مادری،موهبت الهی
وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ
حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ
و ما به هر انسانی سفارش کردیم که در حقّ پدر و مادر خود نیکی کن
خصوص مادر که چون بار حمل فرزند برداشته و تا مدّت دو سال که طفل را از شیر باز گرفته (هر روز) بر رنج و ناتوانیش افزوده است، (و فرمودیم که) شکر من و شکر پدر و مادرت بجای آور، که بازگشت (خلق) به سوی من خواهد بود.
سوره مبارکه لقمان آیه ۱۴
من همیشه جنس زن بودن را موهبت الهی میدانسته ام.
درست از اولین روزی که متوجه میشوی موجودی در وجودت در حال رشد است! دیگر خودت را نمیبینی. از لحظه ای که میفهمی قلبی دیگر در درونت میتپد، نگرانی به سراغت می آید.
تمام تلاش و همّ و غمّت میشود نوزادی که در درونت نمو می یابد.
چه بخوری تا بهتر رشد کند. چه نخوری تا رشد او را مختل نکند.
حس اینکه در درونت دو قلب میتپد وصف ناشدنی است!
وقتی درد داری ولی دلت به حرکت های ریز و نرمش دلخوش است.
زمانی که می خواهد متولد شود. در میان آن همه درد تنها دل خوشی ات این است که روی ماه نوزادت را ببینی.
شب تا صبح را درد داری ولی انگار خودت مهم نیستی و اولویتت فرزندت هست.
تا یکی دو سال شب ها و روز ها خوابت نصف و نیمه است. شاید گاهی غر بزنی اما راضی هستی از اینکه واسطه ی روزی رساندن به مخلوق خدایی.
حاضری خودت در رنج و سختی باشی اما کوچک ترین آسیبی به دردانه ات نرسد.
اگر خدایی نکرده روزی بیمار شود و درد داشته باشد، تو با تک تک سلول های بدنت بیشتر از او درد میکشی.
ذره ذره از توانایی تو کم میشود و به توانایی فرزند اضافه می شود.
حاضری فانی شوی تا باقی بماند!
.
.
.
اگر غایت آدمی را در فنا شدن ببینیم، مگر مادری چیزی جز تمرین فنا شدن است!
✍🏻
مریم زارعی
#مادری_را_با_همه_سختیهایش_دوست_دارم
#مادرم_با_افتخار
@az_jan_nevesht