آنگاه اين بانو شعر معروف زير را خواند:
صلّي الاله علي جسم تضمّنه
قبر فأصبح فيه العدل مدفوناً
يعني صلوات خدا بر روح كسي كه وقتي به قبر رسيد، قبر با دربر گرفتن وي، عدل را برگرفت و عدالت را در آغوش كشيد.
قد حالف الحقّ لا يبغي به بدلا
فصار بالحقّ والايمان مقرونا
سوگند ياد كرد كه حق فروشي نكند و بهايي در قبال حق دريافت نكند. او در جان خود حق و ايمان را هماهنگ هم و قرين و همتاي هم ساخت.
معاويه پس از شنيدن اين دو بيت گفت: اين شخص كيست؟
سوده گفت: «ذاك علي بن أبي طالب أميرالمؤمنين» ـ عليه افضل صلوات المصلين ـ
و فضائل علي را در محفل معاويه شمرد تا جايي كه معاويه را وادار كرد تا بپرسد:
چه امري از علي ديده اي كه اين چنين به ستايش او زبان مي گشايي؟
سوده گفت: مشابه همين صحنه در زمان خلافت علي بن ابيطالب پيش آمد و ما به عنوان شكايت از يك كارگزار، به مركز حكومت علوي مراجعه كرديم. (نقل از اعيان الشيعه، ج7، ص324.)
ادامه دارد...
#آیت_الله_جوادی_آملی
#زن_در_آینه_جمال_و_جلال
https://eitaa.com/joinchat/1103298577C35a67e59ab