خون برف از چشم من
3⃣9⃣
گفتم «نمی بینی چی شده؟»
گفت«اگر شهید شد نیایید بگویید تقصیر تو بود.من آمدم گفتم حالش چقدر بد است.»🥀
رفتیم جلو دیدیم چراغ روشن مال نیروهای ارتش است.
نفس راحتی کشیدیم و به تابلویی نگاه کردیم که می گفت سی کیلومتر مانده به ارومیه.🍃
قمی با بی سیم گفت«فیوز ها را بزنید چراغ ها را روشن کنید.چاره ای نیست.باید ریسک کنیم٬وگرنه
#محمود را از دست می دهیم.»🌱
با چراغ های روشن وتخته گاز رفتیم رسیدیم به شهر ارومیه.✨
توی دروازه شهر یک آمبولانس مجهز منتظرمان بود.
تا دیدمان علامت داد دنبالش برویم.💫
آژیر کشان پشت سرش راه افتادیم.
کی؟
دوازده شب.
شهر اصلا خواب نبود.🌿
مردم همه آمده بودند جلو بیمارستان جمع شده بودند.
از یکی پرسیدم«مردم از کجا فهمیده اند؟»✨
گفت«توی رادیو اعلام کردند یکی از فرماندهان جنگ زخمی شده احتیاج مبرمی به گروه خونی-o دارد٬هر کس می تواند بیاید داوطلبانه خون بدهد.☘
حالا هم آمده اند.»
کار بروجردی بود.
پیشاپیش آمده بود بیمارستان با دکتر ها و همه هماهنگ کرده بود آماده باشند برای آمدن ما و
#محمود .💫
صف طویلی از مردم جلوی در بانک خون ایستاده بودند به نوبت می رفتند و خون می دادند.
بیمارستان آماده بود٬آمبولانس 🚑دنده عقب آمد.
برانکارد را کشیدند بیرون.
در یک آن نگاهم به
#محمود افتاد که رنگ به رو نداشت لب بازش کبود بود و هرکس می دیدش به خودش می گفت«دیگر تمام است.
#محمود هم رفت.»🥀
من هم همین را به خودم گفتم.
ادامه دارد...
راوی: جاویدنظام پور
📚ردّ خون روی برف