🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
هوالحکیم
#زندگینامه
قسمت_بیست_هشتم
بسمه تعالی
📓آشنایی بیشتر با زندگی استاد
«... چندی قبل یکی از دوستان میگفت رسالهای در اسرار قطب چهلم بنگار، و من همچنان دفع الوقت کردهام. خوف آن دارم که به دست کسی بیفتد و چشمی بیگانه مطالبش را ببیند. و از طرفی دیگر منوط به اجازه است.
افسوس و حسرت که علومی که مربوط به بُعد ثابت و لایتغیّر عالم است همچون مبدأ و معاد، مراتب سرّ و خفیِ نفس انسانی، و علوم مربوط به جهات الی الحقیِ انبیا و اولیا، از ابتدا مورد تنافر و هجمۀ اهل ظاهر بوده است و اهل ظاهر که همواره غلبه با آنها بوده با این علوم بسیار سر ستیز داشتهاند. فقط اکتفا کردهاند به ظاهریترین بُعد آموزشهای دینی و بس، و در مقابل، حضرات اهل الله که سینهشان مالامال بوده از علم به حقایق، جرأت نمیداشتند چیزی از این علوم را بازگویند و دیگران را نیز توصیه به اخفاء این علوم میکردهاند. حتی در میان ائمۀ ما نیز چنین بوده که مثلا جابر جُعفی که از اصحاب سرّ امام باقر (ع) است میگوید: «هفتادهزار حدیث از محمد بن علی (ع) شنیدم ولی یکی از آنها را برای کسی روایت نکردم».
یا میگوید: «امام باقر (ع) كتابى بيرون آوردند و به من دادند و فرمودند: چنان چه گفتار اين كتاب را پيش از هلاكت بنو اميّه بگويى، بر تو باد لعنت من و پدرانم؛ و چنان چه پس از نابودى ايشان نگويى، لعنت من و پدرانم بر تو باد؛ دوباره كتابى ديگر بيرون آوردند و به من دادند و فرمودند: اين را بگير، و چنان چه حديثى از اين كتاب الى الأبد نقل كنى، بر تو باد لعنت من و لعنت پدرانم.».
جابر جعفی میگوید: «گاه میشد که این علوم در قلب من چنان سنگینی میکرد که دیگر طاقتم طاق میشد و نمیتوانستم تاب تحمل بیاورم و نزد حضرت امام باقر میرفتم و قضیه را با ایشان درمیان میگذاشتم. امام میفرمود: «هروقت چنین حالتی به تو دست داد به میان صحرا برو و حفرهای برکن و سرت را درون آن حفره کن و بگو: محمد بن علی چنین فرمود و محمد بن علی چنان فرمود».
معلّی بن خُنیس از اصحاب سرّ امام صادق (ع) بود و به جهت افشای اسرار او را بر دار کشیدند و امام صادق (ع) در فراقش حسرت میخوردند و میفرمودند: «ای کاش معلّی بن خنیس آن حقایق را نمیگفت تا با او چنان نمیکردند».
ولی باید قبول کرد که نگه داشتن این علوم در قلب سخت است. قبلا گفتهام که در وجود انسان مرد و زنی زندگی میکنند به نام عقل و قلب. انسان مادام که در مرتبۀ طبیعتیِ وجودش زندگی میکند، کدخدای وجود او عقل جزئی است و کدبانوی وجودش، قلب است. عقل جزئی با برهان یا تجربه یا تقلید یا تلقین علومی را میآموزد و تمامی علومی که بشر در مورد زمین و آسمان و ستارگان و کهکشانها و گیاهان و حیوانات و علوم مربوط به بدنِ انسان بهدست آورده با همین عقل جزئی است. همچنین علومی را که مربوط به ظاهر دین است از قبیل فقه و اصول و تفسیر و حدیث و حتی فلسفه و عرفان نظری را با همین عقل جزئی یاد میگیرد، و هرچند این علوم را بیاموزد خستگی و ملالی بر او عارض نمیشود و احساس هیچگونه سنگینی در جسم یا روح خود نمیکند. اما علومی را که قلب میآموزد فرق دارد. قلب، این علوم را فقط تحت شرایط خاص از قلب ولیّی از اولیا، و یا از قلب قطب اکبر، حضرت صاحب الامر، بهدست میآورد آن هم به توسط اشراق و افاضه، که نه کتابی در میان است که از روی آن بخواند و نه استادی که با زبانش آن علوم را بازگو کند. بلکه اینها علوم اشراقی هستند و بسیار قوی و شدید و سنگین، و از آن طرف، قلب، موجودی است لطیف و نازکطبع و این است که چون شمهای از این علوم وارد وجود این بانو شود، او را به تبوتاب میآورد و بنای وجودش را ویران میسازد، و این سنگینی و تبوتاب، از قلب که حقیقتی مجرد است، به جسم هم سرایت کرده و انسان را دچار سردرد و کوفتگی جسمی مینماید. این بود که گاه در اثر نزول وحی بر قلب مبارک رسول مکرم، حتی جسمش چنان سنگین میشد که شتری که بر او سوار بود نیز تاب تحمل نمیآورد و مینشست.»
◀️ ادامه دارد...
🆔️
@moravej_tohid
https://eitaa.com/moravej_tohid/4008
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