🔹 على (ع) و مسئلۀ مرگ
ادامه...
💠 تاريخ شرمآور و ننگين فرزندان ناخلف آدم با صراحت مىگويد:
ننگ باد بر اولاد آدم، كه هنگام يادآورى ستيزهجويى و جنگاورى آنان، حتى فضاى پهناور با تمامى ستارگانش كه ناظر و گواه كردارهاى اين خاكنشينان است، سرافكنده و شرمنده مىشود.
درندگى اولاد آدم و زير پا گذاشتن اصول انسانيت در معركۀ رزمجويى، به حدى بىباكانه و ستمگرانه است كه حتى وحوش بيابان و جنگلها نيز به آن اندازه عنان گسيخته نيستند. آيا انسان دشمن هنگامى كه بداند سوزاندن دشمن با آتش، سريعتر و نابودكنندهتر است، مهلت مىدهد تا دشمن را با آب خفه كند؟ البته نه.
آرى، يقيناً اگر در آب خفه كردن دشمن و يا كشتن با تشنگى، زودتر و بهتر انجام مىگيرد، نوبت به صفآرايى و نابود كردن با شمشير نمىرسد.
تاريخ بشرى، تنها پيشوايان توحيد و نمونۀ تمام عيار آنها فرزند نازنين و سلحشور ابيطالب را از اين رسم و قانون عمومى استثنا كرده است.
اگر تاريخِ دقيقِ زندگىِ على (ع) را مطالعه كنيد، خواهيد ديد كه معاويه، آن شخص وارونه و آن جانور انساننما، در يكى از جنگهاى صفين به نهر فرات مسلط شد و لشكريان على (ع) را از نزديك شدن به آب جلوگيرى كرد تا با تشنگى و بدون احتياج به اسلحه و صرف مدت زمان طولانى، ياوران على (ع) را از پاى درآورد. فرمان هجوم به طرف آب و اشغال آن از ناحيه على (ع) صادر شد و با كوچكترين حمله به نهر فرات، پيروز شدند. بديهى است كه ياوران على (ع) درصدد مقابله به مثل برآمدند، ولى على (ع) هرگز اصول انسانيت و قوانين اسلام را در هنگام سلحشورى از دست نداده است. او با تمامى تنفر از كردار يارانش، راه آب را به روى لشكريان معاويه باز كرد و همگان را به سوى آشاميدن آب دعوت فرمود، زيرا در منطق زندگى و زندگىِ منطقىِ على (ع)، جنگ براى اصلاح انسان است نه براى نابود كردن آن.
همچنين، تاريخ بشرى جز فرزند قهرمان پارسا و متواضع ابيطالب، دست نيرومندى را نشان نداده است كه قريب پنجاه سال قبضۀ شمشير را بفشارد و قطره خونى بناحق نريزد.
آن تاريخ كه شاهدِ زندگىِ انسانىِ علىبن ابيطالب (ع) است، با صداى بلند فرياد برمىآوَرَد:
على (ع) از غوغاى مرگ و غائلۀ پس از مرگ نگرانى ندارد.
ادامه دارد...
💠
#دلنوشته ی علامه محمد تقی جعفری درباره شهادت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) از کتاب «مجموعه آثار ۱۱ ـ
#معنای_زندگی »، صص ۴۴۸- ۴۵۹
🍃استاد علامه محمدتقی جعفری🍃
@allameh_jafari