*عزیزان و دانشجویان گرامی، روز روانشناس مبارکتان باد 🌿 💌 امروز روز کسانی است که به عمق وجود انسان می‌نگرند؛ نه فقط به رفتارها، بلکه به «معنا»، «هستی»، «آگاهی» و «رنج انسانی». شما که این مسیر را انتخاب کرده‌اید، وارد یکی از زیباترین و در عین حال چالش‌برانگیزترین حوزه‌های دانش شده‌اید. مباحث کلاس به ما یادآوری می‌کند که انسان فقط یک مجموعه از نورون‌ها و شرطی‌سازی‌ها نیست؛ بلکه موجودی پرسشگر و جستجوگر معنا است که "نفس او آینه‌ای از حقیقت الهی" به شمار می‌رود. هر بار که روانشناسی را از دیدگاه حکمای الهی میخوانیم، در واقع داریم به این سوال اساسی پاسخ می‌دهیم: «چگونه می‌توانیم علی‌رغم آگاهی از محدودیت‌ها، تنهایی و مرگ، همچنان با ضمیری آگاه زندگی کنیم؟» این درس فقط یک واحد درسی نیست؛ این یک دعوت است به تأمل عمیق در مورد زندگی خودتان و دیگران. ممکن است گاهی احساس کنید این مباحث سنگین است، اما بدانید که همین سنگینی، شما را برای یک روانشناس یا مشاور عمیق‌تر، همدل‌تر و حکیم‌تر آماده می‌کند. من به شما افتخار می‌کنم که جرأت کرده‌اید به جای ماندن در سطح، به عمق بروید. ادامه دهید. بخوانید، فکر کنید، گاهی گیج شوید، گاهی هیجان‌زده شوید و مهم‌تر از همه، این دانش را به زندگی واقعی‌تان بیاورید. امیدوارم این درس به شما کمک کند که نه تنها نفس دیگران را بهتر بفهمید، بلکه ابتدا خودتان را با مهربانی و صداقت بیشتری بشناسید. چون تنها کسی که وجود خودش را عمیقاً شناخته باشد، می‌تواند واقعاً به دیگری کمک کند. با تمام وجود آرزو می‌کنم که در پایان این ترم، نه فقط نمره‌ای بالاتر، بلکه بینشی عمیق‌تر، امید بیشتری به انسان بودن، و قدرتی بیشتر برای مواجهه با پرسش‌های سخت زندگی داشته باشید. روز روانشناس بر شما مبارک.💐 شما آینده‌ی روانشناسی متفکر و آگاه به حقیقت این سرزمین هستید. با احترام و امید فراوان دکتر محسن رضائی اصل

دعای عرفه بخوان تا با جان خودت سخن بگویی...

ما نسلی هستیم که همه‌چیز را تجربه کرده‌ایم؛ سرعت، اطلاعات، شبکه‌ها، تحلیل‌ها، اضطراب‌ها، مقایسه‌ها… اما هنوز خیلی‌هایمان، وسط شلوغ‌ترین روزها، یک خلأ آرام و عمیق را با خود حمل می‌کنیم. خلأیی که نه با موفقیت کامل می‌شود، نه با سرگرمی، نه حتی با فرار از فکر کردن. گاهی انسان نیاز دارد کسی از درونِ جانِ او حرف بزند؛ نه نصیحتش کند، نه قضاوتش کند، نه به او دستور بدهد… فقط حقیقت انسان بودن را یادآوری کند. «دعای عرفه» دقیقاً چنین متنی است. متنی که قرن‌ها پیش خوانده شده، اما عجیب‌تر از بسیاری از کتاب‌های مدرنِ روانشناسی، انسان امروز را می‌فهمد. وقتی می‌خوانی: «إِلٰهِ أَنَا الْفَقِيرُ فِي غِنَايَ، فَكَيْفَ لَا أَكُونُ فَقِيرًا فِي فَقْرِي» «خدایا، من حتی در اوج توانایی و دارایی‌ام نیز محتاجم؛ پس در زمان ناتوانی چگونه محتاج نباشم؟» ناگهان احساس می‌کنی کسی، اضطراب پنهانِ انسان معاصر را قرن‌ها قبل فهمیده بود؛ همان حسِ ناکافی بودن، همان خستگیِ بی‌صدا، همان نیاز به معنا. و آنجا که می‌گوید: «مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟ وَمَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟» «آن‌که تو را ندارد، چه دارد؟ و آن‌که تو را یافته، چه چیز را از دست داده است؟» این فقط یک جمله عرفانی نیست؛ یک سؤال عمیق روانشناختی است درباره مرکز ثقل زندگی انسان. اگر دانشجوی روانشناسی، علم‌النفس، فلسفه، علوم انسانی یا حتی فقط یک انسانِ در حال جست‌وجو هستی، یک بار دعای عرفه را بدون پیش‌داوری بخوان. نه برای اثبات دین، نه برای پذیرش ایدئولوژی، نه از روی تعصب. فقط برای اینکه شاید بعد از مدت‌ها، متنی پیدا شود که به‌جای تحریک ذهن، با جان تو حرف بزند. بعضی متن‌ها اطلاعات نمی‌دهند؛جهت می‌دهند. و شاید دعای عرفه ، یکی از نادرترین متن‌هایی باشد که می‌تواند انسان را برای چند دقیقه، به خودش بازگرداند. متن فارسی آن را بخوان به اعماق وجود خودت سفر کن...

