هنگامي كه حضرت موسي از طرف خداوند،
براي رفتن به سوي فرعون
و دعوت او به خداپرستي مأمور گرديد،
موسي كه احساس خطر مي كرد به
فكر خانواده و بچه هاي خود افتاد.
و به خدا عرض كرد: پروردگارا!
چه كسي از خانواده و بچه هاي من،
سرپرستي مي كند؟!.
خداوند به موسي فرمان داد:
عصاي خود را بر سنگ بزن.
موسي عصايش را بر سنگ زد،
آن سنگ شكست و در درون آن سنگ
ديگر نمايان شد، با عصاي خود يك ضربه
ديگر بر آن سنگ زد، آن نيز شكسته شد و
در درونش سنگ ديگر پيدا گرديد.
موسي ضربه ديگر باعصاي خود بر
سنگ سوم زد و آن سنگ نيز شكسته شد، او در درون آن سنگ، كرمي را ديد كه
چيزي به دهان گرفته و آن را مي خورد.
پرده هاي حجاب از گوش موسي به كنار رفت و شنيد آن كرم
مي گويد:
«سُبْحانَ مَنْ يَسْمَعُ كَلامِي وَ يَعْرِفُ مَكانِي وَ يَذْكُرُني وَ لايَنْسانِي؛
پاك و منزه است
آن خداوندي كه مرا مي بيند، و
سخن مرا مي شنود،
و به جايگاه من آگاه است، و
بياد من هست، و مرا فراموش نمي كند.»
به اين ترتيب، موسي دريافت، كه خداوند عهده دار رزق و روزي بندگان
است و با توكل بر او، كارها سامان مي يابد.
📙تفسير روح البيان، ج 4، ص 96 و 97.
داستان دوستان، جلد 4، حكايت