متن شبهه:
چرا انسان باید همیشه چیزی را بپرسته؟؟
پاسخ شبهه:
✅ انسان ها در درون خود ویژگی هایی را دارند . مانند انواع غریزه ها . حس حقیقت جویی که باعث شده دنبال کشف حقایق برود.
✅ این ویژگی ها که مختص انسان است در زبان دین فطرت نامیده می شود
✅ یکی از ویژگی و فطرت های انسانی حس پرستش است.
☑️حقیقت پرستش در وجود انسان ها یک امر فطری و ذاتی است که بر خواسته از ذات محدود و ممکن الوجودی انسان ها بلکه تمام هستی است.
📌اما فرق انسان در این بین با بقیه موجودات در این است که بروز این پرستش و کیفیت آن تا حدودی اختیاری است.
🔻ما یک پرستش به معنای عام داریم که بصورت تکوینی وذاتی تمام موجودات ، خود وجودشان که نشانه ای از وجود یک معبود و موجود خالق است در تمام موجودات جاری است و کرنش و خضوع ذاتی تمام موجودات بخاطر همین نقص ذاتی است.
🔻اما یک پرستش به معنای مناسک مشخص و عبادات است که خود خداوند نحوه آن را تعیین کرده.
‼️اما منظور نویسنده اینجا کمی مبهم است آیا این سوال اقرار به اصل این امر فطری است یا انکار آن؟
☑️چیزی که به ذهن می رسد نویسنده به اصلاح استفهامش انکاری است. یعنی میخواهد بگوید چرا باید انسان اصلا کسی را بپرستد این نشانه ی ضعف و بقول بعضی اندیشمندان غربی این یک از خود بیگانگی و بیهویتی است. اینها می گویند اساساً انسان خود محور است و چرا باید روبروی کس دیگری متعبد باشد.‼️
📌این روحیه
#اومانیستی از عوارض همان
#سکولاریسم است که به موازات رشد صنعت و احاطه ی بیشتر بشر بر طبیعت وافراد ضعیف تر از بعد از رونسانس بروز پیدا کرده و در وجود انسان های مادی نگر تا مغز استخوان رسوخ کرده.
◾️اگر کسی به سوالات علم زده ها و بی دین ها و بخصوص دین ستیزان و
#آتئیست ها بنگرد این روحیه اومانیستی وانسان محوری و انسان پرستی در خیلی از اعمال و پرسشها و دین ستیزی های آنها جاری است.
✔️اما حرف نهایی ما این است که چون این روحیه پرستش یک امر ذاتی و فطری است هیچ انسانی را گریزی از آن نیست.
👈فقط فرق خداپرستان با بیخدایان در این پرستش این است که آنها موجودات پست و ناقصی مثل خود و شیطان وشهوات ونفسانیات خود را می پرستند .اما خداپرستان خالق خود که موجودی مطلق است و حقیقت انسان از اوست و به او هم بازخواهد گشت را می پرستند و در واقع این نوع پرستش برگشت به اصل خود و طی کردن طریق کمال انسانی است.
📌تصور کنید یک نور محدود هرچه به منبع نور بزرگ تری متصل شود خودش با آن حقیقت پر می شود و به قول عرفان به فنا می رسد و تمام وجودش خدایی میشود.
جالب است اینجا به یک روایت بسیار شگفت انگیز اشاره کنم.
💠حضرت امام صادق علیهالسلام میفرماید: العبودیت جوهرٌ کُنهه ربوبیت است. یعنی عبادات و پرستش جوهری است که نهایتش یک نوع خداوندگاری است . یعنی انسان با پرستش دارای صفات الهی می شود و میتواند کار خدایی کند.
🔰البته خداوندی با خداوندگاری خیلی فرق دارد(که شهید مطهری در یکی از کتابهایش آن را توضیح میدهد.) که عرض کردم همان محو قطره ی وجودی انسان در دریای بیکران هستی مطلق یعنی همان خداوند عالمیان است.
✅ این حس همواره با انسان ها بوده است و از او جدا نمی شود.
✅ نمونه این حس پرستش امور مختلف مثل خدا و سایر بت ها در طول تاریخ است.
✅ انسان ها به این حس فطری و درونی که جدا شدنی نیست به گونه های مختلفی پاسخ می دهند.
✅بهترین و می توان گفت تنها مورد خوب پرستش خداوند متعال است❤️
کانال بصیرت،پاسخ به شبهات و شایعات جهت عضویت
@Antishobhe 👈👈👈