هوالحکیم
«از تاسیس دبیرستان دین و دانش تا اندیشه وحدت حوزه و دانشگاه»
از دوران طلبگی به مسائل سیاسی و اجتماعی حساس بود. وی در سال ۱۳۳۴ با شهید بهشتی برای تربیت نسل جوان «دبیرستان دین و دانش» را پایهگزاری کرد و در همین سالها با همکاری آیت الله سید علی خامنهای و شهید بهشتی کانون دانش آموزان و فرهنگیان را در قم تأسیس کرد. مقالات علمی و دینی نیز مینوشت که شماری از آنها در مجلههای مکتب اسلام و مکتب تشیع به چاپ رسید.
برای تبیین و نشر معارف اسلامی متناسب با نیازهای جامعه، مجمع علمی اسلامشناسی را در سالهای ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹ با جمعی از نخبگان حوزه بنیان نهاد. این مجمع در مدت کوتاهی توانست با تألیف و نشر ۱۳ عنوان کتاب که بر اکثر آنان به قلم خودش مقدمه نوشته است، معارف اسلامی را به زبان نو و متناسب با نیازهای نسل معاصر بیان نماید. در پی نشر کتابها، مفتح تحت فشار ساواک قرار گرفت.از ابتدای دهه چهل و آغاز انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی، در صحنه مبارزه و سیاست حضور فعال داشت.وی علاوه بر رابطه شاگردی و استادی پیوند صمیمی با امام داشت.
در سال ۱۳۴۷ به دلیل نشر تفکر انقلابی و انتقال آن به دانش آموزان ، از آموزش و پرورش اخراج و به جنوب کشور تبعید شد. در ایام تبعید، به شهرهای زاهدان، آبادان، اهواز، خرمشهر، دزفول، اصفهان، یزد، کرمان، شیراز، بندرعباس، زاهدان، همدان، کرمانشاه سفرهای تبلیغی کرد.
در تهران مسجد الجواد را مرکز فعالیتهای خویش قرار داد، و در کلاسها مباحث اسلامی را باطرح نوین و شکل جدید مطرح میکرد که مورد استقبال جوانان قرار میگرفت . پس از اینکه مسجد الجواد توسط رژیم پهلوی بسته شد در سال ۵۲ در مسجد جاوید فعالیت خویش را آغاز کرد و به تشکیل کلاسهای عقاید، دعوت از خطبا و وعاظ بزرگ، تشکیل کتابخانه، برگزاری کلاسهای اسلام شناسی، جامعه شناسی، تاریخ ادیان، اقتصاد، فلسفه، تفسیر قرآن و نهج البلاغه اقدام نمود که مورد استقبال طبقات مختلف قرار گرفت. در سوم آذر ۵۳ بعد از سخنرانی آیت الله خامنهای در این مسجد، ساواک، مسجد را تعطیل نموده و اورا بهمراه آیت الله خامنهای دستگیر و زندانی کرد. پس از آزادی از زندان در سال ۵۴، امامت مسجد قبا -که به قول شهید بهشتی «قرار بود یک امام فعال و پرجوش باید در آنجا باشد»- به عهده او گذاشته شد. وی در همین سال در سفری به کشور مصر ضمن بازدید از دانشگاه الازهر، از دو شخصیت متخصص و برجسته اقتصاد اسلامی دانشگاه الازهر برای افتتاح صندوق قرض الحسنه مسجد قبا دعوت کرد که ساواک مانع آن گردید.
مسائل جهان اسلام و به خصوص مسئله فلسطین و قدس برای او از اهمیت زیادی برخوردار بود. وی بعد از آزادی از زندان کمکهای مردم تهران برای شیعیان لبنان را جمعآوری و برای نظارت بر توزیع آن شخصا به لبنان رفت.در سال ۵۶ مسجد قبا را به عنوان یک پایگاه قوی در پایتخت قرار داد و در یکی از سخنرانیهای خود گفت: «این ملت بپا خاسته و آگاه ما دیگر فریب نمیخورد و دنیا به روح نهضت، و به واقعیت نهضت اسلامی ملت ایران پی برده است».
وحدت حوزه و دانشگاه؛
مفتح بر این باور بود که اگر چه حوزه و دانشگاه هر یک اهداف، برنامهها و کارکردهای خود را دارند ولی میتوانند با نگرشی توأم با احترام و اعتماد متقابل، با یکدیگر ارتباط داشته باشند، و به جای نفی و طرد و نفرت و بدبینی، به درک متقابل که آکنده از روح اطمینان است اهتمام ورزند. هر دو نظام آموزشی میتوانند تقویت کننده و تکمیل کننده هم باشند و لازمه تحقق این برنامه آن است که با یکدیگر رابطه علمی و آموزشی داشته باشند و در مباحث فکری و فرهنگی و رفع معضلات اجتماعی از پیش همفکری و هم اندیشی نمایند.
مفتح در ۲۷ آذر ۱۳۵۸، ساعت نه صبح در دانشکده الهیات به دست سه نفر از اعضای گروهک فرقان ترور شد و به شهادت رسید.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد🌹
@Behzadzare