع از امنیت مرزهای ملی، بلکه در قامت سپر انسانیِ راهبردهای منطقه‌گرایانه‌ی رژیم صهیونیستی، جان خویش را از دست داده‌اند؛ موضوعی که نه‌تنها هزینه‌های مالی و روحی هنگفتی را بر دوش کاخ سفید نهاده، بلکه پرسش‌های بنیادینی را درباره‌ی اصالت اولویت‌های راهبردی آمریکا در معادلات خاورمیانه، پیش روی تحلیلگران سیاسی قرار داده است. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

قاعده‌ای تکراری و معنادار است؛ هر زمان که قوای مسلح ایران با صلابت، عزم میدان را به نمایش می‌گذارند، ناگهان شبکهٔ رسانه‌ای دشمن در داخل کشور به یاد معیشت و سفرهٔ مردم می‌افتد. این هم‌زمانیِ نمایشی، نه از سرِ دغدغه که تاکتیکی هوشمندانه در جنگ روانی است؛ تلاشی برای تغییر کانون توجه از اقتدار دفاعی به فشار اقتصادی و وارونه‌نمایی واقعیت‌ها. اما مردم ایران این الگوی کهنه را به‌خوبی می‌شناسند و بازی دوگانهٔ «فشار حداکثری در میدان و شفقتِ تصنعی در رسانه» را به درستی تشخیص می‌دهند. 🆔 @roqe313

🛑 از هم‌زمانی گسل‌ها تا دسیسه‌ها برای تغییر نظم؛ واکاوی یک الگوی جامعه‌شناختی #مخاطب‌های_خاص در جامعه‌شناسی سیاسی، یکی از شاخص‌های هشداردهنده برای افول انسجام ملی، «هم‌زمانی فعال‌سازی گسل‌های اجتماعیِ غیرمرتبط» است. پرسش بنیادین این‌جاست: چرا در بازه‌های زمانی مشخص، موضوعاتی کاملاً ناهمگن_از حجاب و موتورسواری زنان گرفته تا مناقشات هواداری فوتبال، تعطیلی کافه‌ها، نوسانات قیمت بنزین، و شکاف‌های قومیتی_هم‌زمان به اوج تنش می‌رسند؟ پاسخ را نه در تصادف، که در منطقِ «مهندسی افتراق و همگرایی» باید جست. در چارچوب نظریه‌ی «ساختار فرصت‌های سیاسی» هر گسل اجتماعی به‌تنهایی ظرفیت بسیج محدودی دارد؛ اما وقتی چندین گسل با خاستگاه‌های متفاوت (جنسی، طبقاتی، قومی، نسلی و... ) در یک پنجره‌ی زمانی فعال می‌شوند، یک ابرگسلِ چندبُعدی پدید می‌آید که دیگر نه به‌مثابه‌ی یک مسئله‌ی خاص، بلکه به‌عنوان «بحرانِ مشروعیتِ کلان» بازنمایی می‌شود. این پدیده در ادبیات «جنگِ شناختی» با عنوان «تکنیکِ آشوبِ کنترل‌شده» شناخته می‌شود: هدف، تخریبِ سه‌سطحِ سرمایه‌ی اجتماعی (اعتمادِ بین‌فردی، اعتمادِ نهادی، و هویتِ ملی) به‌گونه‌ای است که جامعه ظرفیتِ واکنشِ منسجم به تهدیداتِ بیرونی را از دست بدهد. اما مهم‌تر از خودِ رویدادها، الگویِ زمانیِ آن‌هاست. بررسیِ تطبیقیِ مداخلاتِ نظامیِ دهه‌های اخیر (از بالکان تا افغانستان و سوریه) نشان می‌دهد که پیش‌درآمدِ هر اقدامِ قهریِ فراملی، نه یک بحرانِ اقتصادی یا امنیتیِ صرف، که طیفی از بحران‌هایِ هویتیِ هم‌زمان بوده است. این فرایند، کارکردی دوگانه دارد: از یک‌سو، «هشیاریِ جمعی» را به‌سمتِ درونی‌سازی جنگ سوق می‌دهد و از سویِ دیگر، «مدارِ تحملِ اجتماعی» را در برابرِ بی‌ثباتیِ آتی کاهش می‌دهد.(مانند آزمایشی که مقاومتِ روانیِ جامعه را پیش از ضربه‌ی اصلی می‌سنجد.) بر این اساس، آنچه امروز در قالبِ «جنجال‌هایِ روزمره» تجربه می‌کنیم، از منظرِ جامعه‌شناسیِ بحران، نه «موضوعاتِ پراکنده»، که زنجیره‌ای از نشانه‌هایِ یک برنامه‌ی راهبردی برای بازتعریفِ مرزهایِ وفاداری و دشمنی است. سیاست‌گذاریِ هوشمند در این شرایط، نه انکارِ این گسل‌ها، که رویکرد «ابراز علنی انتقادی توأم با گفت‌وگوی عمومی» است؛ رویکردی که هم زمان حافظه‌ی تاریخی را زنده نگه می‌دارد و در عین حال، ظرفیت انسجام‌افزایی را در ددل اختلافات تقویت می‌کند. زیرا تجربه نشان داده که تنها جوامعی از این «آزمونِ آشوب» عبور می‌کنند که بتوانند بینِ «ادراکِ تهدید» و «مدیریتِ تفاوت» نسبتِ دیالکتیکی برقرار کنند؛ نسبتی که نه به‌سرکوبِ گسل‌ها، که به‌گفت‌وگو بر رویِ آن‌ها دلالت دارد. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

لطفا با دقت بخوانید👆👆👆

🔻تمثال۴۲ شهید تونل پدافند هوافضای سپاه توضیحات یکی از دوستان هوا وفضا: این شهیدای بزرگوار داخل یک مجموعه زیر زمینی طی سه ساعت خفه شدند... ۲موشک به ۲درب ورودی برخورد ومسیر مسدود می کنه. موشک سوم اکسیژن داخل را می‌سوزاند به طوری که ریه می سوزد... فیلم لحظات آخرشان اجازه انتشار ندارد. ماسک اکسیژن رو به هم تعارف می کردند. با زیارت عاشورا و سلام به حضرت آرام آرام بر زمین می افتند... مدیون شماییم 🆔 @roqe313

آه آه آه هنوز باقیمانده پیکر مطهر شهدای مدرسه شجره طیبه در میناب که با آزمایش DNA تشخیص داده شد، کامل تشییع و تدفین نشده که برخی فتنه‌گران و دزدان لباس پیامبر دم از صلح با آمریکا می‌زنند. 🆔 @roqe313