عقلانیتِ سرخ؛ درسی از مکتب عاشورا در ادامه درس علم‌النفس 💌دانشجوی عزیز و فرهیخته؛ ایام سوگواری سالار شهیدان، امام حسین (علیه‌السلام) و یاران باوفایش تسلیت باد. در هیاهوی دانشگاه و مسیر کسب تخصص، شاید کمتر فرصتی دست دهد تا به ریشه‌ی «چرایی» و «چگونگی» اندیشیدنِ خود بنگریم. اما ما در کلاس «روان‌شناسی فلسفی» (علم‌النفس) دقیقاً برای همین کار اینجا گرد هم آمده‌ایم؛ تا نفس (روان) خود را بشناسیم و فراتر از آن، «عقل»مان را صیقل دهیم. در آخرین فصول این درس، از مراتب مختلف عبور کردیم و به مباحث «عقل» و «عقل قدسی» رسیدیم. حالا می‌خواهیم این مفهوم را از منظری درست، از مرجعی ناب و از سرچشمه‌ای قدسی مرور کنیم. از منظر کسی که بزرگ‌ترین عارفان و فیلسوفان، پس از اتصال به زلال معرفتش، حسرت خوردند که چرا دیر او را شناختند و عمرشان را بیهوده تلف کردند. بله، آن سرچشمه چیزی جز وجود نورانی حسین بن علی (علیه‌السلام) نیست. حال، بیایید از خود بپرسیم: تعریف واقعی ما از عقل چیست؟ امام حسین (علیه‌السلام) فرمولی بنیادین و تکان‌دهنده برای سنجش عیار انسانیت ارائه می‌دهند: «لا یَکمُلُ العَقلُ إلاّ بِاتِّباعِ الحَقِّ» *(عقل جز با پیروى از حق کامل نمى شود.)* این حدیث شریف، یک چالش بزرگ پیش روی ما دانشجویان می‌گذارد: ما در دانشگاه می‌آموزیم که چگونه مسائل را تحلیل و حل کنیم (**عقل ابزاری**)، اما عاشورا به ما می‌آموزد که «**کدام مسیر**» را انتخاب کنیم (**عقل تعهدی**). امام حسین (ع) به ما آموخت که عقلِ کامل، عقلی نیست که صرفاً به دنبال منفعت، بقا یا محبوبیت باشد؛ عقل کامل آن است که «حق» را تشخیص دهد و حتی اگر به قیمت از دست دادن همه‌چیز تمام شود، در مسیر آن بایستد. بسیاری از ما «حق» را می‌شناسیم، اما پیروی از آن هزینه دارد. عاشورا، نمایشگاهِ پیوندِ «آگاهی» و «عمل» است. دانشجویِ ترازِ مکتب حسین (ع)، کسی است که دانش خود را به تعهد گره می‌زند؛ کسی که هرگاه سکوت در برابر بی‌عدالتی (چه در محیط علمی و چه در جامعه) به نفعش باشد، به جای مصلحت‌اندیشی، «عقلِ حسینی» را به کار می‌گیرد و فریادِ حق را انتخاب می‌کند. در محاسبات مادی و ظاهری، کربلا شکست بود؛ اما در منطقِ «عقلِ کامل»، آنجا نقطه‌ی اوج پیروزی خون بر شمشیر بود. ما به عنوان دانشجو باید بیاموزیم که معیار موفقیت، صرفاً گرفتن مدرک یا رسیدن به جایگاه نیست؛ بلکه میزانِ همسوییِ مسیر زندگی‌مان با حقیقت است. در پایان، بیایید در این ایام، نه تنها برای مظلومیت سالار شهیدان اشک بریزیم، بلکه بر سرِ «عقلانیتِ حسینی» با خودمان عهد ببندیم. بیایید صادقانه از خود بپرسیم: آیا دانشِ ما، روانِ ما را به «حق» نزدیک‌تر کرده است؟ آیا در انتخاب‌های امروز و فردای زندگی‌مان، قطب‌نمای عقلمان به سمت «حق» تنظیم شده است یا به سمت «مصلحت‌اندیشی‌های دنیوی»؟ امید که نام و نشانمان در طومار یارانِ حق ثبت گردد. التماس دعا https://eitaa.com/rzai_ir