روضه و توسل به حضرت علی اکبر علیه السلام اجرا شده شب هشتم محرم
🏴😭🏴😭🏴😭🏴😭
ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان
مثل تیری که رها می شود از دست کمان
خسته از ماندن و آماده ی رفتن شده بود
بعد یک عُمر رها از قفس تن شده بود
مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود
مست می آمد و رخساره برافروخته بود
آمد، آمد به تماشا بکشد میدان را
*اول شهید از بنی هاشم این آقاست .."السَّلامُ عَلَیکَ أوَّلَال شّهیدمِن نَسلِ إبراهیم"همه اصحاب رفتن قرار گذاشته بودن باهم تا ما هستیم ازبنی هاشم کسی به میدان نره، اول شهید ازبنی هاشم آقا علی اکبرِ...
امام صادق علیه السلام فرمود : خوشبختی برا یه پدر اینه خدا بهش پسر بده بزرگ بشه خوش قد و بالا بشه، جمالش رو ببینه، و سخترین مصیبت برا یه پدر اینه داغ اون جوان به دلش بمونه...
امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: اوج سعادت و خوشبختی برا اون پدری است که بچه اش از لحاظ ظاهر و چهره به او شبیه باشه...
حالا من سؤالم اینه حالا اگه اینجوان چهره اش شبیه پیغمبر باشه؟
فرمود هر وقت مشتاق پیغمبر میشدیم علی اکبر رو نگاه میکردیم .. فرمود هر وقت دلمون برا امیرالمؤمنین تنگ میشد علی اکبر رو نگاه می کردیم .. هر وقت دلمون برا مادرمون زهرا تنگ میشد راه رفتنش مثل راه رفتن فاطمه بود ..*
آمد به تماشا بکِشد دیدن را
معنی جمله ی در پوست نگنجیدن را
بارها از دل شب یک تنه بیرون آمد
رفت از میسره، از میمنه بیرون آمد
آن طرف محو تماشای علی
حضرت ماه گفت:"لاحول ولاقوة الابالله"
*همه عالم مات و مبهوت عباسند، اما عباس میرفت و میومد نگاه به قدو بالای علی اکبر
میکرد، هی زیر لب میگفت "لاحول ولاقوة الابالله"چشت نزنن عمو ،چشمت بزنن پدرت پیر میشه *
رفتی از خویش ، که از خویش به وحدت برسی
پسرم! چند قدم مانده به بعثت برسی
*مرحوم علامه قزوینی یه جمله ای داره، میگه: دو نفر بودن تو کربلا به تنهایی میتونستن ورق کربلارو عوض کنند، به تنهایی میتونستن مقابل سی هزار نفر بجنگند، و دوام بیارن، اما ابی عبدالله نذاشت، انگار مقدر خدا برا این بود، یکیش علی اکبر بود که زره پیغمبر رو تنش کرد، تو روایت داریم آنقدر این آقازاده شبیه جدش بود، اندام بدنشم اندازه پیغمبر بود ، براهمین برگشت گفت: بابا سنگینی زره من رو اذیتم میکنه "ثِقْلُ الْحَدِيدِ قَدْ أَجْهَدَنِي"دومین کسی که ابی عبدالله دستش رو بست اجازه نداد بجنگه اباالفضل بود بهش گفت فقط برو آب بیار داداش ...*
ناگهان گرد و غبار حرم آرام نشست
دیدمت خرم وخندان قدح باده به دست
#شاعر سید حمید برقعی
*وقتی میخواست وداع کنه هیچ وداعی بعد از ابی عبدالله به این شلوغی و به این عظمت نشد، کار به جایی رسید ابی عبدالله اومد دستش رو گرفت ازبین زن و بچه کشیدش بیرون فرمود: رها کنید علی اکبرم رو... بچه ها همه التماسش میکردن داداش نرو ... زن و بچه دورش میگفتن: به ما رحمکن ... اینجا نوشتن ابی عبدالله بهش گفت: بیا برو پسرم... یه نگاهی بهش کرد، این نگاه رو توی تاریخ نوشتن، نگاه ازسر شوق که داره میره میدان، یه نگاهی کرد برو پسرم ... در ظاهر ابی عبدالله بهش اجازه داد برو اما در باطن فقط داره نگاش میکنه، هی دور میشد ابی عبدالله بیشتر نگاش میکرد، چه خبره تو دلِ ابی عبدالله؟! تو نبرد اول نزدیک صد و بیست نفر رو درنبرد تن به تن به هلاکت رسوند...
یهو وسط گرما، گرم این نبرد و شلوغی میدون یه نگاهکرد به خودش دید همه دارن شمشیر میزنن، اما انگار شمشیرا به علی اصابت نمیکنه، چی شده؟ یه نگاه کرد عقب دیدباباش روی بلندی داره نگاه میکنه، فهمیدبابا هنوز دلش گیرِ علی اکبرِ، فهمید نگاهِ ابی عبدالله هنوز برداشته نشده... مقاتل نوشتن تشنگی رو بهانه کرد، میدونست آبی نیست توخیمه ها .."الْعَطَشُ قَدْ قَتَلَنِی" وقتی برگشت انگار دنیارو دادن به حسین .. یه کاری کرد ابی عبدالله.."هاتِ لِسانَكَ"ابی عبدالله زبان تو دهان علی گذاشت... نوشتن تا زبان تودهان علی گذاشت هر دو گریه کردن، میخواست بگه بابا من ازتو تشنه ترم ...