[؛]
رسیده بودیم اندیمشک؛ رختشویخانهٔ
بیمارستان شھید کلانتری دیگر هر روز
میرفتم رختشویی.
سرمای استخوان سوز اندیمشک ماتم
رختشویی را بیشتر کرده بود. عملیاتها
و حملھهای موشکے هم تمامی نداشت.
وقتی ملافههای خونی را باز میکردیم و
میریختم توی حوض، رختـشویی میشد
مثل قتلگاهِ کربلا خونهايلختہ و تکهتکه
پوست و گوشت میافتاد کفِرختشویی
و خونابه از حوض سر ریز میکرد. بین
خودمان خانمهای رختشویی اسم آنجا
را گذاشتہبودیم، قتلگاه و خیمهگاه یاران
خمینی.
مادر مفقودالاثری پای تشت نشستھ بود.
بادقت بہلکههای روی لباس صابون میزد
و تویدستش ميسابید انگار داشتـ لباس
پسر خودشرا میشست. کنارِ او مادر سہ
شهید ساکتتر از همه وایتکس میریخت
و ملافهها را میشست. از آنهمه صبرش
حیران بودم.