🔰ادامه بحث
#خیانت_دهخدا
وی در ذیل
#حدیث_افتراق مینویسد:
«باید دانست که همگی ملّتها هفتاد و سهاند، یکی از آن سنّت و جماعت و هفتاد و دو سوای آن در اصل شش گروهاند: رافضیه، خارجیه، جبریه، قدریه، جهمیه، مرجئه، و هر گروهی از اینها این است: فرقههای «رافضیه» شامل دوازده فرقهاند بدین شرح: علویه، ابدیه، شیعیه، اسحاقیه، زیدیه، عباسیه، امامیه، ناوسیه، تناسخیه، لاعنیه، راجعیه و مرتضیه…»
دهخدا در محتوایی که ذیل دو واژه: شیعه و امامیه به دست میدهد، دقّت لازم را مصروف نداشته است. تنها به دو نمونه از این موارد اکتفا میشود. نخست، او در مدخل شیعه این چنین مینگارد:
«شیعه در اصطلاح کسانی را میگویند که علی بن أبی طالب پسرعمّ و داماد پیغمبر را پس از او خلیفه میدانند و عمل آنان را که در سقیفه بنی ساعدة گرد آمدند و ابوبکر بن ابی قحافه را به خلافت پیغمبر برگزیدند، تصویب نمیکنند. این اختلاف کلمه پس از مرگ رسول (ص) و هنگام تعیین جانشین او بین مسلمانان پدید آمد و عدّهای بر انتخاب ابوبکر اعتراض کردند. از جمله این معترضان علی (ع) بود و جماعتی از صحابه مانند عمّاربن یاسر، اباذر غفاری ، سلمان فارسی، جابر بن عبداللّه، عبّاس بن عبدالمطّلب، أبیّ بن کعب حذیفة و جز آنان، و بدین طریق در اوان رحلت رسول (ص) دستهای کوچک در امر جانشینی از مسلمانان دیگر جدا شدند و همان هسته ایجاد فرقهای بزرگ به نام شیعه گردید.»
✍محمّدتقی یارمحمّدیان
📌ادامه دارد...
📚
https://emamat.org/andishe-1454/
#سخن
#لغتنامه_دهخدا
#امامت
#بابیت
#محمدتقی_یارمحمدیان
🌐
https://eitaa.com/Arshiv_Gholam