✅
دیباج ۱۴۰
🔶
افشــای یک راز
🖊
ع.ر.م
📌غروب که میشد، چشمم را به پهنه سرخ آسمان میدوختم و انتظار میکشیدم تا چهره کمفروغ ماه کمکم به روی صفحه سیاه شب بلغزد و رخشندهتر شود.
📌دولنگه چوبی فیروزهایرنگ پنجره اتاقم را به سمت دشت رها میکردم و آرنجها را روی تاقچه میگذاشتم و کف دستهایم را زیر چانه و بعد برای دقایقی چند، مسحور چهره ماه میشدم که لحظهبهلحظه زیباتر و رخشندهتر میشد.
📌آن وقتها مثل حالا نبود که بچهها تا دیروقت بیرون منزل باشند و وقتی هم که در خانه هستند، در سپهر تاریک فضای مجازی سیر کنند و از لذتِ بودن در کنار عزیزانشان غافل باشند.
📌ما همیشه، آفتاب غروب نکرده، از قاب چارچوب در، به فضای جانبخش خانه پا میگذاشتیم و در کنار برادران و خواهران، میگفتیم و میخندیدیم. دعواهایمان هم شیرین بود.
📌مادرم که حواسش به من بود، یکبار، وقتی شیفتگی من به زیبایی ماه را دید، گفت:
مادر! هروقت به ماه نگاه میکنی، صلوات بفرست.
چه حس زیبایی! خوشا بهحال مادرم!
📌نمیدانم از چه کسی این سفارش را به یادگار داشت و حالا آن را چون رازی زیبا به من میسپرد.
و من از آن زمان با خدا عهد کردم هرگاه نگاهم به چهره زیبای ماه میافتد، به یاد ماه نورانی چهره زیبای پیامبر(ص)، بر آن حضرت درود فرستم و از آفریدگار ماه و خورشید بخواهم در سرای ابدی، ثواب آن درودها را در طبقی از نور به مادرم پیشکش کند.
👇ادامه در:
@Deebaj