برای من و خیلیای دیگه، بیتفاوتی از نفرت بالاتره.
اونجایی که بود و نبود کسی، یا شدن و نشدن چیزی برات مهم نیست. میبینی اما انگار ندیدی، رد میشی و عبور میکنی ازش.
حتی تنفر هم یه احساسه، توجه داره همراه خودش. اما بیاعتنایی و بیتوجهی دقیقا نقطهایه که طرف مقابلت رو به زانو در میاره.