بهناماو
جدال دو قطعه
دیشب تلویزیون را روشن کردم، تا آن موقع شب کسی سمت تلویزیون نرفتهبود. مسابقه فوتبال بود، کجا با کجا؟
ایران فرهنگی با ایران فرهنگی.
یک آن گفتم دوقطعه جدا شده از ایران دارد با هم مسابقه میدهند. یکی دورتر جدا شدهبود مثل امارات، یکی نزدیکتر مثل تاجیکستان.
تاجیکستانی که هنوز از ایران فرهنگی خود زبان فارسی را به یادگار داشت.
بگذریم... دیشب با خلوص نیت برای برد تاجیکستان دعا کردم. نمیدانم اثر داشت یا نه! یعنی نمیدانم برد تاجیکها با دعای من بوده یا میلیونها علت دیگر.
راستش آرزوی برد آنان برایم فقط یک دلیل داشت، حذف یک مدعی تازه به دوران رسیده از میکدن چاههای نفت، که از قضا کلی هزینه کرده و از قضا کلی بازیکن خارجی را مجاب به تغییر ملیت کرده و از قضا در بازی با ایران کلی لاطائلات بافتهبود. وقتی بازی تمام شد ناخواسته گفتم: اسمع، اسمع اماراتی!
◽◽◽◽◽
منهای تمام کریها در فوتبال و منهای تمام مرزها، آنچه واقعیت است، ملتها هستند. قطعا بزرگترین سرمایه یک کشور همین مردماند، جواناناند که با هیچ پولی به دست نمیآیند. چه ذخایر نفتی مشترک داشتهباشی و چه معدن طلا.
مردمان یک کشور، همه هویت برجای مانده از تمام گذشته خود است که حالا نوبت درخشش او رسیده.
مردم ایران اما گرانبهاترین سرمایه تمدنی ایران کهن است. سرمایهای که گاه خودش فراموش میکند و گاه مسئولین فراموش میکنند چه دارند. آنچه از حضور مردم در چشم تیزبین جهان رخ نشان میدهد، معادلات را به نفع یا ضرر مردم تغییر میدهد. حضور مردم هیچ کنشی نداشته باشد، حداقل خیلی از دشمنان را از خواب میپراند.
این حضور همهجایی است.
این حضور گاهی پای صدوق رأی خودش را نشان میدهد.
🖊فاطمه میریطایفهفرد
"اللهم بارک لمولانا صاحبالزمان(عج)"
@del_gooye